Le Mystère des Voix Bulgares zijn weer in de buurt voor een flinke serie concerten tot 13 februari. Zo zijn ze vanavond te gast in de Harmonie in Leeuwarden. Afgelopen weekeinde stonden ze op het podium van in het Chassé Theater in Breda. Recensent Dieter van den Bergh constateert in BN/De Stem dat het ensemble niet meer hip is, maar wel nog steeds hemels.

-door Mirjam Adriaans, foto's Ronald Rietman-
Met zijn warme, melodieuze stemgeluid hield de Zuid-Afrikaanse dichter/zanger Gert Vlok Nel gisteravond op Landgoed Roepaen in Ottersum het publiek aan zich gekluisterd in een overvolle kapel. Alle liedjes en andere stukken zijn te horen in de documentaire Beautiful In Beaufort-Wes van Walter Stokman.

- door Henk, foto Ronald Rietman -
Een afgeladen Meneer Frits in Eindhoven (uitverkocht met 130 man) hangt ruim anderhalf uur aan de lippen van singer-songwriter Chris Smither. Deze inmiddels 62-jarige Amerikaan - maar tien jaar jonger ogend - boeit met die typische door rook en whiskey geloogde stem. Zijn constant meestampende voeten geven het ritme aan bij een unieke fingerpicking gitaarstijl. Die is nagenoeg vingerbrekend, maar hij weet er toch voldoende ruimte in te vinden voor exact op tijd verglijdende of opgetilde tonen.Hoewel hij zeer relaxed zingt - soms binnensmonds lispelend - klinken zijn gitaarspel en footstomp dynamisch, culminerend in een spetterende Statesboro Blues van bluespionier Blind Willy McTell.

Afgelopen weekeinde trad het duo Isobel Campbell & Mark Lanegan op in de Gentse Vooruit. Inge Schelstraete constateert dat ze zich het meest op hun gemak voelden tussen Dylan en Cash.  ‘Daar zaten ook de beste songs van Ballad of the broken seas: ,,The false husband'' en ,,(Do you wanna) come walk with me'', live adembenemend. Twee stemmen, twee gitaren, en een zaal die steeds stiller en stiller werd,' zo schrijft ze in De Standaard.

-door Mirjam Adriaans, foto Ronald Rietman-
In het kader van de poëziemarathon in Enschede vond gisteravond in Atak een optreden plaats van Parne Gadje met als bijzondere gast de dichter Gjunler Abdula. Zij speelden voor het eerst Bizoagor voor een publiek dat enthousiast reageerde op de Roma-gedichten die Abdula voordroeg met een intense uitstraling.

Martin Carthy is voor een paar concerten in ons land. Dinsdagavond overtuigde hij met name met zijn spannende gitaarspel recensent Jacob Haagsma van de Leeuwarder Courant. In die krant toonde die recensent zich ook onder de indruk van Sido Martens die het voorprogramma invulde met ‘zijn transparante, breekbare liedjes'.

-door Mirjam Adriaans, foto Ronald Rietman-
Gisteren was in Meneer Frits in Eindhoven het eerste avondvullende optreden van Spoor, een pas enkele maanden oude, maar nu al veelbelovende formatie. Een kleine veertig toeschouwers waren getuige van mooie Nederlandstalige liedjes van hoge kwaliteit, gespeeld door vijf muzikanten die hun sporen al eerder verdienden bij andere projecten.

-door Mirjam Adriaans, foto's Ronald Rietman-
Het optreden van SOLO ging niet door, omdat de zanger op doktersadvies niet mag zingen. Een euvel dat de laatste tijd al heel wat Nederlandse artiesten is overkomen, maar het maakte de avond met Leo Blokhuis in het Eindhovense Muziekcentrum niet minder boeiend. In een goed gevulde zaal had hij genoeg aan een half woord van interviewer Frank de Munnik om mooie verhalen te vertellen, veelal over singer-songwriters.

Thé Lau heeft zijn rockgroep vervangen door ondermeer een strijkkwartet. Hij is tegenwoordig net zo goed dichter en schrijver als zanger. En dat bevalt recensent Karel Michiels van het Vlaamse dagblad De Standaard zeer. Na een concert in de AB in Brussel schrijft hij: "De subtiel aanzwellende arrangementen voor cello en viool, in harmonie met het ragfijne toetsenwerk van zijn vaste kompaan Jan-Peter Bast, soms met Lau zelf op de gitaar, voeren de luisteraar telkens weer naar een hoogtepunt."

- door Henk, foto Ronald Rietman -
Nancy Kerr en James Fagan zijn in het land. Wie van het traditionele Britse idioom houdt en niet vies is van vlotte Ierse-, Schotse- en Shetland-tunes op fiddle en bouzouki moet ze komende dagen zeker niet missen. Hoewel ik min of meer uitgeluisterd ben op dit idioom, werd ik gisteravond bij Van Meurs presenteert... tijdens het eerste concert van hun tweede Nederlandse tournee, wel geboeid door hun vakmanschap, aardigheid en gedrevenheid. Van vermoeidheid na een lange trip vanaf hun woonboot in Bath via de kanaaltunnel naar het Eindhovense Meneer Frits was niets te bespeuren.

