Di Grine Kuzine

Mirjam:
Nieuwsgierig was ik vooral naar het Occitaans van Lo Còr De La Plana en het Fries van Piter Wilkens. Samen met de Italiaanse klanken van Barabán bleken dit voor mij ook de hoogtepunten van het festival. De Fransen zorgden bij mij met  ritmes van de tamburello's en de bendirs, in combinatie met de samenzang van de zes heren al snel voor enig kippenvel. Er is een hoofdzanger, die het lied aangeeft, waarop de rest invalt. Vervolgens varieert de stijl, tot het af en toe lijkt alsof ze zelfs rappen in het Occitaans.

De naam Piter Wilkens kende ik al, omdat hij een nummer heeft opgenomen met de Limburgse zanger Gé Reinders, maar meer wist ik ook niet. Na deze avond weet ik dat hij timmerman was, tegenwoordig wereldberoemd is in Friesland en dat hij heel mooie liedjes schrijft in zijn moerstaal, het Fries.  Zo heeft hij het over de gevolgen van het bereikbaar zijn met de gsm, de auto van zijn vader (Pake Syn Wein), het dijkschaap (Dykskiep), vrienden (Freonen) en skûtsjesylen, het nummer Oeral Thús maakte op mij behoorlijk indruk. Hij staat in zijn eentje op het podium, zichzelf begeleidend op gitaar. Dat maakt hem een singer-songwriter, waarbij hij muzikaal gezien tegen de Amerikaanse rootsmuziek leunt, soms wat bluesy, dan weer wat steviger richting rock. Het is voor mij als geboren en getogen Brabantse wat lastig te volgen, maar met wat uitleg vooraf haal ik de strekking er wel uit. Een paar covers illustreren zijn stijl, zoals van Little Feat over truckchauffeurs en die van de Rolling Stone, waar hij voor het gemak dan Popkrant Oor van heeft gemaakt, die heeft ook een voorkant waar elke artiest wel op wil staan. Lekkere nummers uit de jaren zeventig. Ook uit die tijd, maar dan heel anders is Dubrovnik Blues, uit het Zweedse repertoire van Cornelis Vreeswijk, dat hij in het Fries heeft vertaald. Heel mooi... Deze Friese troubadour weet je aan het lachen te krijgen, waarna hij net zo eenvoudig met een heel serieus lied kippenvel bezorgt.


Piter Wilkens

Tot slot stonden Di Grine Kuzine (de enige met vrouwelijke zang deze avond, ze speelden lekker aanstekelijke muziek) en Barabán op het programma. Aanvangstijd was 01:00 uur en dat bleek voor heel wat festivalgangers toch te laat. Assie heeft daar hiervoor al het een en ander over gemeld. Barabán was mijn keuze van de twee, en dat overtuigde mij met prachtig spel en mooie liederen, vaak met samenzang, over onder andere oorlog en verzet, met aan het einde een heerlijke versie van het partizanenliedje Bella Ciao, dat zo'n beetje het volkslied van elke Italiaan is. Overigens liet de groep zich niet uit het veld slaan door het geringe publieksaantal, zij kregen de aanwezigen zelfs aan het meezingen.


Barabán