: Folkwoods mag wel eens wat meer geld uittrekken voor het programma...
: ...En ondanks alles hebben we ons toch vermaakt op Folkwoods

Eerste geluiden na Folkwoods

Vandaag starten we met de recensie in het Eindhovens Dagblad zoals die door Henk (ook Folkforum) werd geschreven. Voor een bredere kijk op Folkwoods is het verslag van de Vlaamse DJ.Jak (www.folk.tk) en (www.bourdonske.tk) onmisbaar, dus dat publiceren we ook graag. Waar Henk warm loopt voor de rustige muziek - en daar dus meer aandacht aan besteedt - gaat DJ.Jak wat meer in op de swingende bands van Folkwoods.
Henk komt morgen speciaal voor Folkforum met een verder uitgewerkt verslag met meer details. Later deze week publiceren we foto's die onze fotograaf Martijn maakte en die ook te bestellen zijn.
Graag horen we ook reacties van anderen die Folkwoods bezocht hebben. Wat vonden jullie van het programma? Van de sfeer? Van de camping? Was het inderdaad té Keltsich geörienteerd zoals Henk schrijft? Welke groepen hadden er dan moeten staan? Stuur je opinie naar Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.

Overigens is Folkwoods volgens een mededeling van organisator Tinus Kanters door 2000 betalende bezoekers bezocht. Daarnaast waren er een paar honderd gasten e.d. Zij waren te herkennen aan een blauw bandje, wat wil zeggen: gratis toegang. Al met al waren er zo'n 500 bezoekers meer dan vorig jaar. Naar ons idee waren er zeker 3000 man, maar je kunt je vergissen. Volgens Tinus ligt het break-even-point op 2000 à 2200 bezoekers. Zijn het er minder dan loopt het verlies dat de eerste twee edities is geleden nog verder op.
Het was deze derde editie in ieder geval gezellig gevuld en dat is ook winst. De camping werd door 1000 festivalgangers bevolkt en toch was het er redelijk rustig. Het maximum aantal bezoekers dat Folkwoods wil toelaten is 4500. Dit aantal hoopt het festival over twee jaar te bereiken. Folkwoods werkt met 150 hard werkende vrijwilligers.

Omroep Brabant TV maakte opnames. Dat leverde een item op van tien minuten. Daarin werd Folkwoods een festival genoemd voor 35-plussers. Naar onze schatting was de gemiddelde leeftijd 35, wat betekent dat gezien het hoge grijs-gehalte er ook genoeg mensen van onder de 35 waren. Okay, nog altijd tien jaar ouder dan het gemiddelde op Dranouter, maar Folkwoods ging evengoed uit haar dak bij het grote aantal feestbands dat geprogrammeerd stond en 's avonds laat bij de dj's Wizard en Jak.
Overigens geeft zo'n tv-item altijd een vertekend beeld. Een karikatuur van de werkelijkheid. Een beeld dat de verslaggever wil overbrengen. In dit geval zoemt de camera uitsluitend in op exentrieke festivallers. En al snel wordt de link gelegd met de jaren zestig, zeventig, Flower Power. Afijn, de oude cliché's worden weer afgestoft. Jammer... En als je dan de verslaggeefster constant hoort praten over Folkwood (zonder s, dus) en het festival op teletekst van dezelfde omroep ook zo genoemd wordt, begin je te denken dat Eindhoven naast het festival van Tinus nog een ander folkfestival kent. Hebben we weer iets gemist. Jammer...

Recensie Eindhovens Dagblad van maandag 12 augustus:

Mooie momenten op Folkwoods

Door Henk Hoogenstraaten
Folkwoods, vrijdag, zaterdag en zondag op het Philps van Lenneppark in Eindhoven.

Het a cappella gezongen 'The Goodnight Song' klinkt hartverscheurend. Waterson/Carthy neemt in stijl afscheid van Folkwoods. De vier prachtige stemmen vormen het
hoogtepunt van dit Eindhovense folkfestival. Met name Norma Waterson, de grand
old lady van de Engelse folk, houdt het credo van haar man Martin Carthy in ere:
zing alsof 't een makkie is.

