...,,ja, ik kan mij ook goed voorstellen dat het nieuwe album veel los maakt bij mensen. Bij vrouwen - ook als ze niet lesbisch zijn. Je merkt toch bij veel vrouwen van achter in de twintig dat er wat twijfels komen. Vaak hebben ze een vaste relatie. Soms ook kinderen. En de sleur dreigt in hun leven te sluipen. Dan komt er een moment dat ze gaan denken: is dit alles? Heb ik alles nu gehad? Kan ik nog iets verrassends verwachten van het leven? Dat is mij de afgelopen jaren in elk geval overkomen. Maar ik zoek die thema's niet bewust uit, niet van: welke emotie zal ik nu eens in een liedje aankaarten? Ik schrijf gewoon over mijn eigen leven, mijn eigen emoties. En daar blijken veel mensen iets in te herkennen.''...

...In Amerika, waar de popmuziek nog veel meer in consumentensegmenten is opgedeeld dan in Europa, word je als muzikant in een hokje geplaatst als AOR, alternative, gospel, r&b, rootsrock of country. En zo is ook de lesbovrouwenpop van artiesten als Melissa Etheridge, Indigo Girls, Ani DiFranco en k.d.lang een afgebakende 'niche'. Verwacht Sarah daar met Scream ook in terecht te komen?
,,Dat weet ik nog niet - het album verschijnt pas later deze zomer in de Verenigde Staten. Maar er wordt in die kringen wel naar uitgekeken. En ik weet dat de Amerikaanse lesbopers heel nieuwsgierig is. Maar ik hoop in elk geval een eigen plekje te krijgen binnen die groep. Ani DiFranco is toch meer alternative en de Indigo-girls zijn meer folk ...

...Scream, Sarah's soloplaat, verschilt qua muziekstijl nauwelijks van K's Choice. De pakkende liedjes zijn er nog steeds, evenals dat karakteristieke 'braampje' op Bettens' stem. ,,Ik heb bij K's Choice ook altijd midden op het podium gestaan, dus dat is hetzelfde. Maar het voelt nu toch anders. Een nieuw begin. Dat wij-tegen-de-wereld-gevoel is weer terug. En ja, we spelen bij de concerten ook K's Choice-songs. Althans, de liedjes die ik zelf heb geschreven. Die zijn immers net zo goed een deel van mij als de nummers van de nieuwe plaat.''...