-door Paul, foto's Martijn Lieffers-
Ik weet het, er is op deze site al het een en ander geschreven over Christy Moore in Paradiso, maar ook Dranouter zag op zondag een concert van hem en begeleider Declan Sinnott om nooit te vergeten. Ze zijn zeldzaam, concerten waar elke song je raakt. En waar met een passie en gedrevenheid gemusiceerd wordt alsof elk nummer pas net voltooid is en (dus) gehoord dient te worden. Zijn strijdlust en boosheid over onrecht zijn echt en oprecht. Dat is met name bij de politiek geladen songs aan zijn lichaamstaal af te lezen.

Christy Moore

Zijn betrokkenheid bij de grote problemen in de wereld zijn bekend. Maar wie oudere songs als "Viva La Quinte Brigada" (over een Ierse brigade in de Spaanse Burgeroorlog) of "The Sun is Burning" (over de atoombom die op Hiroshima viel, 60 jaar geleden) zo indringend en overtuigend voor het voetlicht kan brengen is een hele grote. Ter illustratie: het laatste nummer is al 27 jaar oud. (te vinden op "The Iron Behind The Velvet"). De perfecte geluidstechniek had ook een aandeel in dit buitengewone concert. Op mijn plek in het publiek kon ik elke song woord voor woord verstaan.

Het concert was een aaneenschakeling van hoogtepunten. "Before the Deluge" (Moving Hearts), "North and South", "Nancy Spain", "Black is the Colour",  "Missing You" zijn bekende songs uit het repertoire van Christy Moore. Ze kregen nog meer klasse door gitarist Declan Sinnott die voor elke song het juiste gitaargeluid wist te produceren. Soms uitbundig ruig op de elektrische (slide-)gitaar, dan weer mooi terughoudend op de akoestische gitaar. Mooi weerzien met hem.

Natuurlijk werd het concert besloten met "Lisdoonvarna". Typische festivalsong waar de tekst bij elke gelegenheid aangepast wordt. Het volk in de Kayam lustte er wel pap van. "See you next year", zo besloot Christy Moore het concert na een toegift. Laten we hopen dat we hem nog eens aan het werk kunnen zien. Concert uit de extra-klasse!!

Tim Edey

Er waren nog wat Ierse verrassingen te noteren. Lúnasa deed wat verwacht kon worden maar had toch nog een surprise. Gast-gitarist Tim Edey (o.a. Michael McGoldrick band) was pas net ontslagen uit een Engels ziekenhuis maar bleek van dat verblijf daar op het weinig last van te ondervinden . Begaafde gitarist die in stijl/ techniek te vergelijken is met Stephen Cooney. Vaste gitarist Dough Hennessy, toch ook geen prutser, stak wat bleekjes af bij het wervelende spel van Edey. Lúnasa bevestigde wat we al een paar keer naar aanleiding van hun optredens schreven: beste Ierse live band van het moment.

Beoga

Onbekender zijn de namen Beoga en Mise. Beoga heeft een heel nieuwe stijl. 2 accordeons, piano en bodhran geven een heel apart nieuw geluid. Soms pakt dat goed uit, maar af en toe krijgt de muziek van Beoga door de honky tonk piano een wat oubollig karakter.
In het jonge Mise viel het sublieme spel van button-accordeonist Liam O'Sullivan en Bodhran speler Daniel Griffin op. De groep leverde met "Firefly" al een eerste CD af. Een stel om in de gaten te houden.

Daniel Griffin van Mise

In beide concerten waren er gastbijdragen van Niamh Dunne, zangeres/violiste. Met name haar stem overtuigde. Haar vioolspel was van een lager nivo. Merkwaardig, want we hebben hier te doen met een (klassiek) geschoolde violiste, die al een paar keer bekroond is.

NIamh Dunne

Comas was terug op de plek waar het twee jaar geleden begon: de clubtent op Dranouter. Een overrompelend concert was dat toen. We zagen ze sindsien nog eens aan het werk en inmiddels is het verrassende er wel van af. Maar ze verdienen alle respect voor hun vakmanschap en virtuositeit. Met in hun midden Sylvain Barou, voor mij de allerbeste fluitspeler die de folkwereld rijk is.

Silvain Barou

Misschien doe ik de andere groepsleden te kort want Philippe Masure en Aidan Burke zijn ook geen kleine jongens als resp. gitarist en violist en de powerpercussie (2x bodhran + deksels) van Jackie Moran voel je tot in je maag, maar het is toch de genialiteit van Sylvain Barou die van Comas een groep van internationale klasse maakt.

