|
|
|
|
|
|
Mooie momenten kleuren zap-festival |
|
zondag, 24 februari 2008 21:23 |
- Door Henk, Mirjam Adriaans en Ronald Rietman -
Een duiventil is er niks bij. Festivalgangers hoppen van het ene concert naar het andere. De programma-dichtheid van het Zwolse Fidder Folk Festival, dat gisteren zijn allerlaatste editie beleefde, is de boosdoener. Niamph Parsons' slotnoot van de prachtige David Olney-song 1917 is nog niet weggestorven, of mensen springen op van hun stoel om zich te spoeden naar Fiamma Fumana, de bar, de plee, of Deitsch. Als vliegen op de stront pikken anderen snel hun plaats in. Intussen heeft Parsons - 'n vrouw uit één stuk, wat 'n presence! - haar jazzy getoonzette interpretatie van Black is the colour alweer ingezet. Okay, het geeft een gezellig levendig beeld, maar er kleven meer nadelen dan voordelen aan zo'n zap-festival. Een optimale luisteromgeving wordt het nooit...
Een kleine 750 mensen zijn erop af gekomen. Negen acts in een kleine vijf uur verdeeld over drie podia. Ga d'r maar aan staan. Een collega-recensent van regionaal dagblad De Stentor zal het worst zijn. Hij rekent voor dat je van elke act een half uur kunt meemaken. Voorwaarde is wel dat je het minutieus uitkient. Helaas zijn stopwatch en tomtom niet voor handen, om het al helemaal niet te hebben over gebrek aan sprintcapaciteit, veel dorst en sanitaire stops. Nee, zo werkt dat niet.
Je betaalt 27,50 euro voor een affiche met negen mooie namen. Voor onze ‘zunige' landgenoten geldt dan kennelijk dat als ze bij de een zitten, ze zich bekocht voelen omdat ze de ander niet kunnen zien. Geduld ebt weg. Sommigen geven het snel op en storten zich op de bar, de lekkere hapjes en de ruim gesorteerde cd-stand. Anderen nemen niet meer rustig de tijd om minder toegankelijke muziek een kans te geven. Is het de Duitse taal die zorgt dat er bij Deitsch snel gaten in het publiek vallen? Is het 't gedurfde experimentele karakter van Dazibao's muziek dat daar hetzelfde gebeurt? Ervaring leert dat als je blijft zitten, zo'n concert kan uitgroeien tot een topper.
Wij hebben als recensenten van Folkforum besloten om concerten zoveel mogelijk van begin tot eind bij te wonen. Zo ontstaat ondanks de storende dynamiek van het publiek toch een mooie muziekavond. De een (Henk) neemt de drie concerten in de bovenfoyer voor zijn rekening: Blue Dew (Ned), Deitsch (Dld) en Dazibao (Be), de ander (Mirjam Adriaans) de drie concerten in de grote schouwburgzaal: NO blues (Ned), Niamph Parsons (Ierl) en Back of the Moon (Sch). Deze laatste band arriveerde overigens tot ieders verrassing onder een andere naam en in een andere samenstelling in Zwolle. Tussendoor lopen beide recensenten binnen bij de drie concerten in de no-seated Dommerholtzaal: Wè-nun Henk, Fiamma Fumana en LéOparleur. Fotograaf Ronald Rietman heeft álles op de gevoelige plaat vastgelegd.
Henk
Bij binnenkomst hoor ik een bluesy stem van een voor mij onbekende zangeres. Op een geïmproviseerd podium in de foyer zingt Nicole Schouten met haar band Rosa Sky. Deze Zwolse is op het allerlaatste moment toegevoegd aan het programma. Dat er eerdaags een cd van haar uitkomt, zal niet vreemd zijn aan deze last-minute-boeking. Ze doet het uitstekend. Ze kwijt zich zich zonder blikken of blozen van deze ondankbare taak: optreden voor festivalgangers die elkaar hartelijk begroeten bij een lekkere pint. Ook ik sta te buurten met jan en alleman, maar hoor ondertussen bloedmooie semi-akoestische songs bij gitaar, bas en percussie in een idioom dat het midden houdt tussen blues, pop en folk. Een groep om in de gaten te houden. Kijk en luister alvast eens op MySpace.
Ik ben benieuwd hoe de drie concerten in de bovenfoyer verlopen. Het gaat namelijk om een ruimte die tijdens eerdere edities van het festival té rumoerig en rokerig was. Al snel blijkt dat er genoeg is verbeterd. Bar dicht, rookverbod, en voldoende stoeltjes voor een fraai podium. Als je vóór dat podium een plekje vindt, is het genieten. Opzij van het podium is het ietsjes minder.
