|
|
|
|
|
|
Triskell Festival: Kampioen van de menselijke maat |
|
maandag, 21 augustus 2006 20:24 |
- door Mirjam Adriaans en Henk, foto's Ronald Rietman -
Het Triskell Festival in het Limburgse Merkelbeek, dat afgelopen weekeinde zijn zesde editie beleefde, was weer lekker relaxed, intiem en sfeervol. Alles is er nog naar de menselijke maat. Ondanks 3 podia is het festivalterrein goed te overzien. In totaal waren er 350 bezoekers. De prijzen zijn laag. Waar vind je nog een pilsje (in glas), een glas wijn, een kop koffie e.d. voor 1,20 euro? En een toegangsprijs van 15 euro voor een weekeinde lang muziek?
Op enkele storingen in de geluidsversterking na was de muziek mooi, iets wat onderhand inherent lijkt aan Triskell. Het festival treedt ook graag buiten de geijkte Westeuropese folkpaden. Zo zagen we er al eens een Afrikaasne peulviolist. Dit keer kwam de exotische inbreng van een Afrikaanse koraspeler en twee Argentijnse acts, naast een Britse en een Ierse singersongwriter, een Limburgse en twee Vlaamse balgroepen, een Nederlandse singer-songwriters groep, een traditioneel Brits duo en Nederlandse folkrock.
De Vlaamse radio-producer Marc Vandemoortele, die Triskell assisteert bij de programmering, denkt voor volgend jaar alweer aan een bejaarde harpiste uit Wales. ‘De harptraditie in haar familie gaat al twintig generaties terug. Ze heeft de uitstraling van een echt Brits dametje compleet met handtasje en bloemetjesmantelpakje. Maar als ze achter de tripleharp kruipt gaat er een schone wereld voor je open', aldus Vandemoortele die net terug was van een trip door Wales waar hij met haar kennis maakte.
Bij 400 bezoekers gaat in Merkelbeek het slot erop, maar na een goede voorverkoop wierp slecht weer op de zondagochtend nog een drempel op voor late beslissers. De inrichters, Paul en Fietje Baten, hadden vanwege het kwalijke weer lang gewacht met het opzetten van de concerttent en de clubtent. ‘Vooral de wind, in combinatie met regen, is een lastig element. De ene tent vraagt om strakke verankering, de ander weer om een lichte, maar,' zo vertelde Baten ‘met een hecht team vrijwilligers hebben we die klus afgelopen vrijdag probleemloos geklaard'.
Het fraaie terrein achter de woning van het echtpaar Baten biedt een boomgaard met tafels en stoelen, voldoende overdekte zitjes, een bar, een friettent, een koffiebar, een (Italiaanse) wijnbar + hapjes, een cd-stand van den Appel uit het Belgische Asse en drie podia. In de backstageruimte voor de muzikanten is aan alles gedacht. Die zijn dan ook elk jaar weer allemaal goed te spreken over de ontvangst.
Zaterdagavond
Voor het eerst bestond het festival uit twee dagen. De zaterdagavond is erbij getrokken. Het zwaartepunt lag die avond op balfolk inclusief dansinstructie. Ter afwisseling bracht het Argentijnse duo DOS liedjes door de mooie Maxima-blonde zangeres Toia Miras begeleid op akoestische gitaar door Nico Repetto. Het zou om Argentijnse folk gaan, maar in onze beleving waren het stuk voor stuk lieflijke songfestivalfähige liedjes. Er waren weliswaar titels als El grito en la oscuridad (Schreeuw in het duister) en Mi enfermedad (Mijn ziekte), maar het ging toch merendeels over Tus ojos (Jouw Ogen) en ¿Volveras? (Wil je terugkomen?). Het kon ons nauwelijks bekoren.
