|
|
|
|
|
|
maandag, 07 augustus 2006 23:49 |
De twee folkforum-recensenten zijn nog maar net terug uit Dranouter, maar dat heeft hun niet belet om meteen hun indrukken op te schrijven. Het verslag van Paul staat hieronder, dat van Assie Aukes in een volgend bericht. Helaas had folkforum dit jaar geen eigen fotograaf op het Dranouterfestival. Op onze Vlaamse zustersite www.folkroddels.be staat al een prachtige fotoreportage door Bart Denolf.
-door Paul-
Het was even wennen voor de regelmatige Dranouterganger. Een volledig nieuw ingericht festivalterrein maakte dat het publiek wat tijd nodig had om zich te oriënteren.
Er waren twee belangrijke redenen die de organisatie voor de verhuizing naar de overzijde van de Koudekotstraat aanvoerde. Op een hoger gelegen terrein zou bij overvloedige regenval minder snel wateroverlast ontstaan en via een uitgekiende terreinindeling stonden de concerttenten dichter op elkaar. De lange wandelingen die in het verleden gemaakt moesten worden, bleven nu beperkt tot korte ommetjes.
Ten aanzien van de wateroverlast kreeg de organisatie vooralsnog gelijk. De fikse buien die donderdag over het Heuvelland trokken berokkende weinig schade. En waar het wat drassig was werd vakkundig een strotapijtje gelegd. De echte test komt echter pas als het tijdens het festival langdurig gaat regenen.
Niet alles bleek overigens even goed doordacht. De in-/uitgang bleek een echte bottleneck waar het publiek maar voetje voor voetje kon passeren. Bij publiekverplaatsingen van Kayam/Clubtent naar Cirque/Palace of vice versa was het daar veel te druk. Je moet er niet aan denken dat er tijdens zo'n massale verplaatsing paniek uitbreekt onder bezoekers. Die kunnen in een smalle pijpenla van zo'n 50 meter geen kant op. Wij konden ons voor het festival niet voorstellen dat het geluid van de concerten in de Kayam de Clubtent niet zouden bereiken. De organisatie mag dan, getuige een eigen persbericht, trots zijn op de geluidsregulatie, wie in de Clubtent zat kon wel degelijk "meegenieten" van geluiden uit de Kayam. Wij hoorden bijv. tijdens het concert van Solveig Slettajehll fragmenten van Lou Rhodes uit de Kayam. En je kan toch moeilijk beweren dat Rhodes de luidruchtigste van het stel is.
Positief was dat men de banken in de Clubtent terug had gezet. Negatief dat ondanks de warmte de zijflappen van deze tent over één lange zijde dicht bleven. Op zondag was het ±25ºC en was het echt afzien in die tent. Je vraagt je af wat de organisatie had gedaan als het festival in de hittegolfperiode had plaatsgevonden. Sanitair en bars waren uitstekend geplaatst. Het geluid in de Kayam wederom voortreffelijk,in de Clubtent beduidend minder.
Waar het natuurlijk om gaat is de muziek. Of het aangebodene te rijmen valt met de vernieuwingsdrang die Dranouter propageert ("New Tradition") is voor mij van minder belang, maar toch een paar opmerkingen. Allereerst had de organisatie pech dat het duo Rodrigo y Gabriela ter elfder uren annuleerde. In de voorbeschouwingen neergezet als een mogelijke revelatie. Bij zo'n late afzegging is het onmogelijk om nog een vergelijkbare grote naam te contracteren. Joost Zweegers bleek een adequaat vervanger. Maar zagen we die vorig jaar ook al niet met Novastar? En in een verder verleden ook al eens solo?
Luka Bloom, Zap Mama, Hooverphonic, Gabriel Rios en Emmylou Harris stonden ook al eens op een Dranouterpodium. Hou me ten goede, ik vind dat best maar hoe verhoudt die herhaling zich met de muzikale zendingsdrang die Dranouter wenst uit te dragen?
