Za 19:45-21:00 uur

Terry Woods Band
Ervaring plus energie

Terry Woods staat al zijn hele lange leven op de planken. Dat wil zeggen, de nu bijna 57 jarige Ier, vormde al op veertienjarige leeftijd zijn eerste band. Hij deed dat in 1961 smane met zijn vriendinnetje Gay met wie hij later zou trouwen en van wie hij in 1980 ook weer zou scheiden. Zijn eerste band heette The Apprentice Folk.

Sweeney's Men
Woods is een grootheid in de Ierse folk. Hij speelde in nogfal wat bekende bands, vaak met een vernieuwende aanpak. Dat was in 1967 al het geval toen hij toetrad tot Sweeney's Men. Qua aanpak was dat eigenlijk de voorloper van Planxty. Sweeney's Men werd in Ierland beschouwd als folkrock band. Dat rockende viel wel mee. In ieder geval vernieuwde de groep wel. Voor het eerst klonk in de Ierse muziek de bouzouki. Verantwoordelijk daarvoor waren de twee maten van Woods: Johnny Moynihan en Andy Irvine, die later ondermeer furore maakte met Planxty.

Steeleye Span
Vervolgens speelde Terry Woods in Orphanage. De Engelse bassist Ashley Hutchings (Albion Band etc) haalde Terry en zijn vrouw Gay over om samen de band Steeleye Span op te richten. De groep werd gecompleteerd met het duo Tim Hart & Maddy Prior. Na hun eerste album 'Hark! The Village Wait' verlieten Teery en zin vrouw de band weer en gingen samen door als Woods Band, maar al snel stonden ze op de affiches als Gay and Terry Woods. Als duo maakten ze iets minder folkrock-achtige muziek.

Pogues
Toen Gay en Terry in 1980 van elkaar scheidden vormde Gay Auto Da Fe en trok Terry zich terug op het Ierse platteland met zijn nieuwe vrouw Marian. Vijf jaar werd niets meer van hem vernomen. In 1985 stond Frank Murray, de vroegere geluidsman van Steeleye Span, plots bij Terry voor de deur. Hij was inmiddels manager van The Pogues. Murray haalde Terry over lid van The Pogues te worden. Tien jaar lang vormde Terry de traditionele bron binnen The Pogues. De muziek greep hem meteen weer bij de keel en begon naast The Pogues een vruchtbare samenwerking met Ron Kavana.

Woods Band
In 2001 begon Terry samen met Dave Brown The Woods Band. Ze haalden er een paar andere muzikanten bij onder wie de jonge zanger/gitarist en songwriter Shane Martin die Terry had ontmoet in de groep Reel, waarmee hij ook al eens had opgetreden.

De samensteling van de band:
Terry Woods: (Cittern, Concertina, Mandolin, Banjo, Vocals, and many more!)
Shane Martin: (Guitar, Singer/Songwriter)
Paul Harrigan: (Accordion)
Dave Browne: (Guitar, Vocals)
David 'sparky' Hughes: (Bass)
Steve Browne: (Drums, Percussion

CD
Met deze club bracht Terry vorig jaar het album 'Music from the Four Corners of Hell' uit. De naam van dit album is ontleend aan een straat bij Golden Lane in Dublin. De straat werd zo genoemd omdat zich zowel in het midden van de laan als op iedere hoek een pub bevond.
Het album bevat invloeden uit de gehele carrière van Woods. Er staan overbekende oude Ierse songs op als “As I Roved Out” en “The Spanish Lady”. Nieuwer materiaal als Ewan MacColl’s “Travellin’ People” en enkele eigen stukken als “The Grosse Isle Lament”.

Het album is in de pers uiteenlopend beoordeeld. Zo gaat Saunders op de BBC-site compleet uit zijn dak, maar is Marco Pol in New Folk Sounds een stuk gererveerder.

BBC:
…I reckon this CD is the best thing to come out of Ireland in quite a few years. I'm not sure if Terry Woods has ever been away - he did ten years in The Pogues - but one thing is for certain, he's back with a vengeance. This is a great band playing a great collection of songs, some traditional, some oldish like McColl's Travellin' People, some surprises (Hal David's Sea of Heartbreak) and a couple of real crackers from Woods' own pen….

alongside the soulful …The press release describes the band as "Sweeney's Men meets the Dubliners meets The Pogues". In fact, whilst that may help as a marker for those who want to know what they might be getting, they are more individual than that. A lot of this must be attributed to new young singer Shane Martin, who manages to handle the street-scrabbling vocals of The Dublin Jack Of All Trades and DeValera's Green IsleGrosse Isle Lament and The Travellin' People with equal panache. Likewise, the band's arrangements are top notch and overall it is a delight to listen to a CD without the "here's a song preceded/followed by a tune" formula that was so successful in the early days of the revival but is now sadly played out. There are tunes in there but they are integrated into the fabric of the songs….

New FolkSounds:
…Dat Terry Woods ook deel uitmaakt van The Pogues is duidelijk hoorbaar. Voeg daarbij een flinke dosis Dubliners en je weet wat je te wachten staat (…) Maar de spirit van The Pogues in hun beste tijd ontbreekt volledig (...) Het blijft er allemaal een beetje tussenin hangen en overtuigt eigenlijk nergens. Het enige nummer dat eruit springt is The Grosse Isle Lament omdat hier een duidelijker richting wordt gekozen, dwz een eigen nummer, stevige folkrock en geen mager aftreksel van Pogues of Dubliners. Het lijkt me verstandig dat Terry Woods met deze band wat meer probeert een eigen stijl te ontwikkelen en kritische zijn nummers selecteert…

Zie ook: www.woodsband.com/