Terrafolk was de onbetwiste topper, maar verder was er natuurlijk ook weer veel te genieten. Het begon op vrijdag met Lenny Laroux. Na een wat aarzelend begin, waarbij de draailier nog niet helemaal top afgesteld was, kwam het los. Het accent lag uiteraard op nummers van zijn CD liever een pallieter maar er kwamen ook nummers voorbij van Allez Mama, de zydecoband waarin Laroux ook speelt. Dat er dus regelmatig cajun en zydeco referenties in de muziek zaten is niet zo verwonderlijk. Maar er zaten meer invloeden in. Ierse en Vlaamse bijvoorbeeld. Maar ook de nederlandse folk werd niet vergeten, getuige de afsluiter Kaap'ren Varen

Daarna was het tijd voor het muzikale hoogtepunt van de vrijdag, Royakkers. Een combinatie die ook in 2001 al te zien was, maar in de tussentijd alleen maar beter is geworden. De folky kleine liedjes van Gerard van Maasakkers passen wonderwel bij de bluesy country van JW Roy. En of het nou originele Maasakkers nummers zijn waar Roy op meezingt of vice versa dat maakt niet uit. Het worden automatisch Royakkers nummers. Zelfs als ze een nummer van The Watchman doen wordt het een geheel eigen nummer. Het mooiste nummer van Royakkers blijft toch wel As Ge Ooit, dat dan ook een passende afsluiter was. Maar Gerard van Maasakkers in Nuenen zonder He Gaode Mee kan eigenlijk niet, al was dat in 2003 wel zo. Dit keer als uitsmijter natuurlijk in de Royakkers versie, met JW die ook een couplet zong. Machtig mooi.

En dan moet er gedanst worden. Eerst bij Anveld, die een uitstekende bal set neerzetten. En steeds meer mensen weten ook wat ze moeten doen als er een Jig of een Tovercirkel of een Andro gespeeld wordt. Geweldig om te zien, voor sommigen ook geweldig om te doen. Persoonlijk spring ik liever individueel rond als een waanzinnige. Dat kon ook aan de rand bij Anveld, en midden op de dansvloer bij DJ Eöl die de avond in stijl afsloot.

Waar je de avond mee eindigt moet je de volgende dag weer beginnen hoor je wel eens zeggen, en Folkwoods had dat goed begrepen. Dus werd er vrolijk begonnen met dansinstructie door Wilco onder begeleiding van de vaste Folkbal band Travak, die daarna een set speelden waar het zojuist geleerde in praktijk gebracht kon worden. Daarna mocht Rapalje, dat ook in 2002 al op Folkwoods stond, het hoofdpodium inwijden. Visueel een zeer sterke show. Ook de broodnodige humor in de aan en afkondigingen tussendoor. Muzikaal is het weliswaar niet altijd even sterk, maar bij het publiek zijn ze geliefd, wat al bleek uit het feit dat ze vorig jaar de meest genoemde band waren om op deze editie te spelen. En zo nu en dan mag er ook gewoon een feestje gebouwd worden. Dat gebeurde ook op een heel andere manier in tent 3 waar de Blue Grass Boogiemen speelden. Geheel gekleed in de jaren 20-30 Amerikaanse stijl, en natuurlijk met maar één microfoon speelden zij een set vol bluegrass. Topmuzikanten, die zowel traditionele nummers van Bill Monroe, Jimmy Martin of Flat & Scruggs spelen alsook bluegrass versies van nummers van Country Grootheden zoals Hank Williams, George Jones en Willie Nelson. En zelfs een popklassieker zoals Yellow River. Zeer sterk concert en de topper van een wisselvallige zaterdag. Lirio helaas gemist. Daarna naar het hoofdpodium voor Bart Peeters in het Nederlands. Al snel besloten om te gaan eten, want er kwam meer wat ik wilde zien en de inwendige mens zal ook versterkt moeten worden. Maar zelfs als achtergrondmuziek was het niks, slappe hap. Daarna kwam Kadril, die een redelijke show neerzetten. Met gastvocalistes uit Engeland en Hongarije. Met name de Hongaarse had een mooie stem. Toch al snel naar Fling om te kijken hoe zij het ervan af brachten. Tijdens Blue Dew Folkvillage speelden ze met een gastviolist en was het wel aardig maar niet echt spetterend. Dit keer was het anders, ze zetten een goede set neer met veel ingetogen nummers. Mooie muziek om rustig van te genieten.

