-door Assie Aukes, foto's Martijn Lieffers-
Dranouter is een festival waarop je keuzes moet maken. Het begint al op de woensdagavond met een luxe-probleem: in welke auto zullen we dit jaar gaan. Aangezien er vorig jaar problemen waren met het kamperen op de gasten-parking kozen we dit keer voor de bestelbus waarin het in ieder geval redelijk slapen is.

De volgende keuze is het schoeisel. Dit jaar voor het eerst sinds jaren toch de laarzen mee? Ik wel, m'n vrouw niet. Zaterdagmorgen liepen wij op de Zwarte Berg om voor haar ander schoeisel te kopen...

Prachtig weer op Dranouter 2005

We zagen het al aankomen. Het weer werd in de loop van de dag steeds slechter. We glibberden net op tijd de VIP-tent binnen, toen er rond een uur of vijf een geweldige regenbui losbarstte. In mum van tijd veranderde het toch al geteisterde terrein in een compleet modderbad. De vergelijkingen met het modderfestival van 1987 waren niet van de lucht. Talrijk waren de anekdotes over dat beruchte festival (Steeleye Span-zangeres Maddy Prior die vlak voor het optreden onderuit ging en daarbij haar podiumjurk ernstig vervuilde en dus logischerwijs volledig over de rooie ging, Hein (broer van Piet)Lesage die met trommel en al de modder indook. Alleen de trommel stak er nog bovenuit...)

De clubtent bereiken was een hele onderneming. Het eiland in de modder was totaal geïsoleerd van de rest van het terrein. Een schamel aantal bezoekers had de weg gevonden, maar werd de tent weer uitgeblazen door het geweldige geluidsvolume waarop de geluidstechnicus de bezoekers trakteerde. Alsof er 5000 bezoekers in de tent stonden in plaats van 150... Stonden ja, want de redelijk comfortabele bankjes van de afgelopen jaren waren helaas verdwenen. Jammer, jammer, jammer... nu is er geen enkel concert in Dranouter meer zittend te beluisteren.

Rosa Pada

Rosa Paeda deed haar best en begon vol enthousiasme maar na verloop van tijd werd het concert toch wat eenvormig en rommelig van karakter. Aan de energieke Italiaanse dame lag het nauwelijks, maar de begeleidingsgroep liet nogal wat steekjes vallen. Laurence Revey kon mij niet bekoren in deze omstandigheden, dus we namen de benen richting Kayam en VIP-tent. De Buena Vista Social Club swingde zoals we dat van deze Cubanen gewend zijn. Een geweldige festivalgroep, maar we hadden ze al eens eerder aan het werk gezien. Het bericht van het overlijden van Ibrahim Ferrer later dit weekend was hoe dan ook een schok, al was hij er dit maal natuurlijk niet bij.

De IJslandse singer-songwriter Thórir was niet op komen dagen, Flip Kowlier stond al enkele malen eerder op Dranouter en voor mij nog steeds niet verstaanbaar, dus was er tijd voor de sociale contacten elders op het terrein.

Flip Kowlier

De gesteldheid van het veld was erbarmelijk, daardoor konden we de moed niet meer opbrengen om wederom af te zakken naar de clubtent voor de Ierse groep Míse. De organisatie is natuurlijk wel wat gewend en zat ondertussen niet stil. De wagens vol houtsnippers waren een goede oplossing. Helaas werd het modderbad in de clubtent vergeten, zodat daar het hele weekeinde een grote modderpoel bleef staan.

Terug naar de auto bleek een camper langs mijn auto te zijn gewurmd, een plaats waar misschien net een Fiat Panda door zou kunnen. Een kapotte spiegel was het gevolg. Al mopperend zijn we de auto in gedoken...

De volgende morgen douchen in de Kosmos, een traditie die al sinds het modderfestival van 1987 in ere wordt gehouden. De Kosmos, een wat verlopen hotel op de Rode Berg, maar wel met het mooiste uitzicht van de Westhoek, serveert prima koffie en stelt ons in staat om met een aantal Nederlandse gasten de eerste festivaldag eens te evalueren en alvast de komende dag voor te beschouwen.

Na de aanschaf van een paar laarzen op de Zwarte Berg weer terug naar het festival, waar de eerste verrassing de houtsnippers waren. Hoewel van bedenkelijke samenstelling (zaten er ook spijkers en ander afval tussen?) was het de organisatie gelukt om het festivalterrein op de meeste plaatsen weer redelijk begaanbaar te maken, al zullen een aantal standhouders dat niet helemaal met mij eens zijn...

De eerste muzikale verrassing viel al vroeg. Dries Delrue (New Folksounds) vertelde mij vrijdagavond dat zijn zoon Klaas in de groep Yevgueni speelde, reden om zaterdagmiddag eens vroeg de clubtent te bezoeken. Het heldere geluid, de sprankelende zang en de aansprekende teksten van de groep smaken naar meer. In gedachten telde ik die andere Sara's (Bob Dylan, Stevie Nicks) en vond dat Yevgeunie's Sara in dat rijtje niet misstond. Ik kon de groep pas goed plaatsen door ‘Mamma ik wil Pappa', een liedje dat mij al eens positief was opgevallen op de Nederlandse radio. ‘Broek vol goesting' is een titel zoals ze die alleen in België kunnen bedenken. Het betreffende lied was een van de hoogtepunten van het concert, samen met de prachtige vertaling van Suzanne Vega's ‘In Liverpool'. Jammer dat ‘Broek vol goesting' niet te vinden is op de debuut-cd ‘Kannibaal', die we na het concert spoorslag zijn gaan kopen. Later die middag kwam trotse vader Dries zijn zoon Klaas, samen met pianist Geert Noppe nog voorstellen, beiden enigszins beduusd van het succes van zijn band.