De muzikanten van het Limburgse Musac en hun dansmaten Chris & Mieke wijdden een klein maar fijn publiek in in de techniek van de an dro, de hanterdro, de scottish, bourrée, wals etc. Hun muzikale aanpak met accordeon, doedelzakken, draailier en blokfluiten is degelijk, maar van een oudere stempel dan die van het Vlaamse gelegenheidstrio XXX dat ook ten dans speelde. Met name gitarist Jeroen Geerinck (Setanta, KV Express, Boulet, B-Boa) bracht een groovy element in de dansjes. Hij speelde samen met accordeonist Bert Leemans (EmBRUN, B-Boa, Alumea) en violist Björn Van Hove (Setanta, Boulet, Fanteyfare). Toen de elektriek het even liet afweten vanwege een stopcontact dat water had binnengekregen, speelde het trio gewoon onversterkt door, waarbij de dansers niet eens hoefden te stoppen.
XXX
Hoewel de zaterdagavond tot middernacht geprogrammeerd was, ging het nog ver daarna door. Om 01:00 uur stopte de muziek, maar toen het om 04:00 uur begon te regenen dropen de laatsten pas af. Paul Baten was er bijzonder over te spreken. "Ja, volgend jaar komt er zeker opnieuw een balavond. Ik ben al in gesprek met de achterbuurman om dan op zijn terrein een festivalcamping te kunnen inrichten." Zou mooi zijn.
Zondag
DOS (Arg)
Zangeres Toia Miras en gitarist Nico Repetto beloofden tijdens hun optredens zaterdagavond dat ze op zondag wat meer traditioneel Argentijns materiaal zouden brengen, maar het ging opnieuw op de akoestische poptour met Jouw Ogen en zo. In het eerste half uur waren minstens vier doublures te horen uit hun avondset. Ze hadden juist een tournee door Ierland achter de rug. Dat verschafte hun muziek geen folkier gehalte. Maar hadden ze daar misschien Blackbird van de Beatles opgedaan?
N'Faly Kouyaté (Guinée)
Hij verschijnt breed lachend op het podium. Hij is gekleed in een fraai traditioneel lang gewaad. Eronderuit steken - komisch contrasterend - felgekleurde nike's. In Afro Celt Sound System wordt het percussieve van zijn Afrikaanse traditionele spel op de kora (harp-achtig traditioneel instrument) versterkt door een rockende band. Hier moet hij het alleen doen, maar daardoor klinkt het niet minder swingend. Met de geluidsversterking gaat het helaas aanvankelijk rampzalig mis. Het zendertje dat zijn zangmicrofoon met de installatie verbindt hapert. Zingend en spelend op de omgegorde kora wandelt hij rond, maar de zang komt slechts met horten en stoten door. Dus toch maar weer terug op het podium achter de vaste microfoon. Vervolgens brengt hij het publiek in trance met zich alsmaar herhalende themaatjes op kora en een kwartier lang verhaal over de geschiedenis van de traditionele rondtrekkende muzikant/zanger, de griot. N'Faly Kouyaté is niet enkel een behoorlijk zanger maar ook een boeiend verteller. Zijn spel op balafon (een soort xylofoon met kalebassen als geluidskastjes) is al net zo hypnotiserend als dat op kora. Een té kort concert. (H)
N'Faly Kouyaté
Robb Johnson (GB)
Een man met een gitaar, dat ligt mij wel. Zeker als die man een missie blijkt te hebben. Robb Johnson is zo'n man. Hij maakt bevlogen, politieke liedjes, af en toe afgewisseld met iets uit het dagelijks leven, zoals I Apologise, waarin hij probeert om midden in de nacht zijn zoon in slaap te krijgen, maar zich realiseert dat eigenlijk alles, zelfs de wereld waarin we leven, een gammel, tweedehands zootje is. Of het nummer over zijn grootouders. Zijn grootmoeder maakte één keer een reisje naar het buitenland, naar Ieper. When Harry Took Me To See Ypres verhaalt over haar ervaringen daar, met haar man die daar als soldaat geweest was in de Eerste Wereldoorlog.