Norma Waterson, foto Martijn Lieffers

Folkwoods is een bijzonder ambiance-festival, waar het - weer of geen weer - goed
toeven is. De prioriteit ligt bij Keltische muziek. Wat daarnaast nog op het podium staat, is afwachten. De vorige edities pakte dat goed uit met vernieuwers van traditionele Scandinavische en Vlaamse muziek.
Nu stonden er verrassende bands uit Duitsland: 17 Hippies en Lecker Sachen. Voor het eerst op een Nederlands podium. Ze borduren niet voort op Duitse volksmuziek, maar stoeien met andere stijlen.

17 Hippies foto Martijn Lieffers

Folkwoods plaatst veel feestbands: folk met dansbare invloeden uit ska, punk, world, trance, reggea, of dance. Of gewoon swingende traditionele keltische folk als die van het enthousiaste Shantalla, of het Bal Breton van An Erminig.

Folk is deels feest. Dat mag, zeker op een festival. Maar folk is zeker zo aantrekkelijk als opsmuk ontbreekt en eerder gedacht wordt aan kwaliteit dan aan succes. Als dat succes desondanks doorbreekt, beleef je de mooiste momenten. Zo ook op Folkwoods.

Zeker was dat het geval bij de singer-songwriters als Ad Vanderveen, de Eindhovense Very Girls & The Watchman, Ygdrassil en de Amerikaan David Olney. Olney is een man van eenvoud, slechts gewapend met gitaar. Maar wat hij doet is geenszins eenvoudig. Een compleet verhaal comprimeert hij tot een song van amper drie minuten vol humor, ritme en poëzie; en dat is maar weinigen gegeven. Het publiek hangt aan zijn lippen en beseft verwarmd te worden door een van de allergrootste songschrijvers.

David Olney, foto Martijn Lieffers

Helaas werd - festival eigen - de breekbare sound van de singer-songwriters nogal eens verstoord door bargeluiden en andere podia. Ook onverstaanbaar maar sfeervol was Flip Kowlier maar dan meer vanwege zijn Izegems dialect. Rockend tastte deze Vlaming op een intrigerende manier de irritatiegrens af van de puritein. Een gedurfde en geslaagde programmering vanwege de authenticiteit. Ondanks de heavy gitaarklanken toch passend op 'n folkpodium.

Lenny Kuhr staat daar vrijwel nooit, laat staan op een folkfestival. Gisterochtend om elf uur maakte zij indruk met haar Nederlandse fado en enkele verstilde nieuwe nummers als 'Op De Grens Van'. De kampeerders konden zich geen betere wekker wensen. De Eindhovense fadista, steeds beter bij stem, liet zich door knappe muzikanten begeleiden: Cor Mutsers op gitaar, Eric Coenen op bas en Gerard de Graaf op piano. Lenny Kuhr was een verademing tussen de overdaad aan reels en jigs.

Lenny Kuhr, foto Martijn Lieffers

Ook andere koek serveerde 't Kliekske. Het Vlaamse belegen jolijt werd zo enthousiast ontvangen dat hier sprake moest zijn nostalgie of bij het jongere publiek misschien zelfs van camp.

DJ.Jak op zijn site www.folk.tk op maandag 12 augustus:

Folkwoods zeer gezellig

Dit zeer gezellige festival vindt plaats in een mooi park. Er zijn drie concerttenten,
en overal terrasjes onder parasolletjes, en niet onbelangrijk voor wij Belgen: er
worden naast de onvermijdelijke Guinness ook een hele schare Belgische bieren
geserveerd (Hoegaarden, Leffe, Geuze, …).
Het weer zat erg mee, de organisatie zelf verliep vlekkeloos, de geluidskwaliteit was overal goed (en niet te luid). En we hebben heel wat mooie optredens kunnen meepikken.

Helaas kwamen we laat voor de Nederlandse vrouwelijke singer/songwriters Ygdrassil die naar verluidt erg goed waren. Maar we konden wel al onmiddellijk onze kennis van bretoense dansen bijschaven met de Duitse (!) groep AN ERMINIG. In Nederland leeft volksdansen duidelijk minder dan in België, maar ze zijn druk bezig de achterstand
bij te benen.