Daarna was het tijd voor iets waar ik al tijden naar uitkeek. Hoe zou Chumbawamba het doen op een folkfestival. Het antwoord is eigenlijk eenvoudig, folky. Mooie samenzang tussen de zangeressen. Paar goede a capella songs en ook wat humor en uiteraard politiek engagement tussen de nummers door. En politiek engagement hoort ook bij folk. Er werden een aantal traditionele Engelse rebelsongs gespeeld. Zoals een nummer over de Diggers. Mensen die als het ware land kraakten halverwege de 17^e eeuw. En door Chumbawamba als een soort voorlopers gezien worden. Ook veel anti-oorlogssongs en anti-fascisme songs, die kun je namenlijk nooit genoeg hebben. Een bijgewerkte versie van Bella Ciao naar aanleiding van de dood van een demonstrant bij de G8 top in Genua, en hun eigen onvolprezen Enough is Enough, waarbij in de aankondiging eerst een flinke sneer naar de Neo Cons die op het moment aan de macht zijn in Amerika gegeven werd. Ook mijn persoonlijke favoriet Timebomb kwam langs. Afgesloten werd met een nummer opgedragen aan Queen Elizabeth ter ere van haar 50-jarige jubileum. En van Chumbawamba mag ze wel de laatste in lijn zijn. Weg met het koningshuis.... Dit alles werd op een zeer ingetogen manier en geheel akoestisch gebracht. Een goede zet van de organisatie.

Daarna kwamen op podium 2 N.O.R.T.H. en op podium 3 Charlie Dée. Beiden konden me niet bekoren, maar als achtergrondmuziek bij het nuttigen van een biertje deed N.O.R.T.H. het nog wel aardig. Leuke stem. Maar voor goede Scandinavische Folk moet je toch echt bij Garmarna zijn. In 2000 stonden ze er al eens, maar nu dus weer. En terecht. In de aankondigen even een korte uitleg over waar het nummer over ging, en meestal was er wel iets met bloed of wolven en anders wel een verloren liefde, maar de muziek was daarna heerlijk hypnotiserend en dansbaar. Goede afsluiter van het hoofdpodium. Helaas waren de afsluiters op podium 2 en 3 niet zo geslaagd. Cyberpiper had nog wel iets grappigs met zijn aankleding en aankondigingen met metalen stem, maar zo'n gimmick gaat toch ook snel vervelen. Attwenger wist mij niets te bieden wat leuk was. Gelukkig kwam er daarna nog een set van DJ Wizard, en dat maakte het einde nog enigszins draaglijk. Er was aangekondigd dat hij met een muzikant op zou treden en er stond ook een man met gitaar op het podium. Deze speelde zo nu en dan een paar liedjes en afwisselend draaide DJ Wizard plaatjes. Of er verder nog interactie was tussen de twee heb ik niet kunnen ontdekken. Maar dat kwam misschien ook omdat het al laat op de avond was. Dus snel de tent in, met als conclusie dat de zaterdag wat toppers kende maar ook wat missers en als geheel erg wisselvallig was.