Goed beschouwd geldt dat ook voor groepen als Crucible en David Munnelly and Guests. Crucible is een jong en onzeker bandje uit Engeland. Instrumentaal onder de maat en in samenzang teruggrijpend naar de jaren '70. Steeleye Span en Swan Arcade lijken hun grote voorbeeld. Van David Munnelly hebben we al eens gezegd dat zijn Iers dancehall-repertoire minder nieuw is dan men veronderstelt. De Danann ging Munnelly in de jaren '70-'80 met gelijkaardig materiaal al voor. Toch brengt Munnelly precies waar het Dranouterpubliek voor komt. Pijlsnelle Ierse instrumentalen waarin telkens een versnelling hoger wordt geschakeld. Het publiek reageert uitbundig op elke versnelling. De instrumentalen worden regelmatig onderbroken door zangwerk van Andrew Murray. We noteerden o.a. overbodige versies van "Lord Franklin" en "Dimming of the Day." Wel genoten we van een uitbundige Dairé Bracken op viool en het (wederom) superieure gitaarspel van invaller Tony Byrne.
Luka Bloom zagen we dit jaar al eens aan het werk in het Muziekcentrum (Eindhoven). Daar klonk hij aanmerkelijk geïnspireerder dan in de Kayam. Het publiek veerde even op toen hij broer Christy Moore noemde bij de introductie van "City of Chicago." Maar zelfs dat prachtige nummer en de ondersteuning van saxofonist Kenneth Edge, kon de gezapige set niet redden.
We hadden hooggespannen verwachtingen van het Pax Mundial project. Dat bleek een lelijke tegenvaller. Dat lag zeker niet aan de groep muzikanten die Patrick Riguelle had uitgenodigd. Stuk voor stuk topmusici. Maar wat was bijv. de functie van Sarodspeler Asad Qizilbash in dit geheel? Via een solo-stuk konden wij kennismaken met zijn virtuositeit op dit van oorsprong Indiaas instrument. Maar geef zo'n muzikant een eigen podium. Door hem op deze kunstmatige manier in het project te laten participeren verwordt zo'n virtuoos tot een etnische curiositeit. Wie een project over Oorlog en Vrede mag samenstellen zal in Vlaanderen/de Westhoek genoeg materiaal kunnen vinden dat aankomt bij het publiek. Een lied van eigen bodem heeft nog altijd meer zeggingskracht dan een aantal opgepimpte covers uit een ver verleden. De vertolking van "Duizend Soldaten" (Willem Vermandere) bewijst die stelling en ook het nieuwe Yevgeni nummer "Niemandsland" heeft zeggingskracht. Prachtige tekst in een overdonderend arrangement. Maar welke voeling heeft het overwegend jonge Dranouterpubliek met antieke nummers als "Pourquoi les Canons" (Antoine), "Stop the Cavalry" (Jona Lewie), "Inch allah" (Adamo), "I feel like I'm fixin to die rag" (Country Joe MacDonald)? Daarbij vielen gastsolisten als Pieter Jan deSmet en Nathalie Delcroix meer op door hun maniertjes dan door hun vocale interpretaties. Die waren wel erg mager. Plaatsvervangende schaamte bij het massale slotaccoord "All You need is love". Ondanks de oprechte intentie bleek dit Pax Mundial project een gemiste kans. Daarbij nog ontsierd door Yevgeni fans die blijkbaar geen enkele voeling hadden met dit project en nog vóór het concert via een yell "Klaasje Delrue" (Yevgeni) eisten.
Gelukkig vielen er ook nog een aantal aangename verrassingen te noteren. Allereerst de Franse band Mandala. Volkomen onbeschreven blad. Niets van bekend voor aanvang van het festival. Dat nu is een uitgelezen voorbeeld van New Tradition. Moderne Rap geïntegreerd in Bretonse muziek, maar ook uitstapjes naar de geïmproviseerde jazz. Baritonsax, bombarde, dwarsfluit, accordeon en een stevige ritmesectie. De rapper had welliswaar de hulp nodig van een auto-cue, maar beschikte over een verbazend hoge verbale snelheid. We zochten tevergeefs naar een CD van deze swingende 8-koppige band.
