|
John Tams 
John Tams (Engeland), 21.45-22.45 uur Deltion Schouwburgzaal
In de jaren zeventig liepen de liefhebbers al met hem weg, toen hij met zijn prachtig stemgeluid - hij is ook acteur - en dwingende accordeonspel deel uit maakte van The Albion Dance Band en later The Albion Band. John Tams heeft zich de afgelopen kwart eeuw ontwikkeld tot een filosofisch en maatschappijkritische ingesteld schrijver. Opgegroeid in een mijnwerkersplaatsje is hij het altijd blijven opnemen voor de werkende man. Zijn stem is gerijpt en de accordeon heeft hij al lang ingeruild voor de gitaar. Hij wordt in Zwolle begeleid door twee andere grootheden uit de Britse folk: Barry Coope (Coope Byes & Simpson) en Greame Taylor (Gryphon, Albion Band, Home Service).
Het zal zo'n 25 jaar geleden zijn, dat John Tams ons voor 't eerst imponeerde. In de Rotterdamse Doelen vond de - wat later bleek - gedenkwaardigste versie plaats van Rotterdam Folk. Een avond met Swan Arcade, Fungus, The Albion Dance Band en Alan Stivell.
We waren nog groentjes in de folk en maakten voor het eerst kennis met The Albion Dance Band. Mijn god, wat zette die groep rond bassist Ashley Hutchings de zaak op zijn kop. Zwaar elektriek speelden zij het ene morrisdansje na 't andere. John Tams deed mee op zijn concertina en accordeon. Ook zong hij een enkel nummer. Hij zat daar lichtelijk in zichzelf gekeerd met lang donker vet haar, spichtig bleek gezicht, accordeon op de schoot. Een timide indruk maakte hij. Maar zijn muziek swingde en zijn slepende heldere zang maakte dermate indruk dat we hem sindsdien zijn blijven volgen. Tams is een veel gevraagd acteur, maar ook een uitermate getalenteerd muzikant. The Albion Dance Band werd opgevolgd door The Albion Band waarvan het album Rise op up like the sun verscheen, een van de beste folkrockalbums ooit. De nadruk lag minder op de morrisdans en de muziek was ingenieuzer. De man achter die aanpak was niet Ashley Hutchings maar John Tams. Vervolgens wordt hij gevraagd voor een rol bij het National Theatre. Geen tijd dus meer voor The Albion Band. Zijn hele verdere carrière wordt door die schizofrenie bepaald, dan weer muziek dan weer theater of film. Het wordt nog gekker als hij zich ontwikkelt tot schrijver, radio-producer en platen-producer. Toch steekt telkens weer de muzikant in Tams de kop op. Met gitarist Graeme Taylor (ook Albion Dance Band) richt hij Home Service op, een - hoe kan het ook anders - vooruitstrevende folkrockgroep mét blazers. Daarna werkt hij samen met Barry Coope in The Questionairs en Stalking Horses. Met Jim Boyes (Coope Boyes & Simpson en voorheen Swan Arcade) richt hij in 1990 het collectief NMV op. NMV stimuleert kritische auteurs en muzikanten. Zonder winstoogmerk worden daarmee albums uitgebracht van Coope, Boyes & Simpson, Ray Hearne, Token Woman en de Fraser Sisters. Ook mensen als Lal en Mike Waterson behoren tot de sympatisanten. John Tams was als puber al onafhankelijk en links georiënteerd en is dat gebleven. De letters NMV stonden dan ook voor No Masters Voice. Tams is steeds songs blijven schrijven, maar live uitvoeren deed hij ze te sporadisch. Ook vertrouwde hij ze nauwelijks toe aan vinyl of cd. Maar af en toe hoor je hem toch, zoals in de tv-serie Sharpe, waarvan in '96 een prachtige soundtrack-cd verscheen: Over The Hills & Far Away. Toen de verzamel-cd NMV uitkwam met daarop het nummer The Exile van Tams, groeide ons verlangen naar eindelijk weer eens een John Tams Album. De verwachtingen waren gerechtvaardigd want in het hoesje stond dat een solo-cd van Tams in de pipeline zat. Niet voorzien echter was dat Tams snel daarna vijf jaar in beslag genomen zou worden door filmopnamen. Uiteindelijk in het jaar 2000 verschijnt Unity, het eerste solo-album van John Tams.
Marius Roeting schreef een enthousiaste recensie in NewFolkSounds:
…Het zijn de soms marginale of juist uiterst geraffineerde wendingen in akkoordschema's of melodielijn en dan weer een ritmisch accent dat de ogenschijnlijk supereenvoudige en goed in het gehoor liggende, doch doeltreffende en markante songs, diepgang geven (…) In zijn teksten heeft Tams oog voor het dagelijkse (sociale) leven (…) Als overtuigd socialist toont hij zijn maatschappelijke betrokkenheid en drang naar gerechtigheid… Op het Dranouter festival van 2001 hangen we aan zijn lippen als hij een intieme vertolking geeft van niet enkel zijn Unity-songs maar ook van materiaal uit het verleden. Hij tovert de massa in de immens grote concerttent om in een intens luisterend publiek. Een jaar later verschijnt Tams tweede solo-album: Home. Onze recensent Paul waardeerde Home met een vette 8:
…De kracht van Tams schuilt niet in de up-tempo songs, maar in het meer rustige werk waarin zijn stem een stuk expressiever klink. Mooie voorbeelden zijn de ballads "Yonder down the Road", "Right on Line" en "When this song is ended there's no More" (…) Natuurlijk wordt deze CD vergeleken met zijn voorganger "Unity". Die vergelijking valt voor wat mij betreft uit in het voordeel van "Home". De inbreng van Tams is onveranderd groot ( alle teksten en muziek). Ten opzichte van "Unity" wordt het verschil gemaakt door de voortreffelijke band. Het wordt uitkijken naar het festival in Zwolle waar Tams/Coope/Taylor aangekondigd staat… Zaterdag is het zover. Bezetting:
John Tams: zang, gitaar en melodeon
Barry Coope: zang, toetsen
Greame Taylor: gitaren Discografie:
Unity - Topic 2000
Home - Topic 2002 En als mede-muzikant/zanger ondermeer op:
The Albion Dance Band: The Prospect Before Us
Albion Band: Lark rise to candleford
Home Service: Home Service - The Mysteries - Alright Jack en Early transmissions
The Music Of Sharpe (soundtrack): Over The Hills & Far Away
|
