|
|
|
|
|
|
Dranouter 2006: weinig uitschieters door hoog niveau |
|
maandag, 07 augustus 2006 23:53 |
-door Assie Aukes-
Het was even wennen en zoeken vrijdagmiddag op het nieuwe terrein. Het enige oude was de modder die, ondanks het vele stro, helaas nog ruim vertegenwoordigd was. Het vroege openingsuur van het festival overviel ook de medewerkers enigszins. De VIP-bar was niet te vinden (op een aantal plattegrondjes zelfs niet ingetekend) en net als de perstent nog niet ingericht.
In de loop van de avond ontsluierde het terrein langzaamaan haar mogelijkheden en charmes. Met de weersverbetering in de loop van het weekend bleek dat de organisatie een goede keus heeft gemaakt, die na het wegwerken van enkele hobbels (o.a. de smalle corridor bij de in- en uitgang), het festival in de toekomst veel ruimte en mogelijkheden kan gaan bieden.
Door veel aandacht te schenken aan de randverschijnselen (jeugdanimatie, circus, stand-up comedy, kleine dranktentjes, veel picknicktentjes) kan Dranouter tot een echt familiefestival uitgroeien. Een teken in die richting was het feit dat de Cirque-tent regelmatig drukker bezocht werd dan de Clubstage.
Folk anno 2006 is niet de folk van 1975 schrijft de organisatie in het voorwoord van haar programmakrant. Toch wortelt de muziek van de Engelse groep Crucible, die vrijdagmiddag het programma in de Clubstage opende, meer in de traditie van 1975 dan die van 2006. En daar is op zich niks mis mee omdat de groep uitblonk in meerstemmige samenzang, van een niveau dat we de laatste jaren nog maar zelden tegenkomen. Instrumentaal toonde de groep echter nog te weinig lef om helemaal te overtuigen.
Een van de weinige Ierse acts dit jaar stond eveneens op vrijdagavond in de Clubstage geprogrammeerd. David Munnelly zette met zijn band een stevige set neer, waarbij de violist alle aandacht opeiste. Verbazingwekkend was het feit dat notabene bandleider Munnelly zelf te ver in het groepsgeluid was weg gemixt om zijn kwaliteiten op de trekharmonica in voldoende mate te kunnen tentoonstellen. Als gast was zanger Andrew Murray uitgenodigd, die we o.a. kennen van een optreden met De Dannan op het Folkfestival Zwolle van 1999. Een mooie stem, maar weinig of geen emotie en nog steeds een bloedeloze podiumpresentatie.
Als laatste op de vrijdagavond stond Pax Mundial geprogrammeerd, een project rond oorlogsliederen dat Patrick Riguelle op verzoek van het folkfestival ontwikkelde. Riguelle had een aantal prachtige nummers uitgezocht (bijv. Shipbuilding van Elvis Costello), maar toch werkte het programma maar ten dele. Enerzijds stond het geluid, met name tijdens de bijdragen van Pieter-Jan Desmet veel te hard om er echt van te kunnen genieten, anderzijds was de bijdrage van de Pakistaner Asad Qizilbash, ondanks zijn kwaliteiten op de sarod, halverwege de set een stijlbreuk die een deel van publiek andere oorden deed opzoeken. De bijdragen van Yevgueni waren daarentegen groots. Zanger Klaas Delrue wist vooral te imponeren in een geweldige versie van Adamo's Inch Allah en het eigen geschreven Niemandsland. Laïs-zangeres Nathalie Delcroix kon geen potten breken met haar uitvoeringen van Jona Lewy's Stop the Cavalry en Lily Marlene (helaas niet in de oorspronkelijke Duitse versie van Marlène Dietrich ), maar wist zich te revancheren in een mooie versie van Bob Dylan's Masters of War, gekoppeld aan Oorlogsgeleerden, de vertaling van Wannes van de Velde.
Bij Mandala druppelde het publiek mondjesmaat de grote Kayam-tent binnen. Dat was jammer voor deze Franse groep, want ze had meer publiek verdiend. De muziek die Mandala bracht was van een vrij hoog Bretons gehalte. Door het gebruik van de dwarsfluit kwam het geluid soms wat in de buurt van Gwendal, de Bretonse groep die furore maakte in de jaren '70 en '80, maar door de mix met moderne stijlen als rap en pop, leidde dit tot een behoorlijk eigen geluid.