In mijn voorbeschouwinkje maakte ik al melding van Afenginn. Zij waren de opener op zaterdag in de Kayam. Het valt niet mee om een nog maar net ontwaakt publiek wakker te spelen. Afenginn deed het met verve. In hun midden de Finse"neuroot" Kim Nyberg, verantwoordelijk voor het gros van de nummers. Men schakelt vlotjes van een klassieke Andante naar een ritmische Klezmer, een Finse Humppa of Zweedse Polka. Subliem, razendsnel samenspel kenmerkte deze set. Muzikale anarchisten van het hoogste niveau. Professioneel zijn ze ook. Midden in een lang muziekstuk viel het geluid weg. Onverstoorbaar speelde men door en betrok het publiek bij een samenzang. Toen het geluid weer op orde was bleek het publiek overtuigd. Een terechte toegift (niet evident op Dranouter), was hun deel.
Hun landgenoten van Instinkt speelden op zondagmiddag de clubtent volledig plat. Het concert begon vrij simpel. Drie violen met bas en drums. Dat leverde typische Scandinavische folkrock à la Hoven Droven op, met als curiositeit dat 2 vrouwen de ritmesectie vormden. Met als absolute uitblinkster Vivi di Vap op drums. Die sloeg ongenadig hard maar niet zonder fantasie. Aan het einde van het concert bleek dat ze ook nog beschikt over een geweldige stem. Prachtige keelzang ging over in een onvervalste joik waarbij ze slechts door een herdersfluit begeleid werd. Het deed ons onmiddellijk aan Mari Boine denken.
Een ander sterk staaltje leverde draailierspeler Martin Seeberg. "Als Jimi Hendrix eeuwen eerder had geleefd was hij draailierspeler geweest" was de introductie bij zijn draailiersolo. Die solo begon wat gezapig maar het knallende eindschot waarbij Seeberg zijn draailier als een elektrische gitaar liet klinken was verbluffend. Daarbij een presentatie om U tegen te zeggen. Men kreeg het publiek zo ver dat men handbewegingen uit het discotijdwerk ging uitvoeren. Superieure live-band!!
Nog zo'n relatief onbekende naam: Solveig Slettahjell Slow Motion Quintett. Verstilde jazz-muziek uit Noorwegen. Met zeer toepasselijke bandnaam. Elke noot die ze zingt wordt verlengd. Het is wachten tot het moment waarop de stem breekt. Dat moment komt niet. In "Don't Explain" (Billy Holiday) zingt Slettahjell elke noot extreem uitgerekt. De losse pianonoten die het nummer besluiten gaan verloren vanwege het geluid uit de Kayam. In de arrangementen zitten wat verfijnde electronica geweven. Zo licht dat het nauwelijks opvalt. Zoals in Tom Waits "Take it with me".
"Nobody's fault but mine" komt uit het Led Zeppelin repertoire. Of moeten we dat nummer toch toeschrijven aan Willy Dixon? Trompettist Sjur Miljetieg stond nog niet de helft van de tijd op het podium maar had aan een paar zacht aangeblazen noten genoeg om ons volledig in te pakken.
België mag trots zijn op een gezelschap als Aranis. Vrijwel onopgemerkt tussen alle Boombal-groepen maar toch echt het allerbeste wat België te bieden heeft. Joris Vanvinkenroye (contrabas) is de grote animator van dit gezelschap piepjonge, klassiek geschoolde muzikanten. Met een geheel eigen stijl. De namen Michael Nyman en Renaud Garcia-Fons vielen veelvuldig in ons gezelschap. Maar de muziek van Aranis heeft ook het minimalistische van Philip Glass. Door het repetitieve karakter van sommige muziekstukken en het staccato spel op snaren en toetsen. Maar in de tragere composities krijgt de muziek van Aranis een filmisch karakter. Eleni Karaindrou is dan de referentie. "We zouden nog eens graag een soundtrack maken", zo leidde fluitiste Jana Arns zo'n filmisch nummer in. De muziek van Aranis verdient niet alleen een film, maar ook optredens op de klassieke podia van België en Nederland.