De Zwolse groep Blue Dew schept voor zijn Ierse vertelprogramma ‘Roasted Barley' een ware huiskamersfeer, of beter gezegd een keukensfeer. De vier muzikanten zitten om een keukentafel met fles en glazen binnen handbereik. Verteller John Beumer neemt plaats op de rand van de tafel en vertelt zijn verhalen. Hij is daarin gegroeid. Hij boeit. Hij heeft de verhalen zelf geschreven. Ze gaan over Ierland. Over hoe daar omgegaan wordt met de dood. Over de aardappels, over de guinness. Het publiek luistert aandachtig. Een enkeling pinkt een traan weg. Het is stil. Er is weinig verloop.
John Beumer
Op een scherm wisselen sfeervolle aquarellen zich af. Veel groen en blauw. Accordeonist Sytze Malda schilderde ze op zijn reizen door Ierland. Beumers verhalen worden smaakvol omgeven door akoestische subtiele rustige muziek met zowel Ierse als Amerikaanse tintjes. Veel gitaarsnaren, twee banjo's, een viool, een houten dwarsfluit, een accordeon en een mondharmonica. Geen traditionals, maar eigen geschreven nummers met name van gitarist Marius Klein, maar ook een van violiste Wendy van Zomeren en een van accordeonist Sytze Malda. Gitarist Pim Leutholff is er ook bij, ondanks dat zijn partner op punt van bevallen staat. Hij blijft het hele concert, dus de vliezen zijn nog niet gebroken. De meeste muziek is instrumentaal en ingetogen. Maar er zijn ook enkele zangnummers. Twee van eigen hand (Klein en Beumer, met tekst van J. Kuijs) en een bevlogen uitvoering van Time In A Bottle van Jim Croce. De samenzang voert je naar de Amerikaanse westkust.
Kortom een buitengewoon boeiend optreden. Mooi voor een intieme setting!
Het Duitse Deitsch grasduint sinds een jaar of drie in zijn eigen roots. Dat leverde een sterk album op vol subtiel gearrangeerde muziek, met de nodige gastmuzikanten. Live komt het minder uit de verf. Het duo - zangeres/violiste Gudrun Walther en de fantastische gitarist Jürgen Treyz - is nu enkel versterkt met de virtuose diatonische accordeonist Johannes ‘Philipp' Uhlmann. Dat scheelt een slok op 'n borrel.
De presentatie is wat lauw. De zangeres/violiste staat in het midden. De accordeonist en gitarist zitten aan weerszijde, te ver uit elkaar. Had compacter gemoeten. Hoe aanstekelijk de dansjes ook zijn, ze blijven op hun stoeltjes zitten.
Pikt het Nederlands publiek Duitse volksmuziek?, vraagt de zangeres zich af. ‘Is er nog steeds sprake van enige vijandschap?' ‘Ik vind jullie dapper, dat je naar ons komt luisteren'. Het lijkt haar verstandig aan te kondigen in het Engels. Had voor mij niet gehoeven. Ze doet alles om het publiek te pleasen. ‘Wie is er hier verliefd?' Als er handen omhoog gaan, zegt ze: ‘Bij ons in Duitsland is men verlegen bij zo'n vraag. Leuk!'
Het concert begint veelbelovend. Een dansje start oubollig om vervolgens te evolueren naar dynamische swing. Iets dergelijks gebeurt ook in de tuneset Vetter Michel, die we kennen van het debuutalbum. Zoals ook de mooi uitgewerkte ballade Es waren zwei Königskinder, met een donkere drone op accordeon bij een twinkelende gitaar, die soms zelfs groovy uitpakt.
Hoewel ik geniet van de pure kwaliteit van de gitarist (De Duitse Philip Masure, zou ik zeggen) en de inventiviteit van de accordeonist die in een Zuidduitse tune zijn bassen welhaast als een alpenhoorn laat klinken, blijft het concert na een sterke opening wat vlak en vooral te liefjes. De constante glimlach om de mond van de zangeres kan niet verhullen dat haar stem te weinig emotie biedt. Haar vioolspel is wat mij betreft nog teveel gelinkt aan het keltische idioom van die andere band, Cara, waar we haar en de gitarist van kennen...