Lecker Sachen, foto Martijn Lieffers

Wat later veroverde LECKER SACHEN Folk-hopsgewijs de grote concerttent. Een week ervoor hadden ze heel wat meer moeite gehad met Dranouters dranktent. En toen, eindelijk, voor het eerst in ons korte leven zagen we de Schotse SHOOGLENIFTY aan het werk. Niettegenstaande onze hoge verwachtingen werden we toch nog met verstomming geslagen door hun briljante instrumentale folkrock. Onvoorstelbaar dat deze groep bij ons nog niet bekend is.

Headmix , foto Martijn Lieffers

Het zweet in onze schoenen kreeg geen kans geabsorbeerd te worden door de extra poreuze zolen die we voorzien hadden want na Shooglenifty kwam HEADMIX het podium onveilig maken. Heel wat mensen hebben hun optreden in Dranouter gemist (ze traden op in de Etno-groove tent), maar op Folkwoods kan ik me niet voorstellen dat er iemand in een straal van minstens 5 km niet stond mee te dansen op hun opzwepende ska-folk-rock. Naast de traditionele folkrock-bezetting van de groep vielen vooral de stomende didgeridoo op en - je houdt het haast niet voor mogelijk - een melodica.

De spierverekking die opgelopen tijdens het optreden werd er niet beter op toen bleek dat ze daar in Nederland een oude Belgische traditie overgenomen hebben : een folkfuif ! DJ Wizard verblijde ons o.a. met een folkversie van 'twee emmertjes water halen'. Dit blijkt bij onze noorderburen een ware klassieker te zijn.

Op zondag werd onze memorabele kater (zouden we per ongeluk toch eens Nederlands bier i.p.v. Hoegaarden gedronken hebben) al snel in een hoekje gedreven door het Berlijnse stelletje ongeregeld 17 HIPPIES. Als ik goed kon tellen (tsja) waren ze slechts met 16, maar dat kon de pret niet bederven. Met hun violen, gitaren, blazers, accordeons en allerhande andere instrumenten maakt deze vrolijke bende feestelijke folky wereldmuziek. Misschien een tip voor Dranouter volgend jaar ?

Na een dergelijk stevig inzetten van de dag kon er gelukkig uitgeblazen worden met de melodieuze Klezmer van HELMUT EISEL. En ook bij de Schotse OLD BLIND DOGS. We hadden bij deze laatste groep eigenlijk meer vuurwerk verwacht (de piper speelt ook bij Nusa en vooral bij Deaf Shepherd) maar pas op het einde van hun set sloeg de vonk echt over naar het publiek. Jammer.

Apparatschick, foto Martijn Lieffers

Waar de vonk wel meteen oversloeg was bij de Duits-Russische APPARATSCHIK. Net zoals eerder dit jaar op Labadoux was hun optreden terug een schot in de roos. De groep maakt al jaren ska-folk-rock vertrekkende van russische traditionals, en klinken de laatste jaren nog steviger dan vroeger dankzij een versterkte ritme-sectie. Songs als "Kürbis" en vooral "Poljoeska" werden luidkeels in het Russisch meegebruld door het publiek.

De bassist van Flip Kowlier, foto Martijn Lieffers

Onze eigen West-Vlaamse trots FLIP KOWLIER had de ondankbare eer de laatste groep te zijn in de grote concerttent op zondag-avond (lees : voor een half-lege tent te staan). Maar het is en blijft een rasperformer. Hij haalde zelfs even een melodica boven (zou hij het optreden van Headmix gezien hebben) en speelde een bangelijk mooie versie van "min moaten". Onder het motto "We zin al vwoa minder van een folkfestival geskopt, wulder mè ol oes lude gitoarn" coverde hij zelfs Nirvana.

In de kleine concerttent kregen we intussen voor het eerst CELTICA te zien. Deze jonge groep kent in Nederland al heel wat bekendheid, maar is in België nog compleet onbekend. Ze brengen eigenlijk techno, jungle, drum 'n bass in combinatie met live gespeelde Keltische folk en Afrikaanse percussie. Ik vond echter dat hun trance-folk wat diepte mistte. Maar het concept is zonder twijfel erg leuk en vernieuwend.