Pater Moeskroen kampt nog steeds met het imago van ‘feestband' door oude hits als Roodkapje, Hela hola en Laat maar waaien. Maar de Pater heeft veel meer in zijn mars, zo constateert Dieter van den Bergh in zijn recensie in BN/De Stem na een voorstelling van hun theatershow Nu in het Chassé Theater Breda. Tenminste... muzikaal is het uitstekend, maar het theatrale aspect kwalificeert de recensent als tenenkrommend.

Donderdagavond 28 december stonden Fernando Lameirinhas, Nynke Laverman en JW Roy samen op het podium van de kleine zaal van Muziekcentrum Frits Philips in Eindhoven, met als extra gast Bas Kennis (Bløf) op accordeon. Peter Borgers schrijft in het Eindhovens Dagblad over een gedurfd muzikaal avontuur, dat in alle opzichten geslaagd te noemen is.

- door Henk -
Nog nooit klonk het traditionele Vlaamse lied St. Anna zo mooi als nu. ‘Sint-Annadag is deure / ‘k zijn al mijn centjes kwijt / nou zit ik hier te treuren / met kleine appetijt', etc... Op de debuut-cd van de Vlaamse topband Ambrozijn zong Ludo Vandeau het destijds al. Een paar jaar geleden ging Ambrozijn zonder hem als trio door. Nu de groep tien jaar bestaat is Vandeau er voor een serie jubileumconcerten weer even bij. En hoe...!

-door Mirjam Adriaans, foto's Ronald Rietman-
In het maandelijkse Folkcafé in Paradox te Tilburg was vanmiddag het ensemble Di Fidl-Kapelye te gast. Op het podium waren vier dames te zien en te horen, met een repertoire van Joodse muziek. Twee violen, een cimbaal en een contrabas vormen het instrumentarium, waarmee de groep een eigen invulling geeft aan de klezmermuziek.

In de Brusselse Botanique trad dinsdag het alternatieve Britse popkwartet Guillemots op, dat eerder dit jaar verraste met zijn eerste album Through the windowpane, waarop avant-garde en jazz een spel spelen met folk en rock. Peter Vantyghem was erbij en schrijft in De Standaard ondermeer "Guillemots is een gevecht tussen sterke extremen. Wanneer die elkaar raken, ontstaat er schoonheid." En "Je kan Guillemots ergens situeren tussen Flaming Lips en The Waterboys. Zelf noemen de groepsleden één invloed die ze allemaal delen: Björk."

Parool-recensente Britt Stubbe kwalificeert het concert dat Tunng vorige week gaf in het Amsterdamse Paradiso tot ‘een van de meest indrukwekkende van dit jaar'. Onder de kop ‘Warme folk, koude samples' roemt ze folktronica van ‘vijf hippies en een mooie zangeres in een strapless jurk, die de zaal meer dan een uur lang in vervoering brengen'.

Cesaria Evora verzorgde afgelopen weekeinde in 013 de aftrap van Mundial Flavour, een verbond van Theaters Tilburg, Mundial en 013. Dieter van den Bergh was erbij voor het Brabants Dagblad en zag een ‘vermoeide Kaapverdiaanse die echter klonk als een nachtegaal'.

Quatro Ventos vierde zaterdag haar 10-jarig bestaan met een feestelijk concert voor duizend bezoekers in De Vereeniging in Nijmegen. Hans Walraven van de Gelderlander zag dat de passie pas echt doorbrak toen de grote Portugese ster Rui Veloso voor de laatste twee nummers zich bij het Nederlandse fado-gezelschap aansloot.

-door Patrick Adriaans-
Hudaki is een band uit Transkarpatië, het uiterste westen van de Oekraïne. Een gebied ingeklemd tussen Polen, Hongarije, Slowakije en Roemenië. Een gebied ook met een roerige geschiedenis waarbij verschillende landen het voor het zeggen hebben gehad. Dit hoor je duidelijk terug in de muziek van Hudaki, een aanstekelijke mix van Midden-Europese volksmuziek, gisteren live in Amsterdam in de Badcuyp.

Helmut Boeijen noemt in een recensie in het Brabants Dagblad de groep Woven Hand het ‘topzware vervolg' op Sixteen Horsepower.  Woven Hand gaf afgelopen weekeinde een intens copncert in de uitverkochte w2-concertzaal in Den Bosch. Bandleider Dave Eugene Edwards heeft, aldus Boeijen ‘zich losgemaakt van traditionele Amerikaanse muzieksoorten als country en folk , laat de bijbehorende instrumenten banjo en trekzak tegenwoordig in hun koffer en opteert voor even bombastische als overweldigende doemrocksongs.'