Dat zijn smetjes op een verder perfect georganiseerd festival met een paar aangename verrassingen. Zoals de Duitse band Cara. Hoewel aangekondigd als een band die zich richt op Ierse en Schotse muziek, is Cara gelukkig veel meer dan dat. Zo horen we de traditionele bluegrass-song Sailor Boy in een nieuw arrangement en herkennen we in de fijnzinnige eigen compositie Frida Scandinavische invloeden. Dan blijkt de grote kwaliteit van dit gezelschap. Veel meer dan in de zoveelste afgetrapte jig of reel waarin Cara niet bijzonder is.

Vanwege een handblessure moest zangeres/violiste Gudrun Walther zich beperken tot de zangpartijen. Die klonken zeer volwassen en aanmerkelijk beter dan die van collega Sandra Gunkel die Malinky's "Three Ravens" vertolkte met een vet Duits accent.

Met Jürgen Treyz heeft Cara een groot gitarist in de gelederen. Zeer ritmisch en strak in zijn begeleidende rol. Samen met gast Rolf Wagels op bodhrán doet deze ritme-tandem van Cara voor geen enkele Ierse band onder. Voor de liefhebbers van het duo Walther/Treyz. Ze vormen samen Deitsch. Met een aantal gastmuzikanten bracht Deitsch een prachtig Duits album uit: Königskinder.

Er zijn (helaas) niet veel organisatoren die het aandurven een groep als Carmina te programmeren. Keltische muziek met jazz-invloeden. In 2002 overleed pianist Pete Jacobsen en die laat zich eigenlijk maar moeilijk vervangen. Je denkt aan hem terug als je vervanger Geoff Castle een prachtige pianopartij hoort spelen in "Wheather in the Heart". Elk concert van Carmina is weer anders. Het is eigenlijk ook meer een collectief dat in verschillende samenstellingen concerteert. Met als vaste waarden Pippa Marland (zang/saxofoon) en Rob King (gitaar, mandola, bodhrán). Brian Morrissey kwam speciaal voor het festival over om Carmina te versterken. Zijn banjo spel gaf ,met name in het schitterende Lord Franklin, de fraaie Carmina set extra cachet.

Velen maakten in Zwolle voor het eerst kennis met de Belgische chansongroep Bodixchel. Hoewel de roem hun al vooruitgesneld was, vormden deze vijf muzikanten, aangevuld met een saxofonist en percussionist, toch een positieve verrassing. Indrukwekkend zoals ze al meteen de toon zetten met a capella zang zonder microfoons, nog voordat dat ze het podium beklommen.
In Elly Aerden en de broers Ludo Vandeau en Bruno De Castro kent deze groep dan ook topvocalisten. De zangarrangementen getuigen van vakmanschap. De groep laat zich in warme en gevoelige Franse en Spaanse chansons niet verleiden tot zoetgevooisdheid. Zo weet Ludo Vandeau een nummer als ‘Canto de la madre' de juiste dynamiek mee te geven. Meestal kregen de chansons een smaakvolle akoestische begeleiding op gitaren, cello, mandoline, sax, percussie en piano. Nóg mooier was het rauwe randje dat Siegfried Van Schuylenbergh op zijn elektrische gitaar gaf aan het nieuwe nummer Yarriba.

Het laatste, verrassende, concert dat we van de Oysterband zagen was op Dranouter. Daar waren het met name de gasten (o.a. Eliza Carthy) die van dit "Big Session" concert een onvergetelijke gebeurtenis maakten. Ook op de laatste CD's van de Oysterband wordt steeds meer de hulp ingeroepen van andere muzikanten. Na het concert van de "Oysters" in Zwolle lijkt de vraag gerechtvaardigd of ze nog zonder "hulptroepen" kunnen. Saaie, bloedeloze en gedateerde (folk)rock-arrangementen beheersten hun ongeïnspireerde set. Af en toe lieten ze iets van hun kunnen horen in de meerstemmige ballads.