Tot slot mocht ikzelf mijn plaatjes draaien op de afsluitende folk-fuif (mezelf beoordelen doe ik echter niet). We kunnen zeker besluiten dat Folkwoods 2002 een erg geslaagd festival was. Memorabel zelfs. En ik zal nooit vergeten dat een Nederlandse me uitlegde hoe je Kip met Kasteelbier moet klaarmaken.

Hier een analyse van Henk, gevolgd door een uitvoerige recensie

Folkwoods mag wel eens wat meer
geld uittrekken voor het programma...

door Henk
Het Folkwoods-programma is dit jaar niet zo spannend. Dus blijven een hoop maten thuis. Voor de folkkenner biedt Folkwoods te weinig muziek die van doen heeft met de nieuwste ontwikkelingen in de folk. Er zijn in Europa veel jonge mensen bezig met het vernieuwen van hun eigen traditionele muziek. Ze geven er zogezegd een eigen draai aan. En ondanks invloeden uit het verre oosten, Afrika, of uit andere stijlen als trance, jazz en minimal music herken je nog steeds hun roots.

Over die muziek hebben we het als we constateren dat Folkwoods nul komma nul vernieuwende bands uit Scandinavië, België, Frankrijk, Spanje of Italië programmeert.
Moet dat dan? Ja, wil je tenminste als folkfestival voor vol worden aangezien.

Als het om de ambiance gaat is Folkwoods wél top. Uitermate gezellig en sfeervol.
In de infrastructuur, logistiek en aankleding is enorm veel energie gestoken.
Complimenten!
Je kunt daar als organisatie tevreden mee zijn. Als het maar tof is. Het zou mooi zijn
als de artistieke kwaliteit gelijk op ging. Maar wanneer de ambities van Folkwoods niet verder reiken, dan zullen we het hiermee moeten doen: een top ambiance-festival,
waarbij de prioriteit ligt bij keltische muziek en je voor de rest maar moet afwachten
wat er op het affiche staat.

Doublures
Bovendien moeten we een aantal doublures op de koop toe nemen. Headmix en
Helmut Eisel voor het derde achtereenvolgende jaar. Organisator Tinus Kanters hoopt voor volgend jaar alweer op Headmix, terwijl festivalgangers graag verrast worden. Had afgelopen zaterdag als swingende afsluiter de Mahones of Apparatchik ipv Headmix op het hoofdpodium gezet. En volgend jaar weer een andere feestband.
Helmut Eisel is fantastisch, maar na twee keer hadden de meesten het we gezien. Er zaten zo'n zeventig man te luisteren. En als het om klezmer gaat is er nog genoeg keus.

Het is dus behelpen wat het affiche betreft, zeker als je al jaren de folkmuziek volgt.
Een Vlaamse gast/kenner stond verbaasd dat 't Kliekske van stal gehaald was.
Jammer, we hebben zoveel goede interessante bands, zei hij. Waarom geen Tref?, geen Troissoeur? En zo noemde hij nog een tiental namen.

Waarom die lacunes in de programmering? Waar het precies aan ligt is gissen.
Het is een samenspel van factoren. Enerzijds is een scherpere kijk nodig op de
actuele ontwikkelingen in folkmuziek. Anderzijds zal het budget verhoogd moeten worden, of anders verdeeld.

De cijfers
Even wat cijfers. Ze zijn niet officieel, maar ze gonzen wel rond.
Folkwoods werkt met een totaal budget van zo'n 180.000 euro. Daarvan gaat minder
dan een kwart naar het programma, zo'n 37.000 euro (80.000 gulden).
Ter vergelijking: een festival als de Folkdag in Moergestel (met een programma voor anderhalve dag) trok in 1980 al meer dan 100.000 gulden uit voor het programma.
Inflatie in ogenschouw nemend zou dat nu zo'n 240.000 gulden zijn. Nou hoeft Folkwoods natuurlijk niet hetzelfde te doen, maar duidelijk zal zijn dat de verhoudingen scheef gegroeid zijn.