Zap Mama had ik in geen jaren gehoord en het staartje van het concert in de Kayam toonde aan dat de a capella groep van weleer onder leiding van Marie Daulne uitgegroeid is tot een soepel lopende funkmachine die het talrijke publiek stormenderhand wist te enthousiasmeren van haar mix van Afrikaanse, Europese en Amerikaanse muziek.
Zestien jaar geleden veroverde ook Luka Bloom de harten van het Dranouterse publiek. Sindsdien trad hij al meer op in Dranouter, dus een verrassing was zijn optreden niet. Het was wel anders dan de vorige keren, want door een hardnekkige peesinfectie heeft Luka noodgedwongen zijn manier van gitaarspelen geheel moeten aanpassen. In een rustiger tempo dan we van hem gewend waren, werkte hij zich door zijn programma. Hoewel de man een aantal memorabele liederen heeft geschreven, zoals City of Chicago, Exploring the blue, Sunny Sailor boy en het van zijn laatste album bekende Mohammed, deed blijken dat hij niet de kwaliteiten en allure van zijn broer Christy Moore heeft, aan wiens optreden van vorig jaar in Dranouter hij refereerde bij de aankondiging van City of Chicago.
Op zaterdagmiddag wist de Warsaw Village Band al vroeg in de middag het nodige publiek de Kayam in te trekken. Met haar ijzige zang, donkere tonen van cello, viool, cymbalon en de donderende percussieklanken zette deze Poolse band een duidelijk eigen, maar ook beperkt, geluid neer en wist niet altijd te overtuigen bij de eventuele zijstapjes, bijvoorbeeld richting de blues. In haar beperking was de band echter groots en indrukwekkend.
Les enfants de l'Yser is de groep van violist Wiet van de Leest. De groep bracht zaterdagmiddag een musetteprogramma waarin het werk van Gus Viseur, een legendarische swing- en mussetteaccordeonist uit Wallonië, centraal staat. De reden dat de groep op Dranouter mocht optreden, was volgens Wiet van de Leest te danken aan het feit dat hij een gedicht van organisator Bavo vanden Broeck op muziek had gezet (Kochka), maar daarmee loochende hij de kwaliteiten van de individuele groepsleden. Een zeer geslaagd optreden, dat door de virtuositeit van de groep en het enthousiasme van het publiek wist uit te groeien tot een van de beste van die dag.
Antonio Reyes had een wat triestige dag. Hij mocht zijn gepassioneerde flamenco brengen voor een zeer gering publiek, terwijl hij toch, ondanks zijn jeugdige leeftijd, wordt gezien als een van de grootste talenten in de flamencowereld.
In de Palace werd de toon gezet voor het boomballen. Werden tijdens het concert van de Nederlandse groep Tjane de eerste, voorzichtige, schreden op de dansvloer gezet, bij groepen als Follia! en Embrun stroomde het publiek toe. Tjane bracht Nederlandstalige, traditionele muziek in een modern jasje, maar heeft lang niet de drive en power die voorgenoemde Vlaamse groepen zo kenmerken. Met name Follia! weet een aantal stijlen te combineren tot een volstrekt eigen geluid. Het grote aantal muzikanten op het podium kwam bij tijd en wijle erg rommelig over en ook de nieuwe zangeres Marijke Peters uit Eindhoven wist mij live nog niet te overtuigen, maar dat Follia! een van de beste Vlaamse groepen van dit moment is, staat als een paal boven water.
De Vlaamse groep Dazibao had de ongemakkelijke taak om op zondagmiddag het programma in de Kayam te mogen openen. Zij wist tijdens het optreden toch heel wat mensen naar de grote tent te lokken en de groep rondde dan haar set dan ook zeer succesvol af. Blikvangers van Dazibao zijn de twee trekharminica-spelers, Sophie Cavez en Jonathan De Neck. Maar ook de kwaliteiten van de invallende gitarist Myrdhin De Cauter en percussionist Jo Zanders mogen niet onvermeld blijven. Een van de beste optredens van het weekend.
Dat er erg veel kwaliteit in België rondloopt, bewees even later Aranis in de Clubstage. Stormachtige muzikale klanken werden afgewisseld met intimistische miniatuurtjes door dit zeer jonge gezelschap. Dat de leden klassiek geschoold zijn was te horen, maar dit deed geenszins afbreuk aan de gedrevenheid waarmee deze jonge mensen hun muziek aan het voetlicht brachten. De muziek deed enigszins aan die van Troissoeur denken en het was dan ook geen verrassing om Troissoeur-lid Joris Vanvickenroye achter de contrabas te ontwaren.