Met veel meer vuur en passie ging het Franse gezelschap Le Diabl' dans La Fourche te werk. Zeer dansbare, ritmische muziek uit Quebec begeleid door een "tapeur des pieds", in dit geval Manu Savinelli. Prachtig is het vraag en antwoordspel tussen Savinelli en de rest van de band. Schitterende samenzang in "A Nantes St. Nazaire". De drinkliederen en "chansons des coquines" (vrij vertaald schavuitenliederen) leidden tot een gezellige partij "vrije stijl" folkdans voor het podium.

Waar de vocalen van Bodixchel verbluften, waren die bij het Nijmeegse Dubius net het zwakke punt. Dat wil zeggen, de zang van eerste zanger Dick Dijkman. Waar de liedjes van het sterke debuutalbum ‘Ongewone Dag' juist een meerwaarde krijgen door de knappe teksten, zijn die uit zijn mond live niet of nauwelijks te volgen. In tegenstelling tot de drie nummers waarin Roel Seidell de zang voor zijn rekening nam. Veel luisteraars hielden het al gauw voor gezien. Zonde, want de sound van de groep is voor Nederlandse begrippen bijzonder. De samenklank van viool (Peter van den Bos), nyckelharpa (Marcel Grootens) en trakzakje, mondharmonica of tin whistle (Roel Seidell) is prachtig. Bovendien kent Dubius in zanger Dijkman een stuwende gitarist en met Niels Keijzer een creatieve bassist. Nieuw materiaal klinkt verstild en spannend en kent invloeden uit indie en folk. Zo hoorden we redelijk verstilde mooie nummers als Nachtrijder, Nazomer en Op Zee.

Eigenlijk zijn ook bij die andere Nederlandse groep, Laroux, de vocalen het zorgenkindje. Lenny Laroux is geen begenadigd zanger, hoewel hij met zijn zingzeggen een heel eind komt. Hij heeft de afgelopen maanden zijn band ingekrompen tot een trio. Speciaal voor het festival waren een percussionist en de oude vertrouwde violiste meegekomen, wat een nummer als Liever een Pallieter een extra stomend karakter gaf.
Toch werd duidelijk dat Laroux ook als trio goed te genieten is. ‘Oude Allez Mama-rot' Lenny Laroux wordt geflankeerd door de jonge honden Janos Koolen (niet enkel een sterke snarenman maar ook 'n redelijk zanger) en het Lirio-talent Wouter Kuyper op doedelzak of diatonische accordeon. Net als bij Dubius zijn de harmonieën in het samenspel van accordeon/doedelzak, draailier/accordeon en snaren soms adembenemend.

Laroux stond in de Dommerholtzaal, maar was beter tot zijn recht gekomen in de intiemere Novon Manegezaal. Bodixchel stond in die manegezaal, terwijl hun kwaliteit zondermeer een optreden in de schouwburgzaal had gerechtvaardigd. Cara had - in plaats van Laroux - in de Dommerholtzaal kunnen spelen. Afijn, we hadden het al over kleine smetjes. Oh ja, nog eentje, waar echter geen kruid tegen gewassen is. Onverlaten braken tijdens het optreden van Cara de auto van deze Duitsers open en gingen er vandoor met hun kostbare navigatiesysteem. Zondagochtend reisde Cara in alle vroegte in een gehavende auto af naar hun volgende concert in Vlissingen. Of ze daar het Arsenaal hebben kunnen localiseren is de vraag... Pleister op de wonde was dat ze een recordaantal cd's verkocht hebben volgens een zeer tevreden Barend van Straten van Gaelforce.

En waar we North Cregg als recensenten over het hoofd zagen, wisten we toch nog een foto te bemachtigen van de naar horen zeggen aansprekende sessie die hun concert afsloot en waarbij de Ieren werden bijgestaan door muzikanten van Cara en Carmina.

Sessie na concert North Cregg

We hebben het helaas zelf niet mee kunnen maken, maar de afterparty van de muzikanten na afloop in Hotel Fidder schijnt te gek geweest te zijn. Om vijf uur zwegen de gitaren, violen en de cello (Oysterband's Chopper)... Programma-samensteller Assie Aukes was erbij en laat weten: "Hoogtepunt was een tweetal liederen van 'onze' Erwin Nyhoff die alle Ieren vol bewondering stil kreeg. De mannen van Bodixchel zaten stilletjes te luisteren en te genieten...."