Logistiek, infrastructuur en aankleding zijn erg duur als je een festival houdt in een park
als het Philips van Lenneppark: mooie omgeving, maar geen voorzieningen. Alles moet aangelegd. Folkwoods huurt jaar in jaar uit drie prachtige tenten, die zorgen dat iedereen droog staat. Dat is een dure grap. De mooie grasvelden van het park lijden onder de af en aan rijdende vrachtwagens. Die schade moet hersteld worden… kassa.

En dan te bedenken dat de organisatoren niet van gisteren zijn. Die zullen heus voor al die diensten het laagst mogelijke bedrag bedingen. Maar met 80.000 gulden een goed folkprogramma in elkaar sleutelen, zal niet meevallen. Het scheelt in ieder geval publiek, want echt grote publiekstrekkers kun je je niet permitteren.

Suggesties
Misschien het festival met 1 dag inkorten. Plaats een tent minder en een kleiner aantal groepen. Wellicht is samen met andere festivals een tent te kopen, die je kunt verhuren aan anderen. Mogelijk kan het festivalterrein nog voor een ander evenement benut worden, zodat de kosten van aankleding, logistiek en voorzieningen gedeeld kunnen worden. Eerste weekeinde Folkwoods, tweede weekeinde Raggae-Sundance, of iets geheel anders als een internationale parkieten-tentoonstelling. Kanters cs zijn inventief genoeg om zoiets te verzinnen, niet?

...En ondanks alles hebben we ons
toch vermaakt op Folkwoods

Het mooiste van alles is dat ondanks alle tekortkomingen in programmatorisch opzicht, ik me best vermaakt heb op Folkwoods. Na het festival stel ik vast dat ik toch zeker van vijf groepen écht genoten heb en drie groepen interessant vond. Dat is geen slechte score. Na drie dagen Dranouter kwam ik tot eenzelfde aantal. Het verschil met Dranouter is dat de kwaliteit van de overige groepen daar aanmerkelijk hoger ligt dan op Folkwoods.

Voordat we gaan juichen toch nog even wat ergernisjes. Waarom werden de artiesten niet aangekondigd? Een fatsoenlijke aankondiging geeft een concert ook iets meer cachet. Ik meen dat het enkel gebeurde bij Lenny Kuhr. Zonder aankondiger ontneem je het festival een geregeld terugkerend vast punt. Iemand waar je als publiek tegen kunt zeuren, maar ook iemand waar de artiesten enig houvast aan ontlenen. Dan voorkom je een opmerking zoals die van Linde Nijland van Ygdrassil, die tijdens haar concert gestoord werd door herrie van de Mahones: "Is er hier in deze tent iemand van de organisatie die eens kan vragen of ze in die andere tent wat rustiger kunnen spelen".

Keltisch
Een andere ergernis was na verloop van tijd aan het overaanbod aan Keltische muziek.
Als die goed en vernieuwend gespeeld wordt is het leuk, zoals de Engelse fluitist Michael McGoldrick op Dranouter. Maar het gros - ook op Folkwoods - is blijven steken in de vernieuwing van de jaren zeventig. Het tempo ligt een fractie hoger dan toen, maar dan heb je het gehad.
Ik denk daarbij niet alleen aan Keltische groepen uit Nederland als Siard de Jong & Friends (Iers niveau), Rapalje (eigenzinnigheid spreekt me wel aan), Mitrick (te laag niveau), maar ook aan acts als Celtica, Maire Breatnach, Tir na Nog en Francie Conway (wel mooi was de inkleuring met sax van de overigens weinig zeggende liedjes).

The Mahones, foto Martijn Lieffers

Positiever ben ik over de Canadese Mahones, waarvan de Pogues - in folky opzicht - wat kunnen leren. Ook Shantalla was aangenaam, door het enorme enthousiasme dat zangeres Helen Flaherty uitstraalt.



Zanger Jim Malcolm van Old Blind Dogs, foto Martijn Lieffers

Dat aanstekelijke ontbeert Old Blind Dogs. In die zin zijn de Schotten geen echte festivalband. Af en toe spatten de vlammer er vanaf, maar qua presentatie niet.
Kwalitatief gezien vormde deze groep rond zanger Jim Malcolm - bijna dezelfde warme stem als zijn voorganger Ian F Benzi - de beste Keltische act. Opvallend was de percussie (lekker tegendraads) en de d-flute met wa-wa effect van Rory Campbell.

