Maar over de liefde zingt ze zwoel zwierig en walsend. Haar traditionele tamboerijnerige handtrom, de pandereita, ratelt erop los. Soms schettert haar gaita - de Galicische doedelzak - in vol contrast met de progrocky sound van haar band. Als er ook nog eens piepende speelgoedbeestjes aan te pas komen is het jammer dat de kinderen van het Kinderkamp al netjes op een rij liggen in hun slaapzakjes; een van die unieke diensten die Folkwoods biedt. Ze hebben de tijd van hun leven verzekert Folkwoods-organisator Tinus Kanters. "Te laat naar bed en 's ochtends ontbijt met chocolade vlokken én chips..."

Tinus Kanters

Terwijl hun ouders meeswingen voor het podium, dromen hun kinderen - onder het wakend oog van de speciale festival-babysit - van de feesttoetertjes die ze kort voor het slapen gaan in handen gedrukt hadden gekregen. Dat gebeurde tijdens het concert - of beter gezegd de ‘act' - van Pigmeat, overlopend van kortdurende ADHD folk-country-hillbilly-pop-nummertjes. Dit Friese duo kent in Jankobus Seunnenga, de mafste frontman die Folkwoods in de aanbieding heeft. Hij deelt prijzen uit voor de beste jodelaars, de hoogste springers etc. De vloer voor het podium bezwijkt zowat onder al het jolijt. Tent 2 blijkt te klein.

Jankobus Seunnenga van Pigmeat

Urenlang galmt het in de Nuenense bossen nog na: ‘U wordt bedankt, u kunt wel gaan'. Een meezinger van jewelste! En de stemming zat er al zo goed in na het anderhalf uur durende muzikale verrassingspakket van de revelatie van vorig jaar, het Sloveense Terra Folk. Van Ramstein tot Genesis, van ‘Eine Kleine Nachtmusik' tot ‘You are my sunshine'. Vocale strapatsen en instrumentale hoogstandjes. Nu, op het hoofdpodium, was hun compilatie van klassiek, folk, pop, grunt, metal en stagediven (!), minstens zo aansprekend als destijds. Voor het podium wordt tijdens een rustige dans een jongen zeker een minuut lang door zijn lief gekust. Zelden zag ik een gelukzaliger blik.

Terrafolk

Een dag duurt lang als de muziek 's middags om twaalf uur al begint. We houden het redelijk vol op een gezonde basis van Kilkenny, koffie, fallafel en een portie Javaanse saté. Een enkele Vlaamse roddelaar is dat nog niet lekker genoeg en bezoekt de Italiaan van het nabij gelegen Geldrop. Rond het avonduur zakken we in een dip. Al lang uitgeluisterd op Keltische deunen krijgen we dan achtereenvolgens Ogham en Geraldine McGowan geserveerd. Als het dan toch moet kies ik voor de akoestische redelijk traditionele Ierse Geraldine, hoewel haar stem niet over blijkt te houden. Haar twee beleiders op fluiten en gitaar zijn daarentegen klasbakken. Vooral de drive op akoestische gitaar trekt de sound meer naar deze tijd. Een stuk authentieker en origineler dan de clichématige folkrock-benadering die het Brabantse Ogham vanuit de jaren tachtig heeft meegenomen.

Zaterdagmiddag was het tijd voor bobo's in the bush. Kanters ontving het complete Nuenense gemeentebestuur en de Eindhovense persclub. Ja, je contacten moet je onderhouden. De Locale Omroep Nuenen maakt driftig opnamen. Bij de tweedehands platenstand verwisselt de antieke elpee Ptazzie van Dommelvolk voor acht euro van eigenaar. Zelf koop ik de nieuwe Dirom Darom, die ik 's middags niet zag, maar waar ik veel positiefs over hoorde. Aan de ingang brengt een eerlijke vinder een volle portemonnaie terug. Een ander krijgt bij de festivalshop haar verloren bankpas terug. Ontroerd hoort ze de bali-vrijwilligster zeggen: ‘Mevrouw, er bestaat geen eerlijker publiek dan dat van Folkwoods...'

Naar schatting zo'n vijftienhonderd man houden het tot half zes 's middags droog. Dan is het twee uur lang nat. De organisatie is door de weerdienst ingeseind, zodat op tijd tenten opgetrokken zijn over een gedeelte van het terrras. Onder het publiek beweegt zich Freek Nijland uit Friesland. Hij volgt alles nauwlettend. Niet voor niks, want hij gaat zelf een folkfestival organiseren. Juni volgend jaar is het te doen rond Stania Staete in Oenkerk.

Wat hoor je op zo'n dag veel. Zo biedt dit folkfestival ook rootsy rockende concerten. Genoten we gisteren al van het jonge Woody & Paul, nu refereren nummers van Songwriters United soms aan de 60's en 70's. Louis van Empel zingt als die beroemdere Louis, Armstrong. Zanger/leadgitarist Richard van Bergen klinkt in Shiner Twins minstens zo bewogen als zijn beroemdere vriend JW.Roy.

Het prachtige concert van NO Blues eindigt in een afknapper. Fantastische muzikanten op percussie, ud, gitaar en contrabas. Amerikaanse roots met een arabisch randje. Een boeiend optreden. Het publiek is dankbaar. Het smeekt minutenlang om een toegift. Maar de stage-manager laat zich niet vermurwen. Steeds bozer op alles en iedereen maakt hij overduidelijk - met de hand ‘killing' langs de keel - dat er geen ruimte is voor een toegift. Onsympathiek en rigide komt dat over. Kanters verontschuldigt zich later desgevraagd, maar geeft meteen aan dat het niet anders kan. "Ja, ik heb ze goed geïnstrueerd. Niet langer dan een uur. Ik heb het programma misschien wel te vol gestopt. Daarom luistert het allemaal zo nauw. Als ik op podium 2 langer laat doorspelen moet de volgende groep op het hoofdpodium - en hun publiek - wachten, want anders blazen ze met hun geluid de rest weg."

Haytham Safia van NO blues