Veel Keltische muziek was er dit jaar niet geprogrammeerd op Dranouter en al helemaal niet in de grote Kayam-tent. Seth Lakeman was al eens eerder op het festival te beluisteren. Met zijn twee broers speelde hij zo'n tien jaar geleden samen als de Lakeman Brothers en met Kate Rusby en Kathreen Roberts vormden ze Equation. Seth Lakeman wist te verrassen met een sterke set vol liedjes met kop en staart. Voor mij overtuigde hij het meest in de nummers die hij solo bracht. Een van de podiumhulpen was blijkbaar zo onder de indruk van Lakeman, dat ze pardoes midden in de set hem de bloemen bracht die natuurlijk bedoeld waren voor het einde van het concert. Geenszins in verwarring gebracht ging Lakeman verder met zijn set, waarin ook enkele sterke traditionele stukken vertegenwoordigd waren. Zijn stem deed in de langzamere nummers soms aan die van de jonge Bono (U2) denken en er zijn natuurlijk slechtere vergelijkingen mogelijk.
De Franse groep Debout sur le Zinc kenden we nog van het Tilburgse Folkfestival van enige jaren geleden. Toen maakte de groep erg veel indruk en al was de verrassing er natuurlijk dit maal af, indruk werd er nog steeds gemaakt. Enerzijds is het optreden een stuk ruiger geworden, anderzijds zitten er nog steeds die kleine momenten in het groepsgeluid, waardoor de groep zo sympathiek overkomt. Moeiteloos werd van de ene muziekstijl overgeschakeld naar de andere, instrumenten werden voortdurend gewisseld en de groep wist met al haar enthousiasme als geen ander een goede band met het publiek op te bouwen dat dan ook in ruime getale waren komen aanzetten.
Toen werd het tijd om ons op te maken voor het concert van Emmylou Harris. Eerlijk gezegd was het de eerste nummers wel even slikken. Waar waren de prachtige gitaarklanken van Buddy Miller, die een concert van Emmylou Harris naar grote hoogte kan drijven, gebleven? Wat Emmylou ditmaal had meegenomen uit Nashville was instrumentaal gezien van beschamende kwaliteit. Het duurde dat ook enige tijd voordat de stem van Emmylou Harris de rest deed vergeten. Prachtige uitvoeringen van Goin' back to Harlan, The sweetheart of the Rodeo (van het onderschatte album The ballad of Sally Rose uit 1985), After the goldrush en de ode aan Gram Parsons Boulder to Birmingham. Zelfs het oubollige To know him is to love him (te vinden op het eerste Trio-album met Dolly Parton en Linda Ronstadt) wist door die unieke stem te overtuigen. De stem die alles deed vergeten en vergeven...
De Kayam bleef hierna uitpuilen voor het concert van Jamie Cullum. Cullum is een hedendaags fenomeen die op elk podium te vinden is, dus waarom ook niet op het podium van een folkfestival. Zijn roots liggen hoorbaar ver verwijderd van de Dranouterse folkfestival weide, maar geen mens die daar om maalde. En daarom was de komst van Jamie Cullum alleszins acceptabel, al denk ik niet dat hij er over tien jaar, net als Emmylou Harris dit jaar, nog bij is. Daarvoor is zijn houdbaarheidsfactor waarschijnlijk te laag. Maar dat zal het meisje dat met hem op de foto mocht en een handtekening kreeg allemaal worst wezen. Uren later zat ze nog met lege ogen voor zich uit te staren in een hoekje van de VIP-bar. Haar grootste wens van dit moment was in vervulling gegaan...
Folkfestival Dranouter kan terugkijken op een succesvol festival met gemiddeld een hoog niveau van optredens, maar daarom ook zonder echte uitschieters. De geluidskwaliteit was, enkele uitzonderingen daargelaten, in het algemeen van behoorlijke kwaliteit. Er zijn voorzichtig stappen gezet naar een nieuwe toekomst. Belangrijk hierbij is de tevredenheid van het publiek en die lijkt mij dit weekend wel gegarandeerd. Volgend jaar weer eens een echt heet Dranouter-weekend en niets staat dan de vernieuwing in de weg...
