- door Henk, foto Martijn Lieffers -

Voor velen was het een emotioneel weerzien. Er zijn slechtere momenten denkbaar om een traan te laten. Ze welden spontaan op bij ‘Black is the Colour', maar bijvoorbeeld ook bij het aan wijlen Johnny Cash opgedragen ‘Hurt' of het meegezongen ‘Ride On'. De Ierse liedzanger Christy Moore was zondagavond weer even terug in Dranouter, Hij had evengoed op bezoek bij Johnny Cash kunnen zijn, Moore kampt immers al jaren met ernstige hartklachten, de reden waarom hij al lang niet meer uit Ierland overkwam.

Christy Moore op Dranouter

Je blijft niet onberoerd bij de bezieling die deze levende legende van de Ierse moderne folk in zijn vertolkingen legt. Of moeten we zijn kracht elders zoeken? Zit het ‘m in het emotievolle timbre van zijn bariton? In zijn duidelijke articulatie? In de onvervalste tongval uit Kildare? In zijn dichtgeknepen ogen, of de twinkeling bij een oogopslag? In zijn gevoel voor humor? In de gedrevenheid van zijn bodhran- en gitaarspel? In het mitrailleurvuur waarmee de woorden zijn mond verlaten? In zijn expressiviteit? In zijn scherp afgestelde antenne voor de knapste nummers van anderen? Of is het zijn algehele bevlogenheid?

Christy Moore trad in het verleden al enkele keren op tussen de Vlaamse heuvels in de Westhoek. Dranouter raakte verknocht aan hem. Maar het laatste concert dateert alweer van elf jaar terug. Zoals gezegd hielden hartproblemen hem thuis. Jarenlang smeekte Dranouter om zijn komst. Dat verlangen ontlaadde zich in een ovationeel welkomsapplaus voor de verloren zoon. Dat was het eerste kippevel-moment. Er zouden er nog meer volgen...

Een korte rondvraag onder het publiek voorafgaand aan het concert leerde dat de meesten zondag enkel voor Christy Moore de lange tocht naar Dranouter hadden ondernomen. Dat gold ook voor jonge Belgen als de 20-jarige Lieven uit Dendermonde: ‘Mijn ouders hebben de meeste platen van Christy, ook uit zijn tijd met Planxty en Moving Hearts. Ik ken alle nummers uit mijne kop'. Dat bleek voor meer jonge Vlamingen te gelden. Ze zongen songs als ‘In the city of Chicago' en ‘ Lisdoonvarna' letterlijk mee, terwijl hun blik bewonderend op de oude meester gefocust bleef.

Ook voor hen was het anderhalf uur durend concert dus om de vingers bij af te likken. Het zal de boeken ingaan als een van de memorabele momenten in de Dranouter geschiedenis. Pas halverwege het concert kwam Moore met zijn eerste aankondiging. Maar dat was dan ook meteen in de roos. Het was op de kop af 60 jaar geleden dat de atoombom op Hirosjima viel. Op CNN hoorde Moore zaterdagavond Amerikaanse soldaten vertellen hoeveel levens dat had gespaard. Dat was de zanger duidelijk in het verkeerde keelsgat geschoten. Dus zong hij bijtend over ‘a mushroom cloud of death' in het lied met de veelzeggende titel ‘The Sun is burning in the sky'. En hij vervolgde cynisch met een jong lied van Morrissey: ‘ America is not the world'.

Er was meer engagement zoals in dat andere nummer waaraan hij een van zijn spaarzame voorwoordjes besteedde: ‘Burning Times ‘. Hij droeg het op aan een 22-jarig meisje dat onlangs de dood vond in de Gaza-strook. Dit nummer culmineerde in een splijtende tot op het bot gaande solo op elektrische gitaar door Moores enige begeleider Declan Sinnott. We hoorden hem enkele jaren als begeleider van Mary Black. Dat Sinnott zijn elektrische gitaar zo prangend kon laten klinken wisten we echter niet. Prachtig. Zoals ook zijn rafelige rootsy bottleneckspel in het enige instrumentaaltje. Christy Moore hanteerde zelf de bodhran. Het vuur spatte van zijn spel.

Dranouter ontplofte in de breed uitgesponnen spraakwaterval op muziek, getiteld Lisdoonvarna. Eigenlijk verstond Moore de kunst van de rap al voordat die was uitgevonden. Hij trok het nummer op zijn eigen humoristische wijze naar de actualiteit. Zo kwamen in zijn tekst plots Lou Reed en Marianne Faithfull (beiden ook als toppers op het Dranouter-affiche) voorbij en de stortbuien van afgelopen vrijdag en natuurlijk enkele malen het festival Dranouter.

Dranouter sloot Christy Moore in zijn armen. Ook voor de muzikant moet dat hartverwarmend geweest zijn. Eigenlijk deed daarna de rest van het festival er niet meer zo toe. Pech voor al die muzikanten die na hem optraden, zoals Luc de Vos met Gorki. Over de rest van het zondagprogramma zal ik maandagavond meer laten horen. Vanaf dan nog meer terugblikken - ook van anderen - op dit ‘Christy Moore Festival'....