Uit zijn aankondigingen blijkt dat Johnson bepaald geen fan is van Tony & George, en hun respectievelijke regeringen, die het dan ook nogal eens moeten ontgelden in zijn teksten. The Bombing Never Stopped verhaalt over Samar, die nu in de gevangenis zit vanwege een bomaanslag op de Israelische ambassade. Zij houdt vol dat ze er niets mee te maken had, maar als vluchtelinge uit Beiroet, die aangetrokken werd door radicale kringen in Londen had ze de schijn genoeg tegen zich... Bommen op Bagdad gooien mag, maar als moslims terugvechten heet dat terrorisme. Het lied heeft hij geschreven naar aanleiding van de bomaanslagen vorig jaar in juli in Londen. Daar was in 2003 op 15 februari een massademonstratie, tegen de oorlog in Irak. De mensen waren ervan overtuigd dat er geen massavernietigingswapens waren. Daarover gaat We All Said Stop The War.
Met gevoel in zijn stem maakt Johnson indruk, maar weet het optreden met een humoristische opmerking tussendoor wat lichter verteerbaar te maken. Zijn gitaarspel is gevarieerd, af en toe hoor je zelfs wat rock'n'rollklanken, maar het zijn toch de vaak scherpe teksten die mij als toehoorder geboeid hielden. (MA)
Robb Johnson
Ygdrassil (Nl)
Linde Nijland en Annemarieke Coenders waren al eerder te gast op een van de Triskell-festivals. Toen als duo, nu met multi-instrumentalist Bert Ridderbos. Hij zorgt met name op cittern voor een prachtige folky touch aan songs als Plenty Green Fields en Easy Sunrise, kleurt Snowwhite op accordeon in en brengt op akoestische gitaar subtiele accenten aan in bijvoorbeeld het verstilde In a lonesome town. Linde en Annemarieke zijn overigens uitstekend op dreef in a capella nummers. Zo kruipt Cruel Sister onder de huid. En maken ze indruk met Water, het eerste nummer dat ze ooit, ze waren toen 'n jaar of zeventien, samen zongen. Het optreden leed in het begin onder de doffe weergave van de zang. Later hoorde de ene zangeres een kikker in haar monitor, de ander een complete badkuip. Maar ondanks dat groeide Ygdrassil en werd het een pakkende belevenis waarbij je een speld kon horen vallen. (H)
Magister (Be)
Magister toont zich de jazzy variant op AedO. Ze brouwen net als AedO een feestje, maar ik kom als luisteraar bij Magister meer aan mijn trekken. De AedO-broers Pieter (saxen) en Jonas (gitaar) De Meester vormen samen met bassist Sam van Ingelgem en drummer Tom De Wulf de groep Magister. Het lijkt soms meer op een jazz-kwartet dan op een balgroep. Let wel, alles wat ze spelen is gebaseerd op traditionele dansen, maar het wordt wel muzikaal spannend jazzy geïnterpreteerd. De Wulf drumt met een lekkere drive, bas en gitaar grooven als de pest en de sax scheurt. Zo wordt een bourrée een swingende hemel voor die ene - niet ingehuurde - freestyler die met zijn creatieve bokkesprongen het publiek extra vermaakt. Maar het is niet enkel stomende muziek. Een scottish klinkt subtiel, een wals spannend. Niet gemakkelijk om op te dansen. Toch zijn er wel baldansers. Niet zoveel, maar tijdens de Roses Jig dansen er toch tien de jigue. Een andro trekt nog meer dansers over de streep. Als Pieter ook nog eens ruig-rocky zingt, is het publiek helemaal om. De meest swingende groep die Triskell ooit bood, had aan één toegift niet genoeg. (H)
Pieter De Meester van Magister
Tomás Lynch (Ierl)
