U had nog één Dranouterrecensie van ons tegoed. Hier volgt het verslag van de zondagse belevenissen van Assie Aukes.

Zondagmorgen stapten we om half 12 de Redmonts binnen, een Ierse pub in Loker vlakbij de kerk. De aangekondigde sessie was al begonnen want de muziek kwam ons al tegemoet. Aan de tafel en achter een groot glas Guinness herkenden we in ieder geval Luc Cuppens en Nico Dalemans, bekend van From Us to You, de groep die zo'n twintig jaar geleden de allereerste biertentconcerten op het festival verzorgden.

Op het festival zijn ze al enige jaren niet meer actief, maar in de periferie van het festival kom je deze mannen nog regelmatig tegen. Wel met het leesbrilletje op, want de noten en teksten moeten bij tijd en wijle wel mee gelezen worden. Het was een plezante sessie, waar de meeste klassiekers uit het Keltische repertoire, zoals ‘Fiddler's Green' en ‘Wild Mountain Thyne' voorbij kwamen. Mooi meezing werk. Het blijkt dat Luc Cuppens nog altijd over een krachtige, soepele en zeer aangename stem beschikt. Rond half een stapt Alfred den Ouden, de grondlegger van het festival nu 31 jaar geleden, de kroeg binnen met zijn concertina. Het is een mirakel dat hij weer zo goed kan spelen, na het ongeval met de kettingzaag zoveel jaar geleden. Het Keltische repertoire wordt afgewisseld met hoogtepunten uit de Vlaamse folk, zoals het ‘Wals-ABC' en ‘Zondagmorgen kregen we de loods aan boord'.

Het wordt drukker in het kleine kafeetje. Ook enkele leden van Comas, gitarist Philipe Masure en bodhrán-speler Jackie Moran, stiefelen binnen op dit voor muzikanten nog vroege uur.In het café is geen plaats meer, de nieuwe muzikanten verdwijnen naar een zaaltje achteraf, waar zich een stevige Ierse sessie ontspruit. Twee sessies in een gebouw, wat een weelde! Helaas raakt precies tussen de twee ruimtes het damestoilet verstopt en moet Frankie de kroegbaas daar mee aan het werk. Dat geeft nogal wat (stank en water) overlast en toen zijn we uiteindelijk maar vertrokken richting festivalterrein.

Beoga is die dag de eerste band waarvan we het hele concert beluisteren. Frisse Ierse deunen op twee trekharmonica's, een zeer pittige bodhrán en een fel ondersteunende piano die de muziek een jazzy karakter gaf. Goede muzikanten die de wat ingedommelde Ierse traditionele muziek weer eens een pittige opdoffer gaf. De groep speelt alleen instrumentaal werk en heeft voor deze gelegenheid zangers Niamh Dunne meegebracht, die twee nummers zong, waaronder het magistrale ‘Some love strikes'. Als violist kon ze helaas niet gelijke tred houden met deze bij tijd en wijle ontketende band.

Thalassa! Thalassa! heb ik helaas grotendeels gemist. Alleen ‘De IJzeren man', ‘Maschero' en ‘Jambalaya' mocht ik meemaken en dat smaakte eigenlijk naar meer. Hoewel Jambalaya?? Wat heeft dat met de zee te maken?

Na afloop uitgebreid met Rum-leden Paul Rans en Wiet Van de Leest gesproken en bij de laatste was het net of het eergisteren was dat we elkaar voor het laatst spraken in plaats van de ruim twintig jaar. Muziek is bij Wiet dan niet de hoofdzaak. We spraken over de Elfstedentocht (Wiet is een van de weinige Belgen die de laatste tocht in 1997 uitreed), De Weerribben, Jorwerd, Geert Mak, de opwarming van de aarde en natuurlijk de kinderen. Van Paul (door Wiet steevast ‘Polleke' genoemd) Rans hoorde ik het een en ander over de samenstelling van de Rum-box, de nog lopende concerten van Thalassa! Thalassa! en het werk met zijn eigen groep.

De tijd vloog en toen bleek dat het concert van Yasmin Levy verruild was met die van Skolvan. Van Yasmin Levy kreeg ik vorig jaar een prachtige cd en ik keek dus uit naar een concert van haar. Maar nu ging dat samen vallen met Christy Moore en dan is de keuze niet zo moeilijk.

Christy Moore. Wat nog te zeggen over deze kleine grote man uit Ierland. Wat een belevenis, in een woord geweldig! Het beste van het hele weekeinde in mijn opinie. Meezingen van begin tot eind met ‘After the deluge', Black is the colour', Biko drum',zo nu en dan een klein traantje wegpinken en in stilte genieten van ‘Burning in the sky' of bij die schaarse maar emotievolle aankondigingen, het kippenvelgevoel wanneer de hele tent ‘Ride on' of ‘Missing you' meezingt of het onstuimige enthousiasme van het publiek bij de laatste kraker ‘Lisdoonvarna'. Van het Dranouter publiek mag Christy Moore elk jaar terugkomen en gelijk hebben ze.

Voor het eerst in jaren zijn we 's nachts nog afgezakt naar de dranktent om het concert van Les Nomades & Skaetera mee te maken. Het was nog rustig in de tent, het grote publiek was nog bij Gorki toen deze Frans/Algerijnse groep begon. Een spetterende mix van pop, chanson, folk en natuurlijk ska. Op cd vond ik niet alles overtuigend, maar live staat het geluid van deze band als een huis. Een prima afsluiting van een weekend waarin de naam Christy Moore met hoofdletters kon worden geschreven.