Yevgueni

Bäsk is een trio die als uitgangspunt Zweedse traditionele muziek speelt. Verbazingwekkend dat een trio met zo'n beperkt instrumentarium (viool, fluit, baritonsax en af en toe percussie) een mooi vol geluid weet te produceren. Het optreden neigde, mede door de (te) uitgebreide aankondigingen enigszins naar een kamermuziekconcert, en daar is de clubtent toch niet echt geschikt voor. Grappig was dat het niet heel talrijke publiek zelf initiatief toonde door massaal de stoelen van het terras mee te tronen naar de concerttent. Een teken voor de organisatie om volgend jaar toch weer banken te plaatsen?

Bäsk

Voor het eerst in jaren naar de biertent, pardon The Palace (die dit jaar voor het eerst werd ingezet als danstent) voor de gelegenheidsgroep Cavez Express rond trekharmonica-speelster Sophie Cavez speelde na de Gentse Feesten nog eenmaal. Didier Laloy was er deze keer niet bij, maar werd vervangen door Dazibao-speler Jonathan Meysman.

Sophie Cavez

De groep klonk goed. Of er goed opgedanst kon worden, laat ik over aan de dansers. De biertent als danstent kent twee kanten. Het voordeel is dat er veel danslustigen van de partij kunnen zijn (vorig jaar was de danstent regelmatig bomvol), het nadeel is dat er wel erg veel volk staat te kijken, waardoor de ruimte toch weer beperkt was.

Snel even naar die andere Express, namelijk die van Woody in de Circustent. Helaas was het voor aanvang van het concert al zo bomvol dat het optreden van Jan Desmet en co rond de kinderliedjes van Woody Guthrie aan ons voorbij ging.

Madouce zag ik al eens eerder in een try-outvorm. Wat een verschil dit maal! Vera Coomans straalde, kwam zeer ontspannen over en maakte zelfs een jolig huppeltje op het podium. De muziek van Madou omtoveren tot muziek van nu is zeker een kolfje naar de hand van Piet Maris, de man achter Jaune Toujours. Maar poets ook de blazers van Jaune Toujours niet uit! Mattias Laga en Yves Fernandez groeiden voor mij uit tot dé blazerssectie van het festival door muzikaliteit en enthousiasme op inventieve wijze met elkaar te verbinden. Madouce is in een paar maanden gegroeid tot een zeer volwassen programma dat de muziek van Madou in alle opzichten eer aan doet.

Op weg naar de uitgang werden we bijkans weggeblazen door de klanken van Yann Tiersen in een volume die mij het genoegen om de Kayam te betreden volledig ontnam. Ik begrijp echt niet dat bij tijd en wijle de muziek op een festival zo hard moet. Het is toch eigenlijk te zot voor woorden dat bij de ingang van het festivalterrein oordopjes verkocht moeten worden.

Comas vierde een feestje omdat het langverwachte album klaar is. Meer dan alle gasten die op het album meespelen, gaven een bijdrage aan dit concert. Zulke gelegenheidsformaties zijn leuk voor artiesten en publiek, maar hebben vaak als nadeel dat de vaart uit het optreden gehaald wordt. Dat dat niet gebeurde zorgden deze professionele muzikanten wel voor. Breton Sylvain Barou viel wederom op met zijn uitmuntende fluitspel, echt een topmuzikant. Zonder Helen Flaherty te kort willen doen, vind ik op een of andere manier de stem van Daithy Rua beter bij Comas passen dan het stemgeluid van de zangeres van Shantalla. Het duet dat ze samen zongen was echter prachtig.

Philip Masure

Philip Masure zong nog Rambling Irisman en dat volstaat wanneer de groep zonder gastvocalisten moet optreden. Het bombardement van Dranouter twee jaar geleden werd niet herhaald, daarvoor is de muziek van Comas inmiddels in deze contreien te bekend geworden, maar de groep bewees andermaal tot de top van de Keltische folkscene is horen. Fijn om te constateren dat snarenmeester Guido Piccard weer in den lande is. Hij schitterde o.a. in een prachtige Balkan-set op cittern.

Guido Piccard

Te Gek!? was kortweg nergens te gek. Op enkele spaarzame momenten na kreeg dit nergens het niveau wat je, gezien de cast, zou mogen verwachten. Een warrig verhaal van (kinderboeken)schrijver Mark De Bel haalde het tempo volledig uit het programma terwijl de bijdrage van zijn Kriegels al helemaal beneden peil was. K3 met konijnenoortjes... Hetzelfde kun je zeggen van de vocale gerochel van Roland van Campenhout en Pieterjan Desmet. Alleen de bijdragen van Dirk van Esbroeck, samen met Wigbert, en het duet van Patrick Riguelle met Koen Buysse van Zornik waren zeer genietbaar.Het uitgangspunt van het project, de psychiatrie uit het verdomhoekje te halen, lijkt mij in Dranouter nauwelijks bereikt.

De razend populaire Belgische band Novastar hebben we aan ons voorbij laten gaan en de aanstekelijke klanken van Amparanoia hebben we heerlijk ondergaan onder genot van een witbiertje en een cognac (zonder ijs) voor het breedbeeldscherm in de VIP-tent. Het was ons goed die dag...