‘Onze weerdienst voorspelt doodleuk dat die droogte zaterdag gewoon aanhoudt', zo spreekt organisator Tinus Kanters tot de verhitte menigte voor het podium die zojuist Polkaholix' ‘Rosamunde' in een ska-jasje luidkeels meebrulde. Wat een feest!

Als de kilte van de invallende duisternis om een trui vraagt, vertelt Ad - The Watchman - van Meurs op het terras over een optreden tijdens de afgelopen hittegolf. Hij speelde ‘op de mooiste plek van de wereld' aan de zuidkust van Engeland. Hij keek er uit over de atlantische oceaan. Nu - ook niet slecht - weeft hij tegen het decor van het lommerrijke bos Gulbergen, zaterdagmiddag met NO Blues amerikaanse rootsmuziek en arabische klanken ineen. Zondag onttrekt-ie met de oude makkers van Deirdre nummers als ‘Daughter Of Peggy-O' aan de vergetelheid. 's Ochtends had hij nog trots de juichende recensie rondgemaild uit Muziekkrant Oor over zijn tiende Watchman-album ‘High Acres': ‘Meurs mag dan opa zijn, zolang hij dit soort mooie platen blijft maken, is zijn tijd om achter de geraniums te kruipen nog lang niet gekomen', schrijft Marcel Haerkens.

Geraniums zijn op het verder prachtig aangeklede Folkwoods-terrein inmiddels niet meer te vinden. Dinsdagavond heerste er nog de beurs ‘Bloem & Tuin". ‘Woensdag hadden we al alles aan kant', zegt inrichter John Geven,  wiens hart ook warm klopt voor folk. Nu is er op het middenterrein voor de kinderen een gigantische klimwand opgetrokken. Hoog in de lucht wapperen tientallen kleurige meterslange banieren. Kunstenaar Freek bouwt aan een kunstig spinneweb. Als Folkwoods maandag opbreekt is dat nóg niet klaar. Aan de indeling van het terrein wordt elk jaar weer gesleuteld. Dat maakt het verrassend. De terrassen bij de - nog diversere - catering liggen nu centraal op het terrein.

Tent 2, die qua locatie geruild heeft met de catering, is in tegenstelling tot vorige jaren bar-vrij. Een van de hoofdbars is er echter tegenaan gebouwd, waardoor dat rumoer toch doordringt. Als ik achterin zit is de muziek van het subtiele en ingetogen, maar voor de Folkwoods-feesters aanvankelijk wat saaie Vlaamse Floes, dus moeilijk te volgen. Ook al omdat op een kleine honderd meter geregeld treinen voorbijrazen. Als ik voorin sta en de band het tempo flink heeft opgeschroefd met enkele meegedanste bourrées, jigues en tovercirkels is dat probleem snel verholpen.
De verrassende regionale openingsact Paul & Woody bokste eerder iets gemakkelijker op tegen het gezellig babbelende publiek. Van hun gedurfde frisse elektrische gitaarrock doortrokken van Amerikaase roots, gaan we nog meer horen. Aan geluidsoverlast denk ik al lang niet meer als laat op de avond het Tsjechische Dubia Fortuna oude deunen uitbundig en stomend over het dansende publiek uitstort. Alsmaar doorbonkende grote trom, fluitje, akoestische snaren; ze spelen met eenzelfde dynamiek als de Transsylvanians, maar het klinkt middeleeuwser en akoestischer.

Wanneer ik aan de bar organisator Tinus Kanters spreek over het gebabbel achterin de tent, heeft hij het over ‘een hoog reüniegehalte van de vrijdagavond'. Daar kon hij wel eens gelijk in hebben. Meteen filosofeert hij al over een alternatieve bar-indeling voor volgend jaar. Folkwoods is nu toe aan zijn zevende editie. Je ziet allerlei gezichten die er in 2000 ook al bij waren. Het worden er steeds meer en het eind is nog niet in zicht getuige de tekst op het kinder t-shirt dat voorbij holt: "Als ik later groot ben ga ik nog steeds naar Folkwoods..."

Inderdaad, een hoog reüniegehalte. Dat begint al 's middags op de camping. Stond die caravan er vorig jaar ook niet, en die De Waard tent? Hé, daar staan Maarten, Betty en de kinderen weer. En aan de overkant Jack en Elly. Hoe is 't ermee? Vanavond even bijpraten met een pint! 's Avonds groet de Vlaamse topgitarist Philip Masure de organisatoren alsof ie ze wekelijks ziet. Hij speelt er dan ook al voor de zoveelste keer. Eerder was hij er met groepen als Urban Trad en Comas, nu met Floes. Zijn stem klinkt schor - ‘kou gevat op tournee in Spanje' - maar de begroeting is er niet minder hartelijk om.

Een nieuw gezicht is dat van een donkere jongen in een Schotse uitrusting. Hij komt uit Sri Lanka en is in Nederland verzeild geraakt. Vorig jaar ontdekte hij de doedelzak. Hij raakte er meteen aan verslingerd. Nu hij twaalf nummers kent heeft hij ook maar meteen een hele uitrusting aangeschaft.

The Black Piper

Tinus Kanters haalt hem als ‘The Black Piper' tijdens zijn aankondigingen het podium op, als een soort running gag. Toen de Vlaamse Floes-muzikant Toon van Mierlo zijn middels een elleboogpompje aangeblazen doedelzak pakte, keek hij zijn ogen uit. Zoiets had-ie nog nooit gezien. Toen moest Van Mierlo's uillean pipes nog komen...

Zaterdagochtend 12/8 om negen uur ligt alles er droog bij. Zelfs ons koepeltentje. Het zonnetje schijnt al heerlijk. Natuurlijk zijn er her en der op het terrein nog modderige plekken door de hoosbuien van afgelopen week, maar daar wordt geregeld stro overheen gestrooid. Matineuze festivalgangers zitten al weer voor hun tentje op een gitaar of accordeon te spelen. Om twaalf uur gaat het echte werk weer loos...