Gudrun Walther
Dazibao behoort tot de beste jonge Belgische bands van dit moment. Hun louter instrumentale muziek is verre van gesneden koek. Folk in een jazzy aanpak, met avantgardistische- en prog.rock-trekjes. De meeste bezoekers zullen zeker dat laatste niet verwacht hebben toen duidelijk werd dat het hart van Dazibao bestaat uit twee jeugdige accordeonisten. Hun mooiste melodieën grijpen naadloos in elkaar of zweven om elkaar heen. Johan de Neck volgt daarbij constant de vingerzetting van Sophie Cavez voor een nog verfijndere timing, afstemming en improvisatie. Daarbij laat hij zijn instrument kreunen, zuchten, blazen, balken...
Waar Cavez licht gespannen oogt, is de blik van De Neck relaxed, vriendelijk. Cavez kondigt als Waalse alle nummers in het Vlaams met charmante Franse tongval aan.
Jonathan de Neck en Sophie Cavez
De prog.rock injectie komt sinds een paar maanden van de nieuwe gitarist Emmanuel Baily. Zeker als hij wha-wha effecten uit zijn electro-akoestische gitaar peurt en met zijn coole blik die van de al even cool rondkijkende percussionist Jo Zanders opzoekt. Die geeft de Dazibao-sound extra drive op cahon, darbuka, bekkens, gong en belletjes. Op contrabas vervangt Lara Rosseel tijdelijk de vaste bassist Vincent Noiret. Zij is - vanzelfsprekend - een en al concentratie.
De aanvankelijk goed gevulde foyer vertoont na een paar nummers steeds meer lege plekken. De liefhebbers die blijven, hangen steeds meer aan Dazibao's lippen. Vrijwel alle nummers van hun meeste recente album E40 passeren. En hoewel er op dat album belangrijke rollen zijn voor mondharmonica en stem, mis ik ze hier niet. Het concert groeit uit tot een van de beste van de avond. De volhouders onder het publiek belonen de groep uiteindelijk met een staande ovatie.
Als je de kans hebt, ga dan op 12 april naar dit ‘nieuwe' Dazibao luisteren op het Groningse festival Trad. It!, hun volgende concert in ons land.
Tussen de concerten in de Bovenfoyer, krijg ik flarden mee van het indrukwekkende concert van Niamph Parsons en verbaas ik me over de tamme houding van het publiek. Terwijl Parsons het aangeeft, wordt er nauwelijks meegezongen. Eerder, in de Dommerholtzaal, was me dat gezapige al opgevallen tijdens het concert van Wè-nun Henk. Hoewel die groep duivels energiek tekeer ging, onder aanvoering van het bezielde drumbeest Roeland Uijtdewilligen, zijn slechts enkelen te bewegen tot een danshupje.
Het is nauwelijks te geloven, maar ik hoorde mensen meewarig zuchten over dat softe Brabantse dialect en die liedjes uit de ‘ouwe doos'. Tja, niet alleen Duits kan dus een probleem zijn... En wat betreft die ‘ouwe doos'. Als er momenteel één groep is in de Nederlandse folk die er een eigentijdse draai aan geeft dan is het juist Wè-nun Henk.
Carel van Oirschot van Wè-nun Henk
Alleen de dreun van het Italiaanse Fiamma Fumana en de afwisselende - steeds stomende - sound van het Franse LéOparleur, krijgen uiteindelijk wat meer mensen in beweging. De Fransen maken er op het eind van de avond - en het definitieve eind van het festival - net als een paar jaar geleden een feestje van. De Pernod wordt weer aan het publiek uitgedeeld. In het muzikantenhotel werd het nog laat met de harmonicaspelers van Deitsch en Dazibao. Ook Niamh Parsons toonde zich daar onvermoeibaar.
Mirjam Adriaans:
Fidder Folk begon voor mij met het optreden van NO blues in de Schouwburgzaal. Ik zag de groep een mooie set neerzetten, met nummers van de eerste twee cd's, Farewell Shalabiye en Ya Dunya. Lekkere arabicana dus, maar er is een derde album op komst. De werktitel is Lumen, en naast het instrumentale titelnummer daarvan kregen we ook nog een bluesy lied voorgeschoteld. Ik ben er maar eens goed voor gaan zitten, want NO blues gaat de diepte in met deze nieuwe stukken. De afzonderlijke ingrediënten, Arabische en Amerikaanse muziek, die tot nu toe nog altijd goed hoorbaar waren, lijken in Lumen geheel in elkaar te versmelten tot het lijkt alsof je maar een instrument hoort, dat een prachtige, gloedvolle sfeer oproept, waar achtereenvolgens ud, gitaar en bas doorheen soleren. De subtiele maar dynamische percussie maakt het helemaal af. Het kippevel dat hierbij ontstaat zet door als ik het volgende nummer hoor. Het lied heet Fatum, vertelt Anne-Maarten van Heuvelen me na afloop, in de aankondiging meldt Ad van Meurs dat hij het geschreven heeft naar aanleiding van een documentaire waarin een vrouw bij een grensovergang allerlei pasjes moet overleggen, en zich afvraagt waarom. De woorden zijn gesteld in een bluesy idioom, Ankie Keultjes vertolkt met heldere stem indrukwekkend eenvoudig de vraag van de vrouw die altijd bij de rivier heeft gewoond en voor wie zoveel verandert.
NO blues
Met Niamh Parsons was het opnieuw raak. Als ze opkomt ziet ze eruit als een gezellige huisvrouw, ze gedraagt zich ook heel ongedwongen, gaat bijna huiselijk met het publiek om. Maar ze heeft een prachtige, donkere, krachtige stem die eigenlijk meteen raakt zodra ze begint te zingen. Ze vertolkt voornamelijk werk van anderen, traditionele liedjes, maar ook modern werk. Ze maakt indruk met het liedje over Johnny Condon, die op 14-jarige leeftijd de jongste soldaat was die sneuvelde in de eerste wereldoorlog in België. En dan kondigt ze 1917 aan, een stuk van David Olney over een Franse prostituee en een jonge soldaat. Dit is een prachtig lied, ik hoorde het al in verschillende versies, Olney zelf maakt er altijd indruk mee bij optredens, maar ik krijg het gewoon koud van de manier waarop Niamh Parsons het verhaal zingt. Zonder opsmuk, met de ingetogen begeleiding van Graham Dunne op gitaar, geeft ze het lied nog veel meer inhoud, ik waan me zo in dat kamertje, met die twee rozen die er niet passen, met de wanhoop van twee door het leven getekende mensen die zo intens te voelen is. Er komen nog andere mooie nummers, Black Is The Colour, Crazy Man Michael, maar in mijn hoofd nestelt zich dat ene hoopvolle, troostende en tegelijk zo trieste zacht gezongen zinnetje: Tonight the war is over...
Niamh Parsons en Graham Dunne
Midden in een mooi a capella gezongen stukje kom ik later bij de Italiaanse technofolk van Fiamma Fumana binnen, en pik een paar nummers mee. Ze spelen met een drummer tegenwoordig, en dat maakt het geluid wat organischer, hoewel de samples uiteraard nog steeds een vaste rol hebben. Lekker opzwepende muziek wordt afgesloten met een indringend gezongen Bella Ciao, net als een paar jaar geleden op Folkwoods. Toen was er nog zangeres Lisa Kant, nu wordt het gebracht door Roberta Carrieri, die er ietsje meer dramatiek inlegt en een wat lagere, scherpere stem heeft, waardoor Fiamma Fumana als geheel wat vinniger klinkt.
Lady Jessica Lombardi en Roberta Carrieri
Als laatste staat in de Schouwburgzaal het Schotse Back Of The Moon gepland. Ik hoor bij binnenkomst nog net de aankondiging van Assie Aukes dat er iets is met een andere naam van het bandje, maar krijg niet mee welke. Vervolgens ga ik luisteren en weet niet goed wat ik ermee aan moet. Het spreekt me muzikaal gezien niet zo aan, klinkt wat vlak. Er staan vier mensen op het podium, violiste, keyboardspeler, percussionist en gitarist/zanger brengen traditionele en eigen nummers. Op een gegeven moment komt er een 'lovesong', When Harry Met Charlie, die gaat over schildpad Harry (die later een Harriet blijkt te zijn) die door Charles Darwin gevonden werd op de Galapagos eilanden. Origineel gegeven om een lied over te schrijven, maar het geheel overtuigt me nog steeds niet. Als ik het er even over heb met Aukes blijkt dat hij er ook wat mee in zijn maag zit, dit was zo niet de bedoeling, hij had Back Of The Moon al eerder gehoord en wilde die graag nog eens op het festival zetten. Als ik vraag naar de naam van het bandje maakt hij een soort wegwerpgebaar, "ach, ik had het op een briefje staan maar heb dat al weggegooid." Ik ga dan nog maar een heerlijk stukje Dazibao beluisteren en bij de aanstekelijke beginklanken van LéOparleur moet ik gaan, onderweg overheerst het goede gevoel van een mooie muziekavond.
