Paul's lijstje:
Prachtig dat Folkwoods haar nek
uitsteekt met vernieuwende bands

Waar gaan de Folkforummers zelf op af? We vroegen Paul een lijstje te maken. En ook Henk zal komende week op een rij zetten bij welke groepen hij even - of het volledige concert - gaat luisteren. Van de groepen die dan nog niet aan de orde geweest zijn zullen we in een apart artikel proberen aan te geven wat ervan te verwachten is. Hier Paul's lijstje:

- door Paul -
Veel bekende namen op Folkwoods 2003. Gelukkig ook wat minder bekende (vernieuwende) groepen. Hier en daar zal wel eens een wenkbrauw gefronst worden bij de moderne (elektronische) klanken van sommige bands.Vernieuwing zit echter ook, of juist, in de bijzondere manier waarop groepen muziek arrangeren. Ik vind het prachtig dat Folkwoods zijn nek hier enigszins durft uit te steken. Tijd om eens een paar bands nader te beschouwen:

Croft no. 5 bestaat uit een 6-tal prettig gestoorde Schotten. Traditionele Schotse muziek (viool, whistles, snaren, accordeon, drums) wordt gemixt met moderne samples. Hun CD "Attention All Personnel" vond ik niet erg schokkend, maar schijnt ook sterk af te wijken van hetgeen de groep live weet te brengen (volgens onze Belgische vrienden die ze zagen op het Celtic Connections Festival in Glasgow). Energieke band die voor ambiance zal proberen te zorgen. Misschien een beetje vroeg geprogrammeerd.

Het Italiaanse Fiamma Fumana maakte indruk met haar debuut-CD UnoPuntoZero, oftewel 1.0. Een trio (Fiamma-zang; Alberto Cottica-accordeon en Marco Bettoni- keyboards/elektronica) dat op de CD wordt bijgestaan door de Fumana Ceili Crew en een koor. Op Folkwoods spelen ze in de volgende samenstelling: Alberto Cottica (accordeon), Fiamma (zang), Lady Jessica Lombardi (fluit en piva emiliana) en Medhin Paolos (dj). De muziek van Fiamma Fumana is geïnspireerd door het landschap van de Emilia Romagna. Op geheel eigen wijze geïnterpreteerd. Zo heeft de Finse traditional Vihma model gestaan voor het nummer Tre Sorelle. Het geheel is qua stijl te vergelijken met de MARK-Cd's van Sorten Muld. Traditionals die ingebed worden in (niet overheersende) elektriek. de cd-recensie van Martijn van Gessel

Eigenlijk doet het Zweedse B.A.R.K. hetzelfde als Fiamma Fumana. De elektronica is daar wel prominenter aanwezig (dance georiënteerd) maar nergens dominant. De traditionele klanken blijven gelukkig herkenbaar. Af en toe werkt dat wat vervreemdend (een nr. als "Kroae" op hun CD "Tid") maar eigenlijk is er sprake van een volkomen natuurlijke fusie tussen oude Scandinavische muziek en moderne jungle-, break-beat- en dub-klanken. "Echte new-folk". De samenstelling van B.A.R.K. varieert nogal eens. Naast de vaste mannen Peo Drangert en Jens Engelbrecht (Väsen, Harv) staat ook zangeres Sofia Sanden (Ranarim) op het podium. In B.A.R.K. zingt ze niet in het Zweeds, maar in het Engels. Mogelijk komen er nog enkele gastmuzikanten mee, waaronder vrijwel zeker een nyckelharpa-bespeler.

Perfect is een trio rond zanger/gitarist Jamie Clarke. Lange tijd vervanger van Philip Chevron in The Pogues (waarmee hij een van de laatste Cd's Pogue Mahone opnam). Mijn aandacht zal echter uitgaan naar een ander groepslid. Voormalig Joegoslaaf (Tuzla) Pedja Zaric. Klassiek geschoold accordeonist (ooit nog runner-up in een Bachcompetitie) en virtuoos. Torsten Neumaier is de (geschoolde) drummer. "He adds rockabilly style tot the Perfect sound", aldus Clarke. High speed accordeon, rockabilly drumwerk en een ex-Pogue op gitaar. Dat zal serieus swingen.

Hoge verwachtingen van het Belgische Follia! Ook te horen op de onlangs uitgebrachte Cd "Jong Folk" (zie recensie) die bol staat van jong Belgisch folk-talent. Evenals het ook op Folkwoods aanwezige AEDO. Piepjong, in leeftijd wel te verstaan. Muzikaal al erg volwassen. Follia! zag ik voor het eerst op het festival van Zwolle, eerder dit jaar. En ik was danig onder de indruk. Van hun durf om stoffige, oude ballades, minneliederen en ge- zangen uit oude liedboeken danig op te poetsen. En nog belangrijker, durf gaat hier hand in hand met grote muzikaliteit en instrumentbeheersing. Geen herhalingen of na-spelerij maar frisse vertalingen in hedendaagse muziekstijlen, waaronder jazz, funk en zelfs hip-hop. Een echte aanrader deze bijzondere Vlaamse band.

De afgelopen jaren hebben een vloedgolf aan nieuwe Ierse bands opgeleverd waarvan de meeste na een korte periode al weer opgedoekt werden vanwege gebrek aan succes. Kwantiteit biedt nog geen garantie voor kwaliteit. Gráda onderscheidt zich van het gros van de Ierse bands door een volstrekt eigen geluid en veel zelf gecomponeerd materiaal. Hier en daar wordt wel eens wat geleend van Kila of Soig Siberil. In de Ierse muziekpers worden al weer vergelijkingen getrokken met Lunása en zelfs Solas. Beetje misplaatst. Gráda beschikt wel over dezelfde stuwende drive als Lunása via de Nieuw-Zeelandse ritme-sectie Andy Laking (contra-bas) en Gerry Paul (gitaar). Maar ook (i.t.t. Lunása) over een voortreffelijke zangeres in de persoon van Anne-Marie O'Mailley. Overduidelijke verbindingen tussen traditionele Ierse muziek en swingende jazz. Filmliefhebbers hebben misschien al kennis gemaakt met Alan Doherty, fluitist van de groep. Hij verzorgde de openingsklanken van "Lord of the Rings". De CD "Endeavour" van Gráda, geproduceerd door Micheal Hutchinson (Lunása) werd zeer goed ontvangen.

Van de Bretonse 8-mansformatie Morenn verwacht ik meer dan ze lieten horen op hun laatste gelijknamige mini-CD. Gekunsteld electronisch en hier en daar behoorlijk belegen. Maar zoals ik in mijn recensie al zei, een definitief oordeel volgt als ik ze live gezien heb. De groep speelt 2 dagen vóór Folkwoods op het festival in Lorient. En daar word je niet zo maar uitgenodigd.

Echt nieuwsgierig ben ik naar Spælimenninir. Afkomstig van de Faraöer-eilanden met een repertoire uit noordelijke windstreken. (Scandinavië, Shetland eilanden, Schotland, Cape Breton). Akoestische groep met twee Amerikanen in hun midden: Sharon Weiss (recorders/accordeon) en Charlie Pilzen (bas). Tot mijn schande moet ik bekenen dat ik de muziek van Spælimenninir niet ken. De aanwezigheid van topper Kristian Blåk in deze band (Yggdrasil) doet vermoeden dat er muzikaal iets interessants staat te gebeuren.

Genoemde groepen ga ik in ieder geval bekijken. En natuurlijk loop ik eens binnen bij concerten van "oudgedienden" als Bots, Värttinä, Fred Piek/Walter Kuipers. En mogelijk zitten er nóg aangename verrassingen in het programma.