Dan had je nog het Duitse An Erminig met het Bal Breton: zang, harp, dwarsfluit, accordeon, gitaar, elektrische basgitaar, drums en percussie. Er werd voor Nederlandse begrippen veel bij gedanst en dan bedoel ik niet geswingd maar gevolksdanst. Hier en daar raakte het goed in de knoop. Leuk, eindelijk iets Bretons, fraaie zang, maar qua vernieuwing ook jaren zeventig.
Rapalje, natuurlijk weer in Schotse rok en ruig voetengestamp, maakte een
verpletterende indruk op de vele nieuwkomers in de folk, en die waren er onder het Eindhovense publiek veel. Het repertoire is al redelijk uitgekauwd maar het moet gezegd
de drie noorderlingen gaan er aangenaam eigenzinnig mee om. Luka Bloom's You Couldn't Have Come At A Better Time werd met de nodige pit gespeeld, terwijl Ride On van Luka's broer Christy gepast afgewerkt werd. En het kon helemaal niet meer stuk toen afgesloten werd met de Bretonse traditional Son ar Ghistr, maar dan in de voor het publiek herkenbare en meezingbare versie van Bots: Zeven Dagen Lang.

John Flierman, alias Christy Moore, foto Martijn Lieffers

Christy Moore
Waar ik door geboeid werd was het optreden van het Nederlandse duo John O'Dreams. John Flierman verbaasde met een zeer sterke kopie van Christy Moore. Flierman moet Moore vaak beluisterd én bekeken hebben. Zijn timbre, drive en dynamiek komen dicht in de buurt. En net als bij een concert van de meester zelf lopen de rillingen je over de rug als je je ogen sluit en songs hoort als Welcome to the Cabaret, Ride On, Nancy Spain, Smoke and Strong Whiskey of The Two Conneeleys. Ed Veltrop begeleidt hem en daarbij hoor ik hem liever op accordeon dan op elektrische piano. John O'Dreams raakte me.

Lecker Sachen, foto Martijn Lieffers

Duitse bands
Er gebeurde nog meer goede en soms fantastische dingen in Eindhoven. Zo speelden verrassende bands uit Duitsland: 17 Hippies en Lecker Sachen. Voor het eerst op een Nederlands podium. Ze borduren niet voort op eigen volksmuziek zoals vernieuwende Scandinavische en Vlaamse groepen, maar stoeien met andere stijlen.

Big band 17 Hippies komt uit Berlijn: vijf blazers, twee accordeonisten, vier strijkers, vijf man op snaren als gitaar, mandoline, banjo en contrabas plus een geluidsman. Qua sfeer moest ik in eerste instantie denken aan de Veulpoepers van destijds. Maar al snel bleek een veel hogere professionaliteit. Wat een spontaniteit en discipline tegelijk. Knap hoe strak deze grote band speelde: van klezmer tot balkan en van cajun tot zelfs ballroom.

En dan die andere Duitse groep, Lecker Sachen. Hiphopfolk op z'n duits. Zanger Markus Brachtendorf maakte met zijn uitstraling het Duits gerap acceptabel, iets wat een week eerder in Dranouter bij het Vlaamse publiek wat meer moeite kostte. Brachtendorf sprong erop los, terwijl hij op zijn mandoline ramde. Af en toe floot hij op een tin whistle. Stevig was de basis door een bassist (passend cool, maar soms flink hoppend) en een drummer. Daarnaast stond er nog een fragiele violiste. Al met al lekker grensoverschrijdende zaken. Ze brachten onlang een dubbel-cd uit waarop een klassiek strijkkwartet hen ter zijde staat. Moet interessant zijn.

Feestbands
Folkwoods plaatst veel van die feestbands als 17 Hippies en Lecker Sachen: folk met dansbare invloeden uit ska, punk, world, trance, hiphop, reggea, of dance. Of gewoon swingende traditionele keltische folk als die van het enthousiaste Shantalla, of het Bal Breton van An Erminig. In de categorie heftig horen de Mahones en Headmix plaatsten. Ook Shoogelenifty en Apparatchik konden er wat van.