Het werd een echt feest. Ter gelegenheid van de nieuwe gelijknamige CD waren er gasten uitgenodigd: Helen Flaherty, David Munnely, Guido Piccard, Daithi Rua + een mij onkende snarenjongen. Mooi om te zien, het enthousiasme van de gastmuzikanten in de coulissen als ze geen bijdrage hoefden te leveren.

David Munnelly

En Comas zit niet echt gebakken aan de Ierse stijl. Na een snarenduet van Masure en Picard volgde er een ritmisch zeer sterk Balkan stuk. De Clubtent ontplofte. Eerst van enthousiasme, later van woede. Die werd opgewekt door het feit dat er slechts één toegift werd toegestaan. Presentator Jan Vanlangendonck wist er duidelijk geen raad mee, keek wat benauwd naar de opgefokte meute en toen naar de zijkant van het podium naar degene waarop de woede zich eigenlijk had moeten richten. De podiummanager. Dezelfde die vorig jaar hetzelfde, weinig inschikkelijke gedrag vertoonde bij het concert van Kadril & Alumea.

Kijk, een podiummanager heeft geen makkelijke taak, maar de allerbesten weten een goede balans te vinden tussen het belang van "de klok" en het enthousiasme van het publiek. Deze helaas (nog) niet.

Ik ben geen fan van Klezmer muziek maar de Amsterdam Klezmer Band zorgde op vrijdag voor een zeer aangename opening van het festival. Maar de AKB is ook geen traditionele klezmer-band. Een mix van Balkan- Zigeuner- en Klezmer en wat scheutjes jazz. Regelmatig (bijv. in "Magnificent Seven") moest ik denken aan die schitterende band uit Roemenië: Fanfare Ciocarlia. Volgens frontman Job Chajes moeten we hun muziek niet ingewikkelder maken dan die is: "je neemt een Oosteuropese toonladder, zet er een polka onder en je hebt Klezmer; niet zo moeilijk dus". Ons klonk het allerminst simpel in de oren. Als Chajes een onvervalste Amsterdamse rap eruit gooit wordt het publiek echt enthousiast. Geluidstechnisch ook dik in orde.

Amserdam Klezmer Band

Hun vakbroeders uit Krakau: Cracow Klezmer Band zorgde voor muzikaal verfijnd vuurwerk in de Kayam op zondagmiddag. Geen "fast food" om in festivaltermen te spreken maar "haute cuisine" die in elke concertzaal ter wereld geserveerd zou kunnen worden. Ons gezelschap stond met open monden en te weinig ogen en oren naar dit briljante gezelschap te kijken en te luisteren. Onmogelijk om hun composities in één kijk- en luisterbeurt te bevatten, laat staan te analyseren. Hun interpretatie van elkaar "begeleiden" is wel heel apart. Ze spelen virtuose solotukken door elkaar heen om uiteindelijk op een plek terecht te komen waar ze elkaar weer ontmoeten. We meenden fragmenten van Malando's Ole Guapa in één van hun bijzondere arrangementen te herkennen. Bevestiging kregen we echter niet omdat de groep tijdens het concert geen woord sprak. Wat mij betreft: de muziek deed dat wel en zorgde voor een van de beste momenten van Dranouter 2005.

Cracow Klezmer Band

Zo'n moment vond ook plaats in de clubstage met het Zweedse Bäsk Dit trio weet Zweedse traditionele muziek te combineren met kamermuziek. En dat in een niet alledaagse bezetting van fluiten, viool en percussie/ baritonsax. Vooral het laatste instrument klonk bij tijd en wijle zo donker dat het leek alsof we naar een aantal cello's aan het luisteren waren ("Dreampolska").We hoorde dezelfde "Halling" als die Groupa in Groningen speelde (van de hand van Groupa/Bäsk lid Jonas Simonsson) maar in een veel verfijnder arrangement. De combinatie van herdersfluit, "talking drum" (Benim) en getokkelde viool was in een andere compositie vele bruggen te ver voor een fiks gedeelte van het aanwezige publiek. Wat overbleef genoot van een zeer speciaal vervolg. Een lesje kultuurgeschiedenis van saxofonist: Sten Källman. Die ontdekte op een van zijn reizen de Polka op Haïti. Hoe die daar gekomen is? Via Poolse soldaten die door Napoleon werden uitgezonden om Haïti te veroveren. Eenmaal aangekomen op het eiland weigerden deze Polen te vechten voor Napoleon en streden met de plaatselijke bevolking succesvol tegen nieuwe aanvallen. Het resultaat was een assimilatie van Polen en Haïtianen die natuurlijk ook in de muziek plaatsvond. Källman gebruikte een Haïtiaanse Polka en een Zweedse Wals in een prachtig slotakkoord: "Contredans".

