Zaterdag had organisator Tinus Kanters 'een of ander bandje op de camping' aangekondigd. Dat bleken de Dutch Pipes & Drums, die in formatie liepen te spelen. Niet elke kampeerder keek vrolijk, maar de groep kreeg allengs meer volgers en gaf nog een optreden op het festivalterrein.

Dutch Pipes & Drums

Daarna kwam het inmiddels traditionele koffieconcert, verzorgd door Ygdrassil. Linde Nijland en Annemarieke Coenders en begeleider Bert Ridderbos speelden in een rook- en barvrije tent 2. Dat betekende dat we heerlijk konden genieten, zonder rumoer van kletsende mensen.


Ygdrassil

De meeste nummers waren van hun album Easy Sunrise, dat eind vorig jaar verscheen. Liedjes over gebroken harten, verre liefdes en eenzame steden, gevat in die voor Ygdrassil kenmerkende samenzang. Maar er was ook ruimte voor wat ouder werk, zoals One Morning In the Springtime en Broken. Daar begon mijn dag echt te stralen. Het enige storende was het geluid van de vele goederentreinen die op zondagochtend passeren.

Sido Martens zat ooit bij Fungus, maar is tegenwoordig een Nederlandstalige singer-songwriter. Zijn optreden begon met Naakt, en eindigde met Levend, en daartussen oud werk en nieuwe dingen, waarbij ook hij begeleid werd door Bert Ridderbos en na een half uurtje kondigde hij zijn twee 'dochters' aan, de dames van Ygdrassil, die ook op de cd Naakt & Levend als achtergrondkoor te horen zijn. Vaders, Ravenvrouw (over vrouwelijke singer-songwriters, die om te huilen zijn, met veelbetekenende blikken van Linde en Annemarieke), Eiland en meer, door een man met een gitaar, met een subtiele begeleiding op cittern of accordeon.


Sido Martens

Lúnasa speelde een lekkere set met jigs, reels en andere tunes en raakte nog voor het eind van het concert door de voorraad van de nieuwe cd heen.


Sean Smyth van Lúnasa

Roosbeef klonk erg goed. Ik heb het begin en het eind van haar optreden gezien. Op haar eigen, kort aangebonden manier doet ze aankondigingen en staat zwierig achter de toetsen. Daarbij heeft haar stem en flink volume. Ja, ze is een opvallende verschijning, maar deze jongedame heeft muzikaal gezien heel wat in haar mars.


Roos Rebergen

Ze begon Engelstalig, maar ik had al eerder gezien dat ze heel sterk is in haar moerstaal. Ze deed een nummer over de bouwvakkers en ook de toegift was in het Nederlands. Met Liefde Loop Je Niet Te Koop is de vertaling van Bindervoet & Henkes van het Beatlesnummer You Gotta Hide Your Love Away. Met een Roos Rebergensausje is het een heel lekker lied geworden.

Op het hoofdpodium stelden Follia! en EmBRUN hun nieuwe cd's voor. Daarbij werd uiteraard volop gedanst. Follia! speelde hun gevarieerde cd Grasshopper van begin tot eind. Voor zangeres Marijke Peters was het zo'n beetje een thuiswedstrijd, zij is afkomstig uit Eindhoven.


Marijke Peters



EmBRUN speelde strak ten bal, met veel nieuwe nummers van hun titelloze album.


Bert Leemans van EmBRUN

Tussen de beide Vlaamse bands speelde de Witrussische band Troitsa. Zij brachten, in klederdracht gehuld, traditionele liederen. Zanger Ivan Kirchuk maakt gebruik van allerlei instrumenten, die er prachtig uitzien, en met zijn lange grijze baard vormt hij een zeer typisch schouwspel. Vijf jaar geleden waren ze ook al op Folkwoods te zien en net als toen zat de (nu veel grotere) tent vol.


Ivan Kirchuk van Troitsa

En dan was er het reünieconcert van folkrockband Deirdre. Tent 2 zat al ruim voor aanvang vol publiek, nieuwsgierig naar dit optreden. De band had zich speciaal gekleed in die typische leren vestjes uit de jaren zeventig. Vervolgens was het concert een van de hoogtepunten van Folkwoods 2006. Waar het bij het optreden in juni in Gemert nog af en toe zoeken was naar hoe het ook alweer moest werd er nu goed gespeeld en Ankie Keultjes werd ingezet als tweede stem. Hoewel het nu melodieuzer klinkt dan toen (ik heb inmiddels een keer de elpee kunnen beluisteren), werd er af en toe ook nog wel lekker gerockt. En de dertig jaar ervaring die de meeste leden als muzikant opgedaan hebben na Deirdre was duidelijk hoorbaar. Tussendoor werd er diverse keren gestemd, wat Ad van Meurs de opmerking ontlokte dat ze ook niet zoveel repertoire hadden.


Frank 'Ollie' Overzier van Deirdre

Slechts een keer ging het mis, bij een instrumentaal waren ze het als band even helemaal kwijt en moesten ze opnieuw beginnen. De hit van destijds, Daughter Of Peggy-Oh, werd door velen meegezongen en er werd enthousiast meegeklapt bij de jigs. Aan het einde kreeg Deirdre een staande ovatie, maar meer dan één toegift zat er niet in. Het werd tijd voor de slotact, Fiamma Fumana.

De Italiaanse groep begon wat sloom, rustiger dan ik me herinnerde van hun vorige optreden op het festival. Na een klein half uurtje werd het veel energieker en kwamen er wat bekende nummers voorbij. Ook zij waren ruim voor het eind van het concert door de voorraad van Onda, hun nieuwe cd heen. Na de toegift mochten ze nog een keer terugkomen, deze keer voor een bijzondere versie van het welbekende partizanenliedje Bella Ciao. Heel ingetogen, langzaam, nauwelijks begeleid (alleen doedelzak), liet Lisa Kant horen over een heel mooie stem te beschikken. Dit was een perfecte afsluiting van een geslaagd festival.


Lisa Kant