Zaterdag 31/1, Kleine Zaal 22.30-23.30 uur
Joe Henry (VS)
gelukkig ben ik niet in een hokje te plaatsen

De Amerikaanse zanger/gitarist Joe Henry (39) heeft geen favoriet instrument of stijl. Op misschien wel zijn beste album ooit, het afgelopen jaar uitgebrachte Tiny Voices (Anti/Epitaph), klinkt zijn poppy/jazzy sound poëtisch en broeierig, met een belangrijke rol voor blazers. Maar voorzover nu bekend neemt hij geen blazer mee naar Route 04.

Henry timmert al vanaf 1986 toen hij zijn eerste platencontract tekende aan de weg, maar hij ging nooit voor het grote succes. Hij gaat al negen cd's zijn eigen gang. Tot zijn album Tiny Voices was hij slechts bekend in kleine kring, hij is een soort 'muzikanten-muzikant'. Elvis Costello, Tom Waits en Bob Dylan zweren bij Henry 's werk.

Als producer raakte zijn naam eerder bekend dan als muzikant. Plots stond deze schoonbroer van Madonna namelijk in de schijnwerpers als producer van het comebackalbum van soulkoning Solomon Burke. Voor zijn schoonzus componeerde hij Don't tell me.

Tiny Voices bracht hem in oktober naar Paradiso. Ook de vaderlandse poppers is lovend. Erik Quint zegt in de Haagsche Courant:
…De muziek roept filmische beelden op die doen denken aan het werk van de gebroeders Coen. In zijn songs vertelt Henry ongrijpbare verhalen zonder duidelijk plot. Het zijn indringende metaforen en associaties die de goede verstaander nog lang zullen bijblijven. Met zijn negende cd toont Joe Henry dat hij een ongelofelijk talent is dat nog immer groeit en dat een groter publiek verdient dan hij nu heeft….

Zijn eigenzinnigheid wordt alom geprezen. In een interview voor de GPD-bladen gaat Joe Henry tegenover journalist Herry de Jong dieper in op zijn aanpak:

"Ik houd er niet van om platen te maken die als hoofdstukken uit hetzelfde boek op elkaar aansluiten. Ik beschouw elke nieuwe cd als een op zichzelf staand boek. De wereld van de muziek is groot en daar pluk ik naar eigen believen dingen uit die mij aanspreken. Vaak vertel ik verhalen in mijn liedjes, maar ook daar pin ik me niet op vast. Ik wijk ervan af al naar gelang mijn pet staat. Soms kies ik ervoor van mijn teksten impressionistische fragmentjes te maken. Teksten die meer een droomtoestand verwoorden, zonder dat er een duidelijke boodschap inzit. Ik ben niet iemand die in zijn woorden een betekenis verbergt. Als ik iets rechtuit wil zeggen, dan doe ik dat ook." (…) "Ik ben in de loop der tijd steeds meer de nadruk op de klanken van woorden gaan leggen. Ik maak als het ware de betekenis van woorden ondergeschikt aan hun gevoelswaarde in een liedje."

Over het feit dat zijn muziek niet te labelen is zegt Henry in het interview ondermeer: …
"Ik houd van Ray Charles en Edith Piaff. Maar ik houd ook van Duke Ellington en Bob Dylan, Captain Beefheart en Frank Sinatra. Ik trek geen enkele grens en ben van mening dat we die ook niet nodig hebben. Jonge mensen groeien tegenwoordig op met zoveel verschillende soorten muziek. Ze kunnen er dan ook niet meer omheen dat ze van al die genres iets meepikken als ze muzikant worden."
En:
"Ik kan niet in een hokje geplaatst worden en daar ben ik blij om. Het is net zoiets als naar een film gaan waar je nog helemaal niets over gehoord en gelezen hebt. Je hebt geen enkel referentiekader en moet dus je eigen oordeel geven. Eigenlijk horen en lezen we te veel, daardoor staan we nergens meer onbevooroordeeld tegenover. Daarom vind ik het zo leuk dat mensen nog naar een plaat van mij kunnen luisteren zonder dat ze het flauwste idee hebben hoe ze de muziek moeten plaatsen."

Cd: Tiny Voices, Anti-/Epitaph Records, 2003

www.joehenrylovesyoumadly.com