Het Vlaamse VRT-journaal had het vrijdagavond over opvallend veel gezinnen op het festrivalterrein.
VRT-teletekst noemt het gevecht tegen de weergoden: ...Het terrein kreeg de afgelopen dagen al heel wat regen te slikken. De organisatie probeerde met man en macht de drassige plaatsen droog te houden met stro... Het laat ook een festivalganger aan het woord over de metamorfose die het festivalterrein heeft ondergaan: ..."Ik kom hier al een aantal jaren en je weet alles goed liggen. Nu is het een beetje zoeken. Ik vind dat wel leuk, het maakt het een beetje verrassender"...
"Voorlopig blijft het begaanbaar", zegt Jan Gerits van Radio 1.
Het Vlaamse dagblad De Morgen meldt dat de ‘drassige weide de pret niet kan drukken'.

In dagblad De Standaard lezen we de eerste indrukken die verslaggeefster Inge Schelstraete vrijdag opdeed. Hier enkele opmerkingen die ze plaatst bij acts die ze zag. Luka Bloom en Pax Mundial, het project over ‘Oorlog en Vrede' onder leiding van Patrick Riguelle, haalden de deadline van de krant niet meer. Maar wel bijvoorbeeld:

Ed Harcourt: ...Hij haalde al zijn stemmen boven, van meisjesidool tot blueszanger, en greep zelfs af en toe naar een oude microfoon om zijn stem te vervormen. Iedereen klapte mee op ,,Apple of my eye'', aangedikt met een slordige sample van een drumband, of toch minstens een paar dronken drummers. Halverwege ,,Beneath the heart of darkness'' trokken de drummer en gitarist een woeste noise-toeval open. Harcourt kwam van achter zijn piano en deed even gezellig mee, de tent ging uit haar dak...

Chumbawamba: ...het collectief heeft zich nog eens heruitgevonden, als een akoestische en zelfs grotendeels a capella folkgroep. Dat klonk vrij aardig, zelfs ontroerend, en het stond perfect op zijn plaats in de Clubtent, waar vrijdag alleen songs over vrede stonden geprogrammeerd...

Zap Mama: ...de groep trok zich zoet op gang met driestemmige r&b, maar de vlam sloeg toch pas in de pan toen de dames teruggrepen naar oud materiaal, hun stemmen lieten botsen en hikken terwijl ze zelf over en door elkaar stuiterden. Voor het podium kwam er beweging in het publiek, maar wie verder achterom keek, zag een zee van zittende en gezapig knikkende mensen...

Ovenkoeken
De Standaard laat je ook kennis maken met Dirk Caers, de bakker achter de voor elke Dranouterganger bekende ovenkoeken. Wie naar een paar festivals gaat, komt al snel dezelfde verkopers van frieten of pizza tegen, maar de ovenkoeken op Dranouter zijn uniek. Dirk Caers staat al voor de 17^de keer op Dranouter. Daarnaast is hij slechts op een enkel ander muzikekfestival terug te vinden als Mano Mundo: ,,Een rustig festival is een vereiste voor ons. Met teveel rumoer om ons heen valt niet te werken.'' Maar het ligt ook aan de organisatoren van het festival: ,,Die beslissen wie er een stand krijgt op het terrein en wie niet. In Dranouter kiezen ze blijkbaar voor meer verscheidenheid, dat kan natuurlijk nooit kwaad.'' (...)
De houtoven heeft meer tijd nodig dan een frituurpan; en als 's avonds de houtvoorraad op is, moet het kraam dicht. ,,Het duurt wel een uur of twee voor de oven opgewarmd is en ik kan beginnen te bakken'', zegt Caers. Gelukkig heeft het publiek daar alle begrip voor, zelfs de generatie die met fast food is opgegroeid." (...) ,,Veel mensen blijven rustig wachten om ondertussen naar de vlammen te kunnen kijken (...) Ovenkoeken zijn de pannenkoeken van vroeger, het is een heel dankbaar product om te verkopen. Iedereen kent het van bij zijn moeder. Mensen associëren het met thuis, met gezelligheid.''

Zie ook www.folkdranouter.be en www.destandaard.be