Bäsk

Skolvan uit Bretagne hebben we op folkforum in het verleden al afdoende bewierookt. Al ruim 20 jaar actief en nu pas voor het eerst op Dranouter(!). Dominique Molard had nog geen kwart van zijn imposante percussie-set meegenomen en kon slechts cachon en handtrommel gebruiken om het typische Skolvan geluid van ritme te voorzien. De groep bracht balrepertoire en had pech dat gitarist Gilles Le Bigot twee keer achter elkaar een snaar brak en Youenn Le Bihanproblemen had met het riet van zijn Piston. Saxofonist Le Dréau was in blakende vorm met meeslepend solowerk in "Les Pêcheurs" en "My Favourite Things".

Skolvan

Ik ga niet graag op de stoel van organisatoren zitten want die hebben hun eigen afwegingen om groepen wel of niet te laten spelen. En ook dat Dranouter de helft van het programma invult met popmuziek is verdedigbaar. Maar als dat van het kaliber Lou Reed of Marianne Faithfull is, moeten me toch een paar dingen van het hart. Op basis van naamsbekendheid plukken beide artiesten aardig wat hooi uit de festivalruif. Hun huidige kwaliteiten zijn echt niet toereikend voor een acceptabel concert. Wij waren aanwezig bij een deel van een beschamend slecht optreden van Faithfull. Voor een deel ook meelijwekkend. Met diva-maniertjes die slechts de lachlust opwekten. Haar vertolking van "As tears goes by" behoort tot de meest humoristische momenten van het festval. Regelrechte camp!

Ik ken de programmeurs van Dranouter niet, maar ben wel nieuwsgierig naar hun motieven om Reed/Faithfull uit te nodigen en ze zo prominent op het affiche te zetten. Voor het extra volk? Geloof ik niet! Hun huidige muzikale kwaliteiten?Onwaarschijnlijk! Staat goed op een affiche? Zou kunnen!

Waarom zo ver van huis als blijkt Tom Helsen, Flip Kowlier, Novastar, Zita Swoon, Yevgueni, Gorki of Delavega zorgen voor volle tenten en enthousiast publiek? Als gevolg van hun muzikale inspanningen wel te verstaan. Vooral Tom Helsen maakte grote indruk in een set met zijn band, die af en toe voor veel geluid zorgde, maar waarin de originele/oorspronkelijke singer-songwriter nooit ver was. Twee fraaie akoestische stukken waaronder Ryan Adams' "Come pick me up". Mooi hoe hij zijn moeder te grazen nam door te vragen of zij haar hand in het publiek op wou steken. Na enig aandringen deed ze dat en kon door het voltallige publiek op de twee grote schermen aanschouwd worden. Daar was ze niet blij mee. "Da's voor alle keren dat ik voor twaalf uur thuis moest zijn", voegde Tom haar toe.

Tom Helsen

Elk festival kent zijn kleine ergernisjes. Persmensen worden zeer goed ontvangen op Dranouter en hebben ruimte genoeg om hun werk voor en achter de podia te doen. Waarom fotografen (met name één fotografe) bij regelmaat op een podium moet verschijnen en zelfs achter een spelende groep over de volle breedte van het podium kruipt (Comas) is mij een raadsel. Gauw een einde aan maken!

Dranouter moet op de kleintjes letten. Prima, maar als dat betekent dat er minder sanitair op het terrein te vinden en er zelfs in de nabijheid van de Kayam geen enkel sanitair aanwezig is (idem bij de bar bij de clubstage), dan vraag je om wildplassers.

HUMO. Die had een festivalfoldertje met daarin het oorspronkelijke  Dranouterprogramma (zonder de aanpassingen). Dat die folder niet meer aangepast kon worden zal wel druktechnische of financiële redenen hebben gehad. Maar datzelfde HUMO heeft een lichtkrant op het terrein. Kleine moeite om de programma- aanpassingen op die krant te vertonen.

De organisatie heeft het milieu hoog in haar vaandel staan en vraagt terecht een milieubijdrage van de bezoekers. Dan is het pijnlijk om te constateren dat men verontreinigd hakselhout strooide om het bemodderde terrein enigszins begaanbaar te maken.

Tot slotte: wil iedereen zijn afschuwelijke blauwe en/of witte KBC cowboyhoed inleveren bij de plaatselijk "inline dancing club". Geen gezicht!