Het Boink-festival in Borsbeek bij Antwerpen is nog steeds een lekker gezellig kleinschalig muzikaal feestje. Twee podia, mooie tenten, behoorlijk geluid, leuke muziek, goed van eten en drinken, aardige vrijwilligers, geen regen, pittoreske omgeving, relaxte sfeer, goed doel, camping. Wie er zaterdag - tijdens het folkprogramma - was kwam volledig aan zijn trekken. Maar er waren er helaas niet veel. Het publiek liet het ten onrechte afweten.

- door Henk -

Op de gratis vrijdagavond kwamen 800 bezoekers op het Boink-festival af, zaterdag nog niet eens de helft. Vandaag (zondag 15/05) is er opnieuw een aantrekkelijk programma, zie onze special.

Waar het lage bezoekersaantal aan ligt? Wie het weet mag het zeggen. Is een dag met als toppers Embrun en Urban Trad te duur als je daar in de voorverkoop 11 euro voor betaalt? Nee toch? Of staan die groepen momenteel te vaak op de Vlaamse podia? En dan is in zo'n Pinksterweekeinde de concurrentie natuurlijk moordend. In Diksmuide werd op het festival Ten Vrede de 65-jarige zanger/liedschrijver/ muzikant/beeldhouwer Willem Vermandere in de bloemetjes gezet vanwege zijn 40-jarig artiesten-jubileum. In Nieuwpoort is er Thalaasa! Thalassa!. En wat al niet meer.

Van de acht groepen zagen we er zaterdag vijf. Dubius, Martin Hutchinson, Lua, Embrun en Folk Rose wel; Vesta, Urban Trad en Ed Kooyman & Herman van Haeren niet.

Na de luistermuziek van het Antwerpse Vesta begon 's middags om 15 uur het Nederlandse Dubius voor welgeteld vijfendertig toehoorders. Tegen het eind van hun boeiende optreden was dat aantal meer dan verdubbeld. Het Vlaamse publiek, dat veel goede folk gewend is, raakte naarmate het concert vorderde meer onder de indruk. Tussen de sanseveria's op het podium zette het vijftal dan ook een strakke set neer vol Nederlandstalige eigentijdse folk met invloeden uit pop en new wave. Vrijwel al het materiaal van hun debuut-album, dat 2 juni uitkomt, werd gespeeld. Dynamische viool, slepende nyckelpharpa, doorzeurende doedelzak, melancholische stemmen, accordeon en tin whistle, pittige akoestische gitaar en stuwende elektrische bas. Een toegift was onontkoombaar. Op de onbekende traditional Ça ira werd zowaar gedanst.

De in Nederland wonende Ier Martin Hutchinson combineerde fraai twee liefdes: songs uit het genre Christy Moore en fingerpicking gitaarspel + bottleneck uit de Amerikaanse rootsmuziek. Dat kwam bijvoorbeeld treffend samen in songs als ‘Come Home Later' over het pub-leven in Ierland en ‘The Mad Woman' over de dorpsgek van overal en nergens. In tegenstelling tot zijn album Water From A Stone was zijn gitaarspel nu geheel en al akoestisch.

Lua uit Breda zette een opwindende Zuideuropees getinte set neer met keltische trekjes. Ze staan tegenwoordig met negen muzikanten op het podium. De aandacht gaat steeds meer uit naar de podiumuitstraling. Je raakt niet uitgekeken. Is 't niet het verleidelijk dansende mooie dreadlockmeisje met d-flute, dan is het wel de maffe gitarist met zijn zwarte hoed.

Het verleidelijk dansende mooie dreadlockmeisje met de d-flute, foto Martijn Lieffers
Betoverend zijn de twee Spaanse zangeressen op de voorgrond. Zij vormen een waar contrast met de verlegen blozende violiste. Ondertussen stoomt de ritmesectie onverdroten voort. Naast de drummer is nog eens een percussionist aangeschoven. De vraag is of Lua onderhand niet voor teveel indrukken tegelijk zorgt.

Embrun speelt ten bal. Geen belegen dansmuziek, maar folk met pit, spanning, dissonantjes en nu en dan een eigentijdse groove. Ze staan op de tweede Jong Folk cd, maar als je ze zo bezig hoort, tonen ze jaren ervaring... Embrun is op dit vlak nu al top. Bourrees, mazurka's, andro's, tovercirkels; de meeste dansjes ontlenen ze aan Vlaamse en Franse traditionele muziek, maar geven er een jeugdige invulling aan. Multi-instrumentalist Toon van Mierlo bekoorde nog het meest op zijn sopraan-sax. Die trok de sound in combinatie met accordeon en draailier het meest naar deze tijd. Ook de bassist en drummer deden in dat opzicht gedoseerd, maar op het juiste moment, van zich spreken. Natuurlijk werd er veel en enthousiast gedanst.

Het Italiaanse Folk Rose kwam beter voor de dag dan de laatste keer, zo'n twee jaar geleden, dat we dit zestal zagen. Cristiano Lui op accordeon springt eruit. De samenhang tussen hem en de rest van de groep (dwarsfluit, gitaar, bouzouki/mandoncello, percussie en zang) is echter nog steeds niet optimaal. Dat neemt niet weg dat we genoten van meeslepende tarantella's en roerende ballades. Zangeres Carla Cristofanilli was uitstekend op dreef.

Zie ook: www.boink.be.