Mijn allermooiste momenten van Dranouter 2006 waren :
Debout sur le Zinc
Dazibao
Seth Lakeman
Emmylou Harris
Les enfants de l'Yser
|
|
|
|
|
Recente concertberichten
Op dinsdag 29 mei begint de Nederlandse tour van het Canadese singer-songwriters duo Whitehorse bij Folk in de Wâlden in Oentsjerk.
|
|
Lees meer... |
|
Solo-concert Anne Niepold in Groningen |
Anne Niepold, één van de beste trekharmonica-spelers van België (en Europa), komt 9 juni een solo-concert geven in de Muziekschool in Groningen.
|
|
Lees meer... |
De Schotse band Rallion komt dit weekend voor 2 optredens naar Nederland, op zaterdag 19 mei spelen ze in Westerbork, zondag 20 mei doet de band Keltfest aan.
|
|
Lees meer... |
|
Korting op Trys Keturiose in Amsterdam |
Actie: op zondag 20 mei kun je voor € 10,- i.p.v. € 19,- naar het Litouws vrouwenensemble Trys Keturiose in het Tropentheater in Amsterdam.
|
|
Lees meer... |
|
Ensemble Čubrica in Openluchttheater Hertme |
Op 10 juni geeft Bulgaars Ensemble Čubrica een optreden in Openluchttheater Hertme in Twente.
|
|
Lees meer... |
|
Nieuwe reeks terrasconcerten bij Mezz Breda |
Vanaf 17 juni wordt het terras van het Mezz Café op de zondagmiddagen weer gebruikt als podium voor mooie akoestische live muziek.Optredens zijn er o.a. van Bai Kamara Jr. en Jaimi Faulkner.
|
|
Lees meer... |
|
Nieuwe GUO-reeks folk & roots concerten 2012/2013 |
In het nieuwe seizoen 2012/2013 staan bij GUO in Den Boogaard in Moergestel o.a. Eliza Carthy, Andy Irvine, Spiers & Boden en twee mooie mini-festivals op het programma.
|
|
Lees meer... |
|
Idris viert koperen jubileum in Eindhoven |
Op zaterdag 2 juni 2012 viert de groep IDRIS het koperen jubileum in het CKE in Eindhoven.
|
|
Lees meer... |
Nederfolkrockband BZB presenteert op zaterdag 16 juni aanstaande zijn nieuwe CD getiteld 7 in Natuurtheater de Kersouwe in Heeswijk-Dinther.
|
|
Lees meer... |
Op zondag 20 mei presenteert de formatie Autumnsun hun nieuwe cd in de Cultuurboerderij in Westelbeers.
|
|
Lees meer... |
|
Stacey Earle & Mark Stuart sluiten seizoen Crossroads |
Komende dinsdag, 15 mei 2012, eindigt het 11e Crossroads sessieseizoen met een optreden van het echtpaar Stacey Earle en Mark Stuart in het Vestzaktheater in Bergen op Zoom.
|
|
Lees meer... |
|
Piter Wilkens presenteert cd in Sneek |
Komende donderdag, 10 mei, presenteert Piter Wilkens zijn cd Bêst Genôch in de Walrus te Sneek.
|
|
Lees meer... |
|
Twee fiddlers in een huiskamer |
In de huiskamer van Karin Pronk in Den Haag komen in mei maar liefst 2 fiddlers op bezoek: op 11 mei is dat Brian McNeill, op 15 mei Tom McConville.
|
|
Lees meer... |
|
Warsaw Village Band in Nederland |
| Van 9 t/m 13 mei is de Warsaw Village Band op tour in Nederland, de groep is achtereenvolgens in Den Haag, Groningen, Utrecht, Eindhoven en Amsterdam te zien.
|
|
Lees meer... |
|
Luiz Márquez en Arno Adams in Kessel |
| Op zaterdag 12 mei 2012 speelt het Luiz Márquez trio in Kasteel De Keverberg in Kessel, regionale held Arno Adams verzorgt het voorprogramma.
|
|
Lees meer... |
|
Sido Martens presenteert Suikerhard & Bitterzoet |
Op dinsdag 1 mei presenteert Sido Martens zijn nieuwe cd Suikerhard & Bitterzoet op landgoed Stania State in Oenkerk.
|
|
Lees meer... |
|
|