En al was de gemiddelde leeftijd op Folkwoods (ik schat zo'n 35) minstens tien jaar hoger dan die op Dranouter, Folkwoods ging evengoed uit haar dak. Ook 's avonds laat bij de DJ's. Zaterdag bij het Twee emmertjes water halen van DJ.Wizzard en zondag bij Urban Trad, Thin Lizzy, en 't Smidje van Laïs dat door de Vlaamse DJ.Jak werd gedraaid. De laatste moest helaas al om half elf stoppen, of was het elf uur? In ieder geval erg vroeg, vond het publiek. Maar ja, Folkwoods moet rekening houden met de omwonenden. En wij konden nog net bij de afsluitende sessie de vertolking meepikken van Gerard van Maasakkers' De Hoeksteen, door twee maffe broers.

Shooglenifty, foto Martijn Lieffers

Het Schotse Shooglenifty werd aangekondigd als uiterst swingend.
Er werd ook geswingd. Maar er werd te weinig gevarieerd in tempo en volume. Steeds uptempo en even hard. Ook variatie in leidend instrument zou helpen. Nu was dat te vaak de fiddle. Spanning moet opgebouwd worden. Dat ontbrak eraan.
Apparatchik beheerste dat beter. Ook in theatraal opzicht waren deze Berliner met Russische achtergrond niet mis. Zeer dansbaar oosteuropees repertoire doorspekt
van invloeden uit ska en punk op balalaika, viool, accordeon, slagwerk, elektrische
gitaar en slagwerk. Uiteindelijk kwamen er natuurlijk weer de uniformen
aan te pas. Mooie gekke band.

Singer-songwriters
Folk is deels feest. Dat mag, zeker op een festival. Maar folk is zeker zo aantrekkelijk als opsmuk ontbreekt en eerder gedacht wordt aan kwaliteit dan aan succes. Als dat succes desondanks doorbreekt, beleef je de mooiste momenten. Zo ook op Folkwoods. Zeker was dat het geval bij de singer-songwriters als Ad Vanderveen, de Eindhovense Very Girls & The Watchman, Ygdrassil en de Amerikaan David Olney.

Ad Vanderveen is Neerlands beste singer songwriter. Hier en daar lijkt hij iets op Neil Young. Qua uiterlijk, maar ook qua stem. Zijn elektrische gitaar had hij jammergenoeg thuis gelaten. Nu dus gewoon akoestisch en rustig. Hij werd begeleid door de Engelsman Jim Morrison, die subtiele accenten plaatste op viool. Een enkele keer nam Morrison de mandoline ter hand, zoals in de adembenemende blues die Vanderveen schreef in de week dat zowel zijn vader stierf als dat zijn zoon geboren werd.

Ygdrassil gaf een gedurfd concert, zaterdagochtend om 11 uur. Flink wat nummers a capella. En anders harmonieuze zang eenvoudig begeleid op 'n enkele gitaar. You are with me and I know, Flesh and Bone, We are broken: verstilde minimal folk en gedreven in Neil Youngs A Man Needs A Maid. Linde Nijland iets sterker op gitaar dan Annemarieke Coenders. Annemarieke lijkt trouwens met haar alt nu en dan op Lal Waterson. Dat moest ze eens weten, ze zou meteen de cd A Bed of Roses gaan beluisteren, die Lal met haar zoon Oliver Knight opnam kort voordat ze een paar jaar geleden overleed.

The Watchman, foto Martijn Lieffers

The Watchman was na een vakanties goed op dreef met The Very Girls. Naast flink wat werk van de cd Elsewhere Bound ("een vrouwen-cd") werd ook al wat verklapt van de de nieuwe cd ("een mannen-cd"). Een concert met afwisselend ingetogen zang en knap opgebouwde stomende blues: internationale allure.