Wakker worden met Fado, dat was ook eerder op Folkwoods, maar niet met Friese Fado. Het was een prettig ontwaken. Nynke Laverman heeft een mooie stem en een goede begeleidingsband. De Fado bezingt over het algemeen vooral ellendige dingen. Wat bezielt iemand dan om Fado te zingen? Fadomasochisme volgens Nynke Laverman. Laat haar dan maar Fadomasochistisch zijn. Ook de regen op het dak van de tent droeg bij aan een mooie sfeer voor dit koffieconcert. Het publiek wilde dan ook meer, maar helaas de liedjes waren op. Van mij had ze er best nog eentje opnieuw mogen doen. Daarna openen van het hoofdpodium op zondag. Dit keer mochten de Folkaholics dat doen. Deze jeugdige zesmansformatie deed dit met verve. Er word wel eens geklaagd over teveel feestfolk of teveel standaardnummers, maar als dit met enthousiasme gebracht word is daar niets mis mee. Ook pretbands zijn onderdeel van de folktraditie. En de Folkaholics versie van I'm Into Folk die redelijk dicht bij het origineel bleef deed me veel meer als die van Bart Peeters een dag eerder. En nummers als de Wild Rover, Fiesta of Seven Drunken Nights zijn voor veel mensen de eerste kennismaking met folk. Dan mogen ze ook gespeeld worden op een folkfestival.... In ieder geval een aankondiging voor een feestelijke dag. Want daarna kwam Terrafolk op podium twee en dat was zoals eerder gezegd voor mij de topper van het festival. Muzikaal sterk, maar ook de nodige humor. Het publiek bespelen met aankondigingen wanneer het wel of niet mocht klappen en andere ongein in gebroken Engels, en soms ook een Nederlands wat waarschijnlijk geleerd is van een dronken iemand zo onverstaanbaar. En even flink ‘grunten' tijdens You are my Sunshine. Maar de geruchten zijn er al dat ze er volgend jaar weer gaan zijn. Ik kijk er nu al naar uit. Op podium 3 was Anveld op herhaling dus dat heb ik even links laten liggen.

Daarna eindelijk Nederlands grootste folkband op het hoofdpodium. Rowwen Hèze begon met Henk is enne lollige vent, waarschijnlijk om een van de redacteuren van Folkforum tevreden te stellen, maar daar was al meteen duidelijk dat de groep tegenwoordig steeds meer speelt ook met haar eigen nummers. Een heel nieuw intro waaruit het nummer opeens naar voren kwam. Ook nummers als Bestel Mar en Limburg werden in een nieuw jasje gestoken. En om met Jack Poels te spreken "John Cougar Mellencamp, The Pogues, Los Lobos daar liggen onze roots, dat merkten wij hier op Folkwoods". En inderdaad de muziek van Rowwen Hèze is diep in de Folktraditie geworteld. Zoals de afsluiter Rosamunde, ook wel bekend als de Beer Barrel Polka, en de Trompetten Echo. Sterk optreden YO!

Dan was het even kiezen, de zekerheid van een goed optreden van Ambrozijn of zou Heidevolk wat zijn. Vijf minuten gekeken bij Heidevolk en besloten dat het toch niet mijn ding was dus Ambrozijn werd het. Die gaven weer een gedegen optreden, waarbij ook ruimte was om zo nu en dan een Jig te doen dus er werd ook wat gedanst.

Drukke dag die zondag want daarna op het hoofdpodium alweer de Transsylvanians. Al twee keer eerder te bewonderen op Folkwoods, maar nooit te vaak. Dat is muziek waarbij je absoluut niet stil kunt blijven staan. De hypnotiserende stem van zangeres/bassiste Isabel Nagy is geweldig. En waar voorgaande jaren modder nog wel eens gebruikt werd om de sfeer op de dansvloer voor het podium te verhogen was het nu het aldaar geplaatste stro dat heftig heen en weer gegooid werd en het geheel een extra dimensie gaf. Ook een top optreden.

Ysis en Selene's Garden heb ik aan me voorbij laten gaan. Daarna kwam BJ Baartmans die liet horen dat er meer Brabanders zijn die goede americana kunnen maken. Helaas niet met Shannon Lyon want die was ziek, maar wel met Marjolein van der Klauw van Powderblue. Zeer leuk tussendoortje.

Als afsluiter op het hoofdpodium Comas. En dat bleek een terechte keuze. Zij speelden zeer goed samen. Traditionele Ierse muziek op z'n best. Dat smaakte naar meer, en dat kwam dan als afsluiter op podium 2 in de vorm van Gráda. Nog meer traditionele muziek maar weer zeer goed uitgevoerd. Al met al was de zondag dus een ware topdag. Afgesloten door DJ Jåk met een uiterst dansbare set.