Een boeiende man, die Tomás Lynch. Bij hem gebeurt altijd iets. Hij gaat creatief om met traditioneel Iers materiaal. Hij legt de melodie van het ene liedje moeiteloos onder de tekst van een ander, hertaalt The Wild Rover in een anti-alcohollied, of verrast met een traditionele switch aan de Beatles-klassieker Help. Zijn uillean pipes moest hij noodgedwongen achterlaten op het ontregelde Heathrow. Elk nadeel heeft z'n voordeel; nu komt zijn wonderlijk knappe gitaarspel meer aan bod. Kenmerkend is de messcherpe aanslag, maar ook de manier waarop hij fingerpicking, plectrum-techniek en slaggitaar combineert. Eén brok dynamiek. Met een rood aangelopen hoofd, iets te mollig in een iets te klein t-shirt en een slordige spijkerbroek staat hij meteen na het eerste nummer - een fling en een reel solo op tin whistle - te zweten als een otter. Ook al staat de versterker te hard en klinkt zijn stem te schel, hij pakt iedereen in met zijn innemende uitstraling. Tomás Lynch is ontroerend echt. (H)
Maria Lilia Laguna (Arg)
Haar optreden was Argentijnser dan dat van haar landgenoten van DOS. Zij speelde nummers uit de geschiedenis. In het tweede deel van haar concert kwam de tango aan bod, met uitleg erbij over de diverse varianten. Er is de traditionele gezongen tango, met de typische verhalen, Duelo Criollo (een criollo is een blanke Argentijn) vertelt over een duel waar messen aan te pas komen en dat loopt niet goed af. Nada (Niets) gaat dan weer over iemand die zijn oude liefde opzoekt, maar helemaal niets aantreft. Dan is er de dansbare tango, die hier het bekendst is. Daarvan speelde ze er ook een paar. Dit deel werd ze begeleid op bandoneón door Patrick Vankeirsbilck, die ook als tolk optrad bij de aankondigingen.
Het eerste deel vond ik het meest interessante. Daarin deed María Lilia Laguna vooral liederen van andere, Argentijnse en Latijns-Amerikaanse, componisten, zoals Walter Soria, een hedendaags componist die put uit de Argentijnse traditie, maar ook een Venezolaans stuk met percussie. Het begin was meteen raak, met een soort panfluit en vervolgens een ingetogen lied, weemoedig, over eenzaamheid, verdriet en pijn. Ze zingt met een donkere stem, die in de hoge regionen een wat schelle bijklank krijgt. Het lied heet Tonada De La Luna Llena (Liedje over de volle maan), waarbij ze de klankkast van de gitaar gebruikt als percussie, een ritme van een hart nabootsend. Ze speelde drie nummers van Atahualpa Yupanqui, Chacarera De Las Piedras (een chacarera is een kringdans, piedras zijn stenen), Los Hermanos (Broers en zussen), met een prachtige tekst, in de Nederlandse vertaling: "ik heb zoveel broers en zussen dat ik ze niet kan tellen, en één heel mooie zuster, die vrijheid heet", en een zamba (een dans die niets te maken heeft met de Braziliaanse samba). Weer anders is Doña Ubenza, over een herderin die al schapenhoedend loopt te mijmeren over het leven. Mercedes Sosa nam dit ook al eens op, het is op Como Un Pájaro Libre (1983) en op een live-album terug te vinden. Laguna hanteert bij dit lied de charango, een snaarinstrument uit Noord-Argentinië. Het titelnummer van haar cd Como Ayer is een bossanova, die ze zelf schreef en een licht jazzy, ontspannen sfeer oproept. Ook het fingerpickende, ritmische gitaarspel van deze dame is boeiend.