Dazibao bevestigde in de Kayam haar klasse. Voor een niet al te groot publiek. En hoe knap de muziek van Dazibao ook is, de communicatie met het publiek blijft zeer gebrekkig. Sophie Cavez doet erg haar best maar het werkt niet. Dat deed wel het duostuk met collega diatonische) accordeonspeler Jonathan de Neck. Maar waar was Karim Baggili? Die zorgt met zijn arabische luit op de Dazibao CD Alma voor de Oosterse toets. Het spel van zijn vervanger Myrddin de Cauter op flamenco gitaar was lang niet misselijk, maar ik miste de Ud van Baggili. Jo Zanders exelleerde op kleine percussieinstrumenten. In zijn handen wordt de tamboerijn weer een echt muziekinstrument.
Het was serieus Bal in de Palace. Wij zagen Follia! en Embrun op zaterdag, Amorroma op zondag. Of het nu aan het geluid lag of anderszins maar Follia! overtuigde in het begin niet. De schalmei en fluiten van Sammy Lee Daese kwamen niet echt goed door. Violist Jeroen Goegebuer maakte indruk. Veel materiaal van hun nieuwe CD "Grassshopper". Waaronder het afgrijselijke "Harbalorif-A". Gezongen door de Nederlandse Marijke Peters. Een nummer dat niet thuishoort in het repertoire van een kwaliteitsgroep als Follia! Een gladde popsong. Of toch bedoeld om nog eens als single uit te brengen? Naar het einde toe greep men terug naar wat ouder materiaal en was de beer pas goed los in de Palace.
Embrun klinkt echt Frans en heeft blijkbaar goed geluisterd naar een groep als Djal. Helaas hebben ze niet dezelfde kwaliteit. Ze zijn op hun best als ze buiten de voorgeschreven ritmes van bourrée, wals of scottish musiceren. Dan raakt ook de meest bedreven boomballer even uit balans.
Amorroma leverde onlangs een CD/DVD af: Balance. Vergeleken met andere Boombalbands klinkt Amorroma nogal gestileerd en eenvoudig. Vreemd dat Amorroma nu pas te zien is op Dranouter. En dan nog naar aanleiding van de minste CD die men tot nu toe afleverde. "Op Voyage" en "Carduelis" zijn muzikaal een stuk interessanter dan de dans CD "Balance".
Tegenvallers
Debout sur le Zinc deed geweldig haar best maar kreeg de zaak niet aan de gang. Slechte geluidsechniek was daar o.a. debet aan. Seth Lakeman viel ook niet mee. Het gros van de songs in hetzelfde ritme met prominente percussie (cachon, bodhran) en bas. Op mijn plek onverstaanbaar bovendien. Dranouter had wel de primeur van zijn nieuwe single "lady of the sea" die vandaag (7 augustus) in Engeland verschijnt.
Met Emmylou Harris werd voor het zoveelste jaar op rij weer een (dure) naam uit de hoed getoverd waarvan de houdbaarheidsdatum al lang is verstreken. In de vijf nummers die wij van het concert hoorden ging ze 5x opzichtig in de fout. Vooral in de hogere regionen is
haar zang bedroevend. Daarbij kreeg haar gitaarhulpje op zijn kop toen bleek dat het exemplaar dat hij haar aanreikte niet versterkt bleek. Ook verwijtende blikken naar de geluidstechnici. Uiteindelijk bleek dat Mevrouw haar gitaar niet goed ingeplugd had. Een uitgebluste Kayam keek welwillend toe tijdens het concert maar geen spoor van enthousiasme.
Het concert van Jamie Cullum hebben we maar laten zitten. We waren nog wel getuige van gillende pubers en in kattezwijm vallende jonge bakvissen (ook een paar wat oudere). Van het soort dat nimmer een CD van Cullum heeft beluisterd maar wel een affiche van deze jonge adonis boven het bed heeft hangen.
