-door Mirjam Adriaans, foto's Ronald Rietman-
Folkwoods 2010 in Eindhoven is zonnig begonnen, met een vrolijke opening door de Klippeleaters en sterke optredens van Van Meurs & Friends en Beoga. Een regenbui tijdens de set van het Canadese Suroît op het buitenpodium kon de feeststemming niet drukken.

Ook in 2010 zal Folkforum elke dag een impressie geven van Folkwoods. Op vrijdag kon iedereen in de stralende zon zijn tent opzetten en om 16:00 was er voor het eerst een 'officiële' opening van het festival. Folkblaosband De Klippeleaters uit Nuenen is een fanfare die bekende hits (van Hazes tot Queen) omzet in blaasmuziek. Zij trokken de camping over naar de ingang en kregen als rattenvangers een hele sleep publiek mee, leuk initiatief van de organisatie om zo te beginnen.

Huisband Travak trapt af voor de dansers en LQR geeft een lekker staaltje folkpunk weg in de stijl van o.a. Flogging Molly. Het eerste hoogtepunt komt van Van Meurs & Friends. Gitarist en zanger Ad van Meurs heeft de basis van de FolkSurvivalClub meegenomen en die uitgebreid met Dylan van Meurs op drums, Osama Milaaghi (percussie) en Sophie Cavez (diatonische accordeon). Mooie nieuwe ballads als Over The Top en Go West worden gevolgd door luchtiger liedjes als Your Loving Heart, en natuurlijk ook nog veel werk van het debuutalbum, dat in december een opvolger zal krijgen. Cavez zorgt voor melancholieke en vrolijke accenten op accordeon. Heel bijzonder is Le, eigenlijk een stuk van NO blues, maar nu neemt Milaaghi de ud ter hand en zingt in het Arabisch, samen met Marjan Cornille en Ankie Keultjes. Zijn stem blijkt een fijn gerafeld karakter te hebben, dat prachtig door de samenzang van de dames aangevuld wordt. Na de sterke afsluiter Columbus Stockade wordt de band terecht een toegift gegund. Na afloop spreek ik Van Meurs even en hij meldt dat in het najaar de vierde en naar alle waarschijnlijkheid ook laatste plaat van NO blues zal verschijnen.

Als Suroît begint op het hoofdpodium vallen de eerste druppels, jammer dat die net nu moeten vallen, maar gelukkig blijft het bij een buitje. De groep uit Quebec heeft vooral Franstalige nummers, en zet ondanks het weer een prettig optreden neer met enkele sterke momenten.

De Ierse band Beoga lijkt in eerste instantie nog op gang  te moeten komen, maar de muzikanten weten hