|
|
|
|
|
|
Sfeervol Folkwoods te subtiel? |
|
maandag, 11 augustus 2008 18:23 |
-door Patrick Adriaans-
De negende editie van het Folkwoods Festival kende een spetterend einde met Baka Beyond, The Ballroom Quartet en afsluiter Modena City Ramblers. Maar er was ook veel muziek met virtuositeit, bedoeld om te luisteren. Voor sommigen soms te subtiel, maar soms werd het ook eentonig en dus saai. Veel gehoord in het publiek dat er hier en daar toch meer het gas op had gemogen. Aan het eind gebeurde dat dan toch zeker met de Modena City Ramblers, een Italiaanse band die verdomde dicht bij een Ierse punkfolkformatie komt. Sfeervol was het zeker en over het geheel weer een geslaagd festival, met de zondag als beste dag.
De projecten
Het festival begon vrijdag goed, met het nieuwste project van o.a. Ad van Meurs, de folksurvivalclub.
Verder bestaat dit project uit Marjan Cornille (zang/gitaar), Ankie Keultjes (zang), Siard de Jong (viool, madoline, fluit) en Theo Wijdeven (bas). Zij speelden een mengeling van nummers van eerdere projecten van Ad van Meurs (The Watchman, NO Blues), van Marjan Cornille, een aantal nieuw geschreven nummers voor het project en uiteraard hier en daar nog een traditional. De stemmen van Marjan en/of Ad en Ankie smelten goed samen in een set vol countryfolk. Een sterke openingsact die vanuit americana ook andere paden opzoekt. Subtiel gespeeld en gezongen maar boeiend tot het eind. Het is geen eenmalig project, ze hebben bijna de CD klaar. Helaas net niet op tijd voor Folkwoods.
Folkwoods kende dit jaar 5 projecten, waarvan 3 (vrijwel zeker) eenmalig. Zoals vrijdagavond Dommelvolk met Rawazzie. Een project waarin Dommelvolk ondersteuning en afwisseling krijgt van Wè-nun Henk en nog een aantal andere artiesten uit de folkscene. Een gezellig maar ietwat rommelig optreden, mede door de overgangen die tussen de diverse delen van de band(s) zaten. Maar Ad van Genechten is niet alleen zanger van Dommelvolk, hij is ook een prima presentator die het publiek trakteert op wat spitsvondigheden en net niet te platte platvoersigheden die zorgen dat het publiek zich in de pauzes toch vermaakt. Het optreden van het duo Mark Söhngen en Mart Heijmans zorgt ook voor grote hilariteit met nummers als een maal nul is nul. Verder speelt een aardig eerbetoon aan Hans Sanders, met nummers van Bots in de set, en als afsluiter het onvermijdelijke Wat zullen we drinken. Daarnaast wat oud Dommelvolkwerk, even wat nummers van Wè-nun Henk en vlak voor de afsluiter een aantal wereldhits vertaald door Ad van Genechten in het Brabants.
Wat de denken van Blauwe Suède Schoen, Wild Ding, het Porgy&Bess nummer Zomertijd en Living Doll ging opeens over een rubberflubber opblaaspop of iets wat daar op leek. Grote hilariteit over de teksten, het speelplezier droop er vanaf en muzikaal stak het ook nog aardig in elkaar, al viel er mede door de overgangen hier en daar nog wel eens een steekje. Het mocht de pret niet drukken het publiek vermaakte zich.
Op zaterdag was er het project van Guy Roelofs, Groef. Aangekondigd als een balfolk big band en dat bleek het ook te zijn. Een verzameling van 13 muzikanten uit heel Nederland, op een na, dat is een Belg. De muziek is degelijk, er wordt ook flink op los gedanst, maar echte meerwaarde van de hoeveelheid muzikanten t.o.v. een normale balfolkgroep is er (nog) niet. Wellicht moet het project dan toch maar voortgezet worden, omdat de basis er wel ligt, maar pas als je vaker met elkaar speelt kan het geheel meer worden als de som der delen lijkt op dit project van toepassing.
Op zondag het concert van JW Roy & Friends. BJ Baartmans zat in de begeleidingsband, door JW als zijn vaste vrienden aangeduid. Verder bestonden de vrienden uit Anneke van Giersbergen, die ook nog een solonummer op piano speelde, en Gerard van Maasakkers. Als NO Blues arabicana genoemd word kunnen we de muziek van JW Roy tegenwoordig misschien het beste omschrijven als brabicana. Brabantse Americana dus. Zijn liedjes hebben aan zeggingskracht gewonnen sinds hij de teksten in het Brabants maakt, maar ze blijven ontegenzeggelijk Amerikaans als het gaat om de muzikale roots. Prijsnummers zijn het nummer Als je ooit, door JW, Anneke van Giersbergen en Gerard van Maasakkers samen gezongen, de bewerking van Op Fietse van Skik en uiteraard publieksfavoriet He Goade Mee. Dit is zo'n eenmalig project dat in andere gedaantes toch wel weer terug zal komen. Ten slotte werkten Roy en van Maasakkers al eerder samen, ook op Folkwoods onder de naam Royakkers. Een goed concert dus laat het vervolg maar komen.
Het laatste project, dat komend jaar de theaters aan moet gaan doen is het Internationaal Folkcomplot, bestaande uit Linde Nijland, Wouter Vandenabeele, Vera Coomans, Walter Kuipers en Bert Ridderbos.
Dit is muziek die sommigen eindeloos kan blijven boeien, omdat er virtuoos gemusiceerd en gezongen wordt. Wel is het voor het overgrote deel vrij rustige muziek en gaat het om subtiele accenten die het zo boeiend maken. Dat vergt inspanning en concentratie bij het luisteren. Een groot deel van het publiek op Folkwoods heeft de concentratie ook. De nummers zijn een mengeling van nummers van de andere (al dan niet voormalige) projecten en bands van de afzonderlijke leden, afgewisseld met nieuwe nummers en nummers speciaal uitgekozen voor dit project. Een absoluut hoogtepunt was het nummer Black Muddy River. Een origineel Grateful Dead nummer dat via Norma Waterson bij Vera Coomans terecht is gekomen en zo in het Folkcomplot is beland. Zoals wel meer Hunter/Garcia nummers klinkt het instantaan als een eeuwenoude traditional en in het arrangement van het Folkcomplot wordt dit alleen maar sterker. Kippenvelmoment!
Zeker een aanrader om het Folkcomplot te gaan zien in februari volgend jaar in de theaters.
De vrijdag
Naast de projecten was er op vrijdag nog meer te beleven. Denvis speelde een set, aangekondigd als ingetogen singer/songwriter, maar meer de rockkant op, met band erbij. Duidelijke inspiratie bij Springsteen en Willy Deville maar de enige band waar de link met folk erg onduidelijk was.
Het Nederlandse Fling speelde een degelijke set jigs& reels en een aantal eigen nummers. Een ingetogen begin maar later kwam er iets meer gas bij. Langzaamaan hebben ze zich ontwikkeld tot een van Nederlands topacts waar het gaat om de meer traditionele Ierse muziek.
Verrassend hoogtepunt van de vrijdagavond waren de Pine Box Boys. De kinderen of kleinkinderen van ZZ Top als je ze zag met de lange baarden. Een gedreven podiumpresentatie van deze groep uit San Francisco met een frontman die soms als een dominee hel en verdoemenis preekt. Alle nummers gaan over moord en doodslag, hoe gruwelijker hoe beter. Het laatste nummer wordt dan ook aangekondigd met over wie hebben we het nog niet gehad? O Polly, doen we nog even Poor Polly. En wat te denken van een meezinger als Stab Once en publiek roept laaiend enthousiast Stab Twice! Een soort bluegrass on speed of punkgrass is de beste omschrijving voor de muziek. Aan het eind zit bijna niemand meer en de tent wordt bijkans afgebroken. Een waardige afsluiter.
In tent 3 veel Balfolk met de vrienden van Travak. Als afsluiter de Canadese singer\songwriter Drea Nasager die samen met de pianist in een witte outfit optreedt kan niet echt bekoren. Dan is het beter toeven bij de Perestrojka Sound System maar een battle met de Balkan Beatz met daarin DJ Tommi heb ik niet kunnen ontdekken.
De zaterdag
Een aardig ontwaken met het subtiele maar wel virtuoze spel van Janos & Gilles d.w.z. Janos Koolen en Gilles Rullman. Hier en daar wat uitbundig maar toch vooral ingetogen. De zaterdagmiddag is een perfect tijdstip voor deze luistermuziek. Daarna komt het festival beter op gang met de Delftse groep L'Chaim. Dit gezelschap laat zich aankondigen als een gipsyklezmerbalkanfanfare en dat dekt aardig de lading. Veel vrolijke noten, en een duidelijk feest. Als de zanger ook nog aankondigingen in het Engels gaat doen en daarbij praat over ‘Less is More of is het Klez is more?' vergeet je bijna dat het toch echt om een Nederlandse groep gaat. Even lekker feestvieren is het motto. Dan valt er even een gat in het programma omdat er iets mis is gegaan met het ophalen van Max Pashm van het vliegveld. Met wat schuiven hier en daar komt het programma later in de middag weer op het goede spoor. Deze Max Pashm is het wachten waard. Het sluit goed aan bij de muziek van L'Chaim.
Het is duidelijk balkangeoriënteerde muziek, maar hier is ook elektronica in het spel. Ook de rest van de muziek staat wat verder van de traditie af, het is een stap (of twee) verder dan L'Chaim. Maar ze tappen duidelijk ook uit hetzelfde vaatje.
Van een heel andere orde is de winnares van de Grote Prijs van Nederland, Leine. Zij zingt begeleid op haar gitaar eigen nummers die een duidelijke jazzy feel hebben. Meteen na Leine beginnen de Finnen van Tarujen Saari. Stevige folkrock die aardig klinkt maar niet verrast en aan het eind ook niet meer echt kan boeien. Wel degelijk en met duidelijke Scandinavische invloeden niet van het niveau van de groepen waar ze mee vergeleken worden als Garmarna en Värttina die ook al eens op Folkwoods stonden.
In de Ierse traditionele instrumentale folkmuziek is het internationale gezelschap Comas een gekende naam. Zij stonden al eerder op Folkwoods en ongeveer alle andere belangrijke folkfestivals en halen nu ook weer een hoog niveau. Gewoon een zekerheidje in je programmering. Voor de afsluiters op het hoofdpodium Irfan geldt dat niet. Deze Pagan Folk groep uit Bulgarije speelt dromerige esoterische muziek, die wellicht beter geschikt geweest was om op zaterdag of zondagmiddag bij weg te dromen. Hier worden subtiel en rustig dus wel gewoonweg eentonig en saai, op dat moment van de dag wil je gewoon even kunnen knallen.
De zondag
Als vanouds weer de beste dag op Folkwoods. Lenny Kuhr opent met een bloemlezing uit haar carrière, waarbij uiteraard de Fado voorbij komt met onder meer een eerbetoon aan Amália Rodrigues. Allerlei andersoortige liedjes vol enthousiasme gebracht en de klassiekers Visite en de Troubadour. Een uitstekend koffieconcert.
Traditioneel is dan het hoofdpodium de plek om even onvervalste punkfolk a la the Pogues te laten horen. Dit jaar waren de gestoorde Schotten van het Junkman's Choir aan de beurt. Een ontzettend vette bas als drijvende kracht achter de muziek die onherroepelijk dwingt tot bewegen en een mix van stijlen als tex/mex, zydeco en onvervalste punk met de hoofdmoot folk zorgen voor een feestelijk tintje op de vroege zondagmiddag. Ook de podiumpresentatie mag er zijn, zeker in het nummer Robbie the Mad Man waarin de drummer gaat zingen en de bassist drummen. Zelden zoveel gekkigheid op een podium gezien.
Riccardo Tesi & Banditaliana doen het wat rustiger aan. Subtiele muziek maar uitstekend geschikt voor een zondagmiddag. Alhoewel Riccardo met de diatonische accordeon belangrijk is voor de groep, is het vooral het samenspel en het groepsgeluid dat het zo mooi maakt. De muziek moet spreken en dat gebeurt dan ook.
Een van de hoogtepunten is Baka Beyond. Zij maken een mix van Afrikaanse muziek met name die van het Baka volk uit Kameroen en Keltische folk. Zonder beats zoals bij Afro Celt Sound System. Puur de instrumenten zelf. Met twee zangeressen die ook nog eens superlenige danseressen blijken te zijn hebben ze een podiumpresentatie die staat als een huis. En muzikaal gaat het van traditionele bakamuziek naar Keltische folk en terug, waarbij soms de stijlen vermengd worden tot een nieuwe stijl, soms ook dicht tegen het traditionele aangespeeld wordt. En dan hebben ze ook nog het hart op de goede plaats want een deel van de opbrengsten van hun muziek gaat naar projecten voor het Baka Volk. Er zijn minder prettige manieren om een goed doel te steunen.
Het houdt niet op deze zondag, meteen na Baka Beyond speelt Ballroom Quartet. De meest vernieuwende band deze editie. In witte doktersjassen gekleed beginnen ze te spelen op o.a. accordeon en viool gitaar en drum maar ook andere instrumenten zoals de theremin komen voorbij. Ook de nodige elektronica om de klanken van de instrumenten te vervormen wordt gebruikt. Het begint als een soort metal om na een tiental minuten als een aantal diehard folkies al weggelopen zijn wat meer terug bij de folk te komen. Het blijkt een echte love/hate band te zijn, maar als je de muziek een tijd op je in laat werken kun je niet anders als dansen tot je erbij neervalt. Er zijn dan ook vooral dansers over, die niet snappen waarom de band zo verbaasd is over het feit dat er zoveel mensen dansen. In de rockwereld heb je termen als progressive rock en symfonische rock en Ballroom quartet heeft de synoniemen hiervoor in de folkwereld ontdekt. Aangekondigd als een eclectische band die graag experimenteert hebben ze laten zien dat hun experimenten geslaagd zijn.
Op het hoofdpodium mag Faun afsluiten met hun Pagan Folk. Zij zorgen met een afwisselende set waarbij zo nu en dan dromerig gespeeld wordt maar zo nu en dan ook met name de doedelzak een wat sneller dwingender ritme speelt voor een betere representatie van het genre dan zaterdag Irfan. Dit blijkt ook uit het feit dat het publiek de aandacht er beter bij kan houden.
De afsluiter van de zondag zijn de Modena City Ramblers. Zij beginnen met een ingetogen versie van Bella Ciao en eindigen met een uitbundige versie. Tussendoor komen wat leden van Baka Beyond meespelen en laten deze Italianen zien en vooral horen dat Ierse folk ook daar geworteld is. Een politiek gezelschap zo getuigt ook het Amnesty International Shirt van de zanger dat aandacht vraagt voor de situatie in China nu zo rond de Olympische Spelen. Maar het muziekmaken overheerst. Niet verrassend, wel verrassend goed. Zo eindigt de zondag met een band die er duidelijk het gas op kan zetten en houden of niet...?
De Balfolk
Op alle drie de dagen was er balfolk in tent 3. Dat heb ik grotendeels aan me voorbij laten gaan. Even snel kijken tussendoor levert te weinig op voor een goede recensie. Alleen Groef op het hoofdpodium en Dites 34, de afsluiter op zaterdag in tent 2 heb ik gezien van de balfolk groepen. Die laatste overtuigde me het meeste. Duidelijke jazzy invloeden deden het soms tot onvervalste jazz verworden, met toch altijd nog de link naar de juiste dans, een bourree of een andro of wat dan ook. Balmuziek dat bleef het wel, en gedanst werd er tot in de late uurtjes. Zodoende werd op de zaterdag de DJ niet gemist.
De echte afsluiter!
Het gerucht ging al enige tijd de ronde. Armand zou in tent 4, de tent voor randprogrammering zoals films en discussies, optreden om 1.00u ‘s nachts op zondag. Het werd 01.30u maar voor degenen die erbij waren wel een legendarisch concert. Twee uur lang wist Armand te boeien met oude bekenden en nieuwe liedjes. Een aantal verhalen en liedjes over IJsland en zelfs een IJslands liedje en daarnaast maatschappijkritiek, levensfilosofieën en zo nu en dan gewoon slap geouwehoer zorgden voor een waardige afterparty bij deze editie van Folkwoods. En natuurlijk kwam zo op het eind Ben ik te min voorbij.
De conclusie
De sfeer zat er als vanouds in, muzikaal was er op elke dag wel wat te beleven maar het zwaartepunt lag wel erg op de zondag. Evenwicht tussen subtiliteit, luistermuziek en up-tempo muziek om te knallen dan wel feest te vieren was niet optimaal. Mede oorzaak is wellicht dat bijna alle optredens een uur en een kwartier duurden. Dat geeft je enerzijds de gelegenheid een band echt goed te zien, anderzijds vraag je veel van het concentratievermogen van je publiek. Het weer zat uiteindelijk mee, alle optredens op het hoofdpodium hadden geen of nauwelijks last van regen. Wederom kunnen we alles beschouwend spreken van een geslaagd festival.
|
|
|
|
|
Recente concertberichten
Op dinsdag 29 mei begint de Nederlandse tour van het Canadese singer-songwriters duo Whitehorse bij Folk in de Wâlden in Oentsjerk.
|
|
Lees meer... |
|
Solo-concert Anne Niepold in Groningen |
Anne Niepold, één van de beste trekharmonica-spelers van België (en Europa), komt 9 juni een solo-concert geven in de Muziekschool in Groningen.
|
|
Lees meer... |
De Schotse band Rallion komt dit weekend voor 2 optredens naar Nederland, op zaterdag 19 mei spelen ze in Westerbork, zondag 20 mei doet de band Keltfest aan.
|
|
Lees meer... |
|
Korting op Trys Keturiose in Amsterdam |
Actie: op zondag 20 mei kun je voor € 10,- i.p.v. € 19,- naar het Litouws vrouwenensemble Trys Keturiose in het Tropentheater in Amsterdam.
|
|
Lees meer... |
|
Ensemble Čubrica in Openluchttheater Hertme |
Op 10 juni geeft Bulgaars Ensemble Čubrica een optreden in Openluchttheater Hertme in Twente.
|
|
Lees meer... |
|
Nieuwe reeks terrasconcerten bij Mezz Breda |
Vanaf 17 juni wordt het terras van het Mezz Café op de zondagmiddagen weer gebruikt als podium voor mooie akoestische live muziek.Optredens zijn er o.a. van Bai Kamara Jr. en Jaimi Faulkner.
|
|
Lees meer... |
|
Nieuwe GUO-reeks folk & roots concerten 2012/2013 |
In het nieuwe seizoen 2012/2013 staan bij GUO in Den Boogaard in Moergestel o.a. Eliza Carthy, Andy Irvine, Spiers & Boden en twee mooie mini-festivals op het programma.
|
|
Lees meer... |
|
Idris viert koperen jubileum in Eindhoven |
Op zaterdag 2 juni 2012 viert de groep IDRIS het koperen jubileum in het CKE in Eindhoven.
|
|
Lees meer... |
Nederfolkrockband BZB presenteert op zaterdag 16 juni aanstaande zijn nieuwe CD getiteld 7 in Natuurtheater de Kersouwe in Heeswijk-Dinther.
|
|
Lees meer... |
Op zondag 20 mei presenteert de formatie Autumnsun hun nieuwe cd in de Cultuurboerderij in Westelbeers.
|
|
Lees meer... |
|
Stacey Earle & Mark Stuart sluiten seizoen Crossroads |
Komende dinsdag, 15 mei 2012, eindigt het 11e Crossroads sessieseizoen met een optreden van het echtpaar Stacey Earle en Mark Stuart in het Vestzaktheater in Bergen op Zoom.
|
|
Lees meer... |
|
Piter Wilkens presenteert cd in Sneek |
Komende donderdag, 10 mei, presenteert Piter Wilkens zijn cd Bêst Genôch in de Walrus te Sneek.
|
|
Lees meer... |
|
Twee fiddlers in een huiskamer |
In de huiskamer van Karin Pronk in Den Haag komen in mei maar liefst 2 fiddlers op bezoek: op 11 mei is dat Brian McNeill, op 15 mei Tom McConville.
|
|
Lees meer... |
|
Warsaw Village Band in Nederland |
| Van 9 t/m 13 mei is de Warsaw Village Band op tour in Nederland, de groep is achtereenvolgens in Den Haag, Groningen, Utrecht, Eindhoven en Amsterdam te zien.
|
|
Lees meer... |
|
Luiz Márquez en Arno Adams in Kessel |
| Op zaterdag 12 mei 2012 speelt het Luiz Márquez trio in Kasteel De Keverberg in Kessel, regionale held Arno Adams verzorgt het voorprogramma.
|
|
Lees meer... |
|
Sido Martens presenteert Suikerhard & Bitterzoet |
Op dinsdag 1 mei presenteert Sido Martens zijn nieuwe cd Suikerhard & Bitterzoet op landgoed Stania State in Oenkerk.
|
|
Lees meer... |
|
|