Maria Lilia Laguna
Tjane (Nl/Be)
Nederlandse folkrock bracht de zevenkoppige band Tjane. Bijzonder is natuurlijk wel dat de oud-Nederlandse ballades worden gespeeld door Nederlanders, Vlamingen en een Ier. Niall Kelleher speelde op Triskell voor het eerst mee op keyboards. De zang wordt verzorgd door Sylvie Moors, die ik vorige week aan het werk zag met Floes. Toen was het lastig om haar te verstaan, dat ging nu dankzij een luisterend publiek veel beter. Het klonk alleen wat schel. Zo horen we verhalen over verschillende beroepsgroepen. Spinnen en weven bijvoorbeeld, maar ook een Rozendans, die over een heidens vruchtbaarheidsritueel gaat, maar door de katholieke kerk toch getolereerd werd. Er worden ook enkele scottishen en polka's gespeeld. Uiteraarde mag de liefde niet ontbreken, dus krijgt een meisje goede raad van een boom als ze wijn gaat halen, dat heeft ook zo zijn bijbetekenis, dus is het een lied voor boven de 18 jaar, een leeftijd die de meeste bezoekers toch ruim haalden. Jammer dat een nummer opnieuw moest beginnen om technische redenen. (MA)
Terry Mann & Fiona Larcombe (GB)
Dit duo presenteerde de gloednieuwe cd Just Us, waarvan ze flink wat stukken speelden. Fiona zingt of speelt viool, Terry hanteert melodeon, banjo en gitaar en zingt soms mee. Die gitaar vertoonde wat mankementen in de versterking, dus werd er overgeschakeld op de staande microfoon, die ook voor de banjo gebruikt werd. Ze brengen voornamelijk traditionele Engelse folk, afgewisseld met een paar leuke Amerikaanse folkdeuntjes. Hoewel zo'n liedje nog best vrolijk van klank kan zijn, is de inhoud meestal bar en boos. We horen over de wederwaardigheden van de Faithless Shepherd (gevonden in het repertoire van John Clare) en Lord Marlborough, die ook zo het een en ander op zijn kerfstok heeft. Een jongedame neemt soldaten in het ootje door zich te vermommen als man in Martinmas, het grappige is dat ze de haarlinten vergeet, maar dat de soldaten dat blijkbaar niet eens opmerken tot ze die aan de poort vastbindt. Dat ontlokte Robb Johnson, die in het publiek zat, de opmerking: "see how easy it is to fool the British Army." The Grey Cockerel is een typische night visiting song, waarbij de geest van de minnaar een nachtelijk bezoek aan zijn lief brengt, maar de haan kraait te vroeg en verstoort het samenzijn. Master Kilby hebben ze van een album van Nic Jones, die Terry Mann de inspiratie gaf om over te stappen van klassieke naar open gestemde gitaar. (MA)
Naragonia (Be)
De veelzeggende blikken die ze elkaar toewerpen verraden dat hun relatie verder gaat dan enkel een muzikale. In hun huisje in de bossen bij Kasterlee hebben Toon van Mierlo (Floes, Göze, Embrun) en Pascale Rubens (Griff, Musaraigne) sinds het verschijnen van hun prachtige debuutalbum Tandem ruim een jaar geleden samen al heel wat nieuwe muziekskes ingestudeerd. Natuurlijk spelen ze nummers van dat album, zoals die ode aan de ezel Pink Molly, Le P'tit camée, en het timide en breekbaar door Pascale gezongen Le Beau Rosier begeleid op uillean pipes en accordeon. Le P'tit camée vertolkte Pascale Rubens al eerder op een van de Triskell-festivals, toen samen met cellist Hannes Pouseele in het duo Musaraigne.
Maar we horen dus ook veel prachtig nieuw spul. Het ligt in het verlengde van de Vlaams en Frans geïnspireerde dans- en luistermuziek van Tandem. Zo horen we twee nieuwe walsjes op accordeon en doedelzak en twee kakelverse hanter dro's, die ze twee weken geleden tijdens een festival in Portugal schreven. Pascale noemde ze Calimero en Pinokkio. Toepasselijke titels gezien het vrolijke tekenfilm-springerige melodielijntje dat Toon uit zijn tenorsax tovert. Ook spelen ze een ‘walske in vijf tijden' genaamd Evening Glorie en geven ze hun eigen draai aan twee nummers die ik ken van EmBRUN's recente debuutalbum, waaronder de klezmer-achtige EmBRUN-polka's. Waar Pascale zich heeft gespecialiseerd op de diatonische trekzak haalt Toon een hele batterij aan instrumenten tevoorschijn. Naast tenorsax, uillean pipes en doedelzak speelt hij ook nog op altsax en diatonische accordeon. Dit topduo werd terecht door het publiek om een toegift gevraagd. (H)
Naragonia
Musac (Nl)
De kou en de regen hadden tijdens het allerlaatste optreden de meeste bezoekers naar de bar of naar huis verjaagd. Musac speelde toch tot groot geluk van een tiental dansers en nog zo'n twintig luisteraars. Zelf kozen we voor de heerlijke bar.... (H)
Een uitgebreide fotoreportage is hier te zien.