David Olney, foto Martijn Lieffers

David Olney is een man van eenvoud, slechts gewapend met gitaar. Maar wat hij doet is geenszins eenvoudig. Een compleet verhaal comprimeert hij tot een song van amper drie minuten vol humor, ritme en poëzie; en dat is maar weinigen gegeven. Het publiek hangt aan zijn lippen en beseft verwarmd te worden door een van de allergrootste songschrijvers. Olney speelde vrijwel alleen rustige ballads. Geen aankondigingen. Het publiek werd meegesleept en raakte steeds enthousiaster. If My Eyes were Blind, 1917, Vincent, het kon niet meer kapot. En in zijn toegift rockte hij weer even met het vanuit zijn tenen komende Lucille. Een van de twee echte hoogtepunten van Folkwoods. Over de andere, Waterson:Carthy hebben we het later.

Flip Kowlier, foto Martijn Lieffers

Helaas werd - festival eigen - de breekbare sound van de singer-songwriters nogal eens verstoord door bargeluiden en andere podia. Ook onverstaanbaar maar sfeervol was Flip Kowlier maar dan meer vanwege zijn Izegems dialect. Rockend tastte deze Vlaming op een intrigerende manier de irritatiegrens af van de puritein. Een gedurfde en geslaagde programmering vanwege de authenticiteit. Ondanks de heavy gitaarklanken - af en toe leek het of Nirvana was herrezen - toch passend op 'n folkpodium.

Lenny Kuhr, foto Martijn Lieffers

Lenny Kuhr
Lenny Kuhr staat daar vrijwel nooit, laat staan op een folkfestival. Zondagochtend om elf uur maakte zij indruk met haar Nederlandse fado als 'Triest In Mij' en enkele verstilde nieuwe nummers als 'Op De Grens Van' en 'Als ik aan tafel zit met jou'. De kampeerders konden zich geen betere wekker wensen. De Eindhovense fadista, steeds beter bij stem, liet zich door knappe muzikanten begeleiden: Cor Mutsers op gitaar, Eric Coenen op bas en Gerard de Graaf op piano. En door een koor van vierhonderd stemmen tijdens het nummer dat Kurhr al een artiestenleven lang achtervolgt: "mijn stalker" De Troubadour. Lenny Kuhr was een verademing tussen de overdaad aan reels en jigs.

't Kliekske, foto Martijn Lieffers

Ook andere koek serveerde 't Kliekske. Het Vlaamse belegen jolijt werd zo enthousiast ontvangen dat hier sprake moest zijn nostalgie of bij het jongere publiek misschien zelfs van camp. Wat moet je met de zoveelste uitvoering Jan Mijne Man Wou Ruiter Worden? Herman Dewit kreeg met zijn sappige Vlaamse vertellingen de lachers op zijn hand. Het schoolmeesterachtige is onderhand wel een beetje af, maar lang van stof is hij nog steeds.

Martin Carthy, foto Martijn Lieffers

Hoogtepunt
Het allermooiste - hoewel David Olney ook hoog scoorde - is het concert van Martin Carthy, Norma Waterson, dochter Eliza Carthy en Tim van Eycken. Het a cappella gezongen 'The Goodnight Song' klinkt hartverscheurend. Waterson:Carthy neemt in stijl afscheid van Folkwoods. De vier prachtige stemmen vormen het hoogtepunt van dit Eindhovense folkfestival. Met name Norma Waterson, de grand old lady van de Engelse folk, houdt het credo van haar man Martin Carthy in ere: zing alsof 't een makkie is. Zanger/gitarist Martin Carthy - evenals zijn vrouw een levende legende in de Engelse traditionele muziek - stoft de oeroude ballades af en voorziet ze van nieuwe arrangementen, waarbij hij geniet van de innovatieve inbreng van de jeugdige Tim van Eyken op diatonische accordeon en Eliza Carthy op viool. Eliza's stem begint overigens al aardig in de richting van die van moeder Norma te trekken. Dat belooft wat...

Eliza Carthy, foto Martijn Lieffers

Zie ook:

programma

korte info over groepen en foto's

interviews met en/of meer uitgebreidere artikelen over:
Waterson:Carthy
Shantalla
Ad Vanderveen
Shooglenifty
Lecker Sachen
David Olney
DJ Wizard
't Kliekske

Festivalfoto's