Het popmagazine Heaven schreef naar aanleiding van Dybdahls eerste album 'That Great October Sound' over 'een eenmans Radiohead met mooiere liedjes'. In maart maakte hij met zijn 6-koppige band hier een uitgebreide en suksesvolle clubtourne. Nu is hier Dybdahls tweede album uitgekomen Stray Dogs. De Volkskrant schrijft daarover: 'Zijn zachte, onnadrukkelijke liedjes roepen vaak een loom zondagochtendgevoel op. Ze zijn stuk voor stuk romatisch, gracieus en smaakvol gearrangeerd." In een recent  interview in het Brabants Dagblad vergelijkt Helmut Boeijen hem met grootheden als Tim Buckley en zoon Jeff Buckley. Hier enkele citaten uit dat interview:

...Hier behoort hij vooralsnog tot de categorie 'breaking artists', acts die vanaf de grond opgebouwd moeten worden. Te beginnen met dat drie jaar oude debuutalbum? Hij moet zich daarbij soms voelen als een hond die zijn eigen staart achterna zit. Oude platen blijven een artiest in het buitenland achtervolgen. Dybdahl heeft er niet zoveel last van. „Dat is één van de voordelen van het toeren met een vrijwel onbekende plaat. We kunnen eigenlijk alles spelen wat we willen en zitten niet vast aan een bepaald album. Bovendien vormen die drie platen een trilogie, die ik samen eigenlijk als één lang album zie. Het geeft ons de kans om oude nummers op een nieuwe manier te spelen. Gedurende de jaren heb ik geprobeerd om meer te zeggen met minder en durf ik de sterkste melodieën en loopjes steeds vaker aan instrumenten toe te vertrouwen in plaats van aan mijn eigen zang." 'That Great October Sound' (2002), 'Stray Dogs' (2003) en 'One Day You'll Dance For Me New York City' (2004) maakte de gevoelige Noorse bard, die regelmatig doet denken aan Tim Buckley als diens zoon Jeff, samen met een vaste kern vrienden...

... „Opnemen en optreden zijn twee totaal verschillende werelden voor mij. Als we als band live een totaal ander gevoel oproepen bij een bepaald nummer, dan is dat geen enkel probleem voor mij. Als mijn band of vrienden op mijn albums spelen weten ze meestal helemaal niet aan wat voor soort song ze werken. ,Meestal sleutel ik er namelijk nog heel wat aan. En zij zijn slechts betrokken bij hun eigen partij. Als we gaan repeteren voor concerten, hebben ze meestal nog geen complete track gehoord. Dat zorgt bij optredens regelmatig voor een gevoel en sound die afwijken van de studioversies van liedjes."...