|
- door Henk, foto's Martijn -
Folkfestival Dranouter werd vrijdag tot 's avonds een uur of acht geteisterd door regen. Na een hele dag motregen ging het tegen de avond goed mis met enkele wolkbreuken die het terrein omtoverden in een vette modderboel. Dat leverde vermakelijke glibberpartijen op, maar ook ernstig ongemak. Veel festivalgangers vermeden de kluuntocht van een klein half uur tussen het centrale terrein bij de grote concerttent en de clubstage. Daardoor stonden Rosa Paeda en Laurence Revey, twee grote folkvrouwen uit Italie en Zwitserland, in die tent voor slechts honderd a tweehonderd mensen, terwijl er een paar duizend in konden. Triest...
Het festival trok vrijdag 22.500 bezoekers na de donderdagavond met 8000. En dat ondanks het slechte weer en een affiche dat op de vrijdag weinig echte publiekstrekkers bood. 
Lou Reed
Slap
Lou Reed is een oude rot die een dito publiek aanspreekt dat op een regenachtige vrijdagavond hun idool liever in luxere omstandigheden aan het werk ziet. Bovendien bleek Lou evenals vroeger en een jaar of vijf terug op Dranouter te weinig voeling met het publiek te hebben. Twee elektrische gitaren, zijn maat Mike Rathke en hijzelf konden zijn matige stem en de slappe rocky sound onvoldoende oppoetsen. Na de opener Turn to me gloorde er even hoop in het fraaie ingetogen Caroline says, Tijdens het daarop volgende voortkabbelende Dreaming verslapte echter de aandacht bij het grootste deel van het publiek en steeg van achter uit de gigantische Kayam-tent een onverbiddelijk geroezemoes op. 
Trevor Hutchinson van Lúnasa
Die Kayam-tent is inderdaad een vuurdoop voor de muzikanten. Gaat het wat minder dan laat het publiek dat meteen merken. Maar als het klikt is de reactie meteen enthousiast en wordt de muzikant volmondig gesteund. De energieke en creatieve Amsterdam Klezemer Band, Het opnieuw overtuigende Lúnasa en de swingende Flip Kowlier mochten dat genoegen smaken. Toen zangeres Omara Portuondo zich als gast bij de Buena Vista Social Club vervoegde ging ook even het dak eraf, maar de muziek van de Cubanen, dit keer onder leiding van trompettist Guajiro Mirabal, is aan slijtage onderhevig. 
Lazy Horse, gitarist van Flip Kowlier
Ballet
Zoals gezegd was de overtocht naar de Clubstage een glijpartij van een klein half uur. Onderweg stonden fotografen klaar om de nodige plonzen in de modder vast te leggen, ontstonden filles van moeders met peuters in buggies en gooiden buldozers (helaas slechts plaatselijk) enorme ladingen houtsnippers over de nattigheid. 
Het regende op Dranouter
De standhouders kregen door de extreme omstandigheden nauwelijks aanloop en als publiek zag je enkel modder; alle aandacht was immers vereist om een uitglijer tijdens het waterballet te voorkomen. Voor de diehards die deze beproeving doorstonden wachtte in de Clubstage echter een aangenamer ballet. Zowel de zuid-Italiaanse gepassioneerde zangeres Rosa Paeda als haar Zwitserse collega maakten in opeenvolgende concerten veel werk van de presentatie. Rosa Paeda met wervelende danspasjes, Revey met sensuele uitgebalanceerde en sierlijke topdans. 
Rosa Paeda
Rosa Paeda had twee jaar geleden het het Feestival in Gooik met haar krachtige stem op stelten gezet. Reden voor Dranouter haar hier naar toe te halen. Ook nu ging het aanvankelijk de goede kant op met zowel poëtische als opzwepende traditionele songs in een modern jasje. Maar haar drie begeleiders op accordeon (piano), tablas's, tamboerijnen en elektrische bas vertoonden te weinig hechtheid. En in razende tarantella's ging het geregeld mis met het ritme. De accordeonist leek met zijn gedachten elders. Het verhaal deed de ronde dat de band na Feestival niet meer had opgetreden. Dat zou het een en ander verklaren. Revelatie
De Zwitserse Laurence Revey was wat mij betreft de revelatie van deze festivaldag. Traditionele liedjes en op de kleuterschool geleerde kinderliedjes restylde ze tot 21ste eeuwse trance. Zelden zo'n sterke verbinding gehoord tussen toen en nu. Voor nogal wat bezoekers gingen de harde beats van de trance te ver. 
Laurence Revey
Loodzware bassen, beats en hypnotiserend herhalende gesampelde eigen stemmen resulteerden in een mysterieus opwindend sfeertje... De sensuele uitstraling van de zangeres sloot daar naadloos op aan. De Noorse drummer zou samen met zijn collega op toetsen en gitaar niet misstaan op Dancevalley of Lowlands en ik ben ervan overtuigd dat het jonge publiek ook daar zou vallen voor de Zwitserse Sinead O' Connor. Meer foto's op www.folkfoto.nl.
|