LéOparleur
PS: Ik heb de nieuwe naam van het bandje opgezocht: Findlay Napier and the Bar Room Mountaineers, bestaand uit: Findlay Napier (zang, gitaar), Gillian Frame (viool, zang), Paul Jennings (percussie) en Douglas Millar (toetsen). (Luister eens op http://www.myspace.com/gillianframe)
PPS: Ronalds uitgebreide fotoreportage staat hier.
|
|
|
|
|
Recente concertberichten
Op dinsdag 29 mei begint de Nederlandse tour van het Canadese singer-songwriters duo Whitehorse bij Folk in de Wâlden in Oentsjerk.
|
|
Lees meer... |
|
Solo-concert Anne Niepold in Groningen |
Anne Niepold, één van de beste trekharmonica-spelers van België (en Europa), komt 9 juni een solo-concert geven in de Muziekschool in Groningen.
|
|
Lees meer... |
De Schotse band Rallion komt dit weekend voor 2 optredens naar Nederland, op zaterdag 19 mei spelen ze in Westerbork, zondag 20 mei doet de band Keltfest aan.
|
|
Lees meer... |
|
Korting op Trys Keturiose in Amsterdam |
Actie: op zondag 20 mei kun je voor € 10,- i.p.v. € 19,- naar het Litouws vrouwenensemble Trys Keturiose in het Tropentheater in Amsterdam.
|
|
Lees meer... |
|
Ensemble Čubrica in Openluchttheater Hertme |
Op 10 juni geeft Bulgaars Ensemble Čubrica een optreden in Openluchttheater Hertme in Twente.
|
|
Lees meer... |
|
Nieuwe reeks terrasconcerten bij Mezz Breda |
Vanaf 17 juni wordt het terras van het Mezz Café op de zondagmiddagen weer gebruikt als podium voor mooie akoestische live muziek.Optredens zijn er o.a. van Bai Kamara Jr. en Jaimi Faulkner.
|
|
Lees meer... |
|
Nieuwe GUO-reeks folk & roots concerten 2012/2013 |
In het nieuwe seizoen 2012/2013 staan bij GUO in Den Boogaard in Moergestel o.a. Eliza Carthy, Andy Irvine, Spiers & Boden en twee mooie mini-festivals op het programma.
|
|
Lees meer... |
|
Idris viert koperen jubileum in Eindhoven |
Op zaterdag 2 juni 2012 viert de groep IDRIS het koperen jubileum in het CKE in Eindhoven.
|
|
Lees meer... |
Nederfolkrockband BZB presenteert op zaterdag 16 juni aanstaande zijn nieuwe CD getiteld 7 in Natuurtheater de Kersouwe in Heeswijk-Dinther.
|
|
Lees meer... |
Op zondag 20 mei presenteert de formatie Autumnsun hun nieuwe cd in de Cultuurboerderij in Westelbeers.
|
|
Lees meer... |
|
Stacey Earle & Mark Stuart sluiten seizoen Crossroads |
Komende dinsdag, 15 mei 2012, eindigt het 11e Crossroads sessieseizoen met een optreden van het echtpaar Stacey Earle en Mark Stuart in het Vestzaktheater in Bergen op Zoom.
|
|
Lees meer... |
|
Piter Wilkens presenteert cd in Sneek |
Komende donderdag, 10 mei, presenteert Piter Wilkens zijn cd Bêst Genôch in de Walrus te Sneek.
|
|
Lees meer... |
|
Twee fiddlers in een huiskamer |
In de huiskamer van Karin Pronk in Den Haag komen in mei maar liefst 2 fiddlers op bezoek: op 11 mei is dat Brian McNeill, op 15 mei Tom McConville.
|
|
Lees meer... |
|
Warsaw Village Band in Nederland |
| Van 9 t/m 13 mei is de Warsaw Village Band op tour in Nederland, de groep is achtereenvolgens in Den Haag, Groningen, Utrecht, Eindhoven en Amsterdam te zien.
|
|
Lees meer... |
|
Luiz Márquez en Arno Adams in Kessel |
| Op zaterdag 12 mei 2012 speelt het Luiz Márquez trio in Kasteel De Keverberg in Kessel, regionale held Arno Adams verzorgt het voorprogramma.
|
|
Lees meer... |
|
Sido Martens presenteert Suikerhard & Bitterzoet |
Op dinsdag 1 mei presenteert Sido Martens zijn nieuwe cd Suikerhard & Bitterzoet op landgoed Stania State in Oenkerk.
|
|
Lees meer... |
|
|