|
|
|
|
|
Recente concertberichten
Op dinsdag 29 mei begint de Nederlandse tour van het Canadese singer-songwriters duo Whitehorse bij Folk in de Wâlden in Oentsjerk.
|
|
Lees meer... |
|
Solo-concert Anne Niepold in Groningen |
Anne Niepold, één van de beste trekharmonica-spelers van België (en Europa), komt 9 juni een solo-concert geven in de Muziekschool in Groningen.
|
|
Lees meer... |
De Schotse band Rallion komt dit weekend voor 2 optredens naar Nederland, op zaterdag 19 mei spelen ze in Westerbork, zondag 20 mei doet de band Keltfest aan.
|
|
Lees meer... |
|
Korting op Trys Keturiose in Amsterdam |
Actie: op zondag 20 mei kun je voor € 10,- i.p.v. € 19,- naar het Litouws vrouwenensemble Trys Keturiose in het Tropentheater in Amsterdam.
|
|
Lees meer... |
|
Ensemble Čubrica in Openluchttheater Hertme |
Op 10 juni geeft Bulgaars Ensemble Čubrica een optreden in Openluchttheater Hertme in Twente.
|
|
Lees meer... |
|
Nieuwe reeks terrasconcerten bij Mezz Breda |
Vanaf 17 juni wordt het terras van het Mezz Café op de zondagmiddagen weer gebruikt als podium voor mooie akoestische live muziek.Optredens zijn er o.a. van Bai Kamara Jr. en Jaimi Faulkner.
|
|
Lees meer... |
|
Nieuwe GUO-reeks folk & roots concerten 2012/2013 |
In het nieuwe seizoen 2012/2013 staan bij GUO in Den Boogaard in Moergestel o.a. Eliza Carthy, Andy Irvine, Spiers & Boden en twee mooie mini-festivals op het programma.
|
|
Lees meer... |
|
Idris viert koperen jubileum in Eindhoven |
Op zaterdag 2 juni 2012 viert de groep IDRIS het koperen jubileum in het CKE in Eindhoven.
|
|
Lees meer... |
Nederfolkrockband BZB presenteert op zaterdag 16 juni aanstaande zijn nieuwe CD getiteld 7 in Natuurtheater de Kersouwe in Heeswijk-Dinther.
|
|
Lees meer... |
Op zondag 20 mei presenteert de formatie Autumnsun hun nieuwe cd in de Cultuurboerderij in Westelbeers.
|
|
Lees meer... |
|
Stacey Earle & Mark Stuart sluiten seizoen Crossroads |
Komende dinsdag, 15 mei 2012, eindigt het 11e Crossroads sessieseizoen met een optreden van het echtpaar Stacey Earle en Mark Stuart in het Vestzaktheater in Bergen op Zoom.
|
|
Lees meer... |
|
Piter Wilkens presenteert cd in Sneek |
Komende donderdag, 10 mei, presenteert Piter Wilkens zijn cd Bêst Genôch in de Walrus te Sneek.
|
|
Lees meer... |
|
Twee fiddlers in een huiskamer |
In de huiskamer van Karin Pronk in Den Haag komen in mei maar liefst 2 fiddlers op bezoek: op 11 mei is dat Brian McNeill, op 15 mei Tom McConville.
|
|
Lees meer... |
|
Warsaw Village Band in Nederland |
| Van 9 t/m 13 mei is de Warsaw Village Band op tour in Nederland, de groep is achtereenvolgens in Den Haag, Groningen, Utrecht, Eindhoven en Amsterdam te zien.
|
|
Lees meer... |
|
Luiz Márquez en Arno Adams in Kessel |
| Op zaterdag 12 mei 2012 speelt het Luiz Márquez trio in Kasteel De Keverberg in Kessel, regionale held Arno Adams verzorgt het voorprogramma.
|
|
Lees meer... |
|
Sido Martens presenteert Suikerhard & Bitterzoet |
Op dinsdag 1 mei presenteert Sido Martens zijn nieuwe cd Suikerhard & Bitterzoet op landgoed Stania State in Oenkerk.
|
|
Lees meer... |
|
|