Met wat terreinaanpassingen bij in- en uitgang, en een wat meer strategische opstelling van Kayam- en Clubtent, beschikt Dranouter over een perfect festivalterrein. Wat gelukkig gebleven is, is de unieke Dranoutersfeer die alvast doet verlangen naar de editie van 2007.
|
|
|
|
|
Recente concertberichten
Op dinsdag 29 mei begint de Nederlandse tour van het Canadese singer-songwriters duo Whitehorse bij Folk in de Wâlden in Oentsjerk.
|
|
Lees meer... |
|
Solo-concert Anne Niepold in Groningen |
Anne Niepold, één van de beste trekharmonica-spelers van België (en Europa), komt 9 juni een solo-concert geven in de Muziekschool in Groningen.
|
|
Lees meer... |
De Schotse band Rallion komt dit weekend voor 2 optredens naar Nederland, op zaterdag 19 mei spelen ze in Westerbork, zondag 20 mei doet de band Keltfest aan.
|
|
Lees meer... |
|
Korting op Trys Keturiose in Amsterdam |
Actie: op zondag 20 mei kun je voor € 10,- i.p.v. € 19,- naar het Litouws vrouwenensemble Trys Keturiose in het Tropentheater in Amsterdam.
|
|
Lees meer... |
|
Ensemble Čubrica in Openluchttheater Hertme |
Op 10 juni geeft Bulgaars Ensemble Čubrica een optreden in Openluchttheater Hertme in Twente.
|
|
Lees meer... |
|
Nieuwe reeks terrasconcerten bij Mezz Breda |
Vanaf 17 juni wordt het terras van het Mezz Café op de zondagmiddagen weer gebruikt als podium voor mooie akoestische live muziek.Optredens zijn er o.a. van Bai Kamara Jr. en Jaimi Faulkner.
|
|
Lees meer... |
|
Nieuwe GUO-reeks folk & roots concerten 2012/2013 |
In het nieuwe seizoen 2012/2013 staan bij GUO in Den Boogaard in Moergestel o.a. Eliza Carthy, Andy Irvine, Spiers & Boden en twee mooie mini-festivals op het programma.
|
|
Lees meer... |
|
Idris viert koperen jubileum in Eindhoven |
Op zaterdag 2 juni 2012 viert de groep IDRIS het koperen jubileum in het CKE in Eindhoven.
|
|
Lees meer... |
Nederfolkrockband BZB presenteert op zaterdag 16 juni aanstaande zijn nieuwe CD getiteld 7 in Natuurtheater de Kersouwe in Heeswijk-Dinther.
|
|
Lees meer... |
Op zondag 20 mei presenteert de formatie Autumnsun hun nieuwe cd in de Cultuurboerderij in Westelbeers.
|
|
Lees meer... |
|
Stacey Earle & Mark Stuart sluiten seizoen Crossroads |
Komende dinsdag, 15 mei 2012, eindigt het 11e Crossroads sessieseizoen met een optreden van het echtpaar Stacey Earle en Mark Stuart in het Vestzaktheater in Bergen op Zoom.
|
|
Lees meer... |
|
Piter Wilkens presenteert cd in Sneek |
Komende donderdag, 10 mei, presenteert Piter Wilkens zijn cd Bêst Genôch in de Walrus te Sneek.
|
|
Lees meer... |
|
Twee fiddlers in een huiskamer |
In de huiskamer van Karin Pronk in Den Haag komen in mei maar liefst 2 fiddlers op bezoek: op 11 mei is dat Brian McNeill, op 15 mei Tom McConville.
|
|
Lees meer... |
|
Warsaw Village Band in Nederland |
| Van 9 t/m 13 mei is de Warsaw Village Band op tour in Nederland, de groep is achtereenvolgens in Den Haag, Groningen, Utrecht, Eindhoven en Amsterdam te zien.
|
|
Lees meer... |
|
Luiz Márquez en Arno Adams in Kessel |
| Op zaterdag 12 mei 2012 speelt het Luiz Márquez trio in Kasteel De Keverberg in Kessel, regionale held Arno Adams verzorgt het voorprogramma.
|
|
Lees meer... |
|
Sido Martens presenteert Suikerhard & Bitterzoet |
Op dinsdag 1 mei presenteert Sido Martens zijn nieuwe cd Suikerhard & Bitterzoet op landgoed Stania State in Oenkerk.
|
|
Lees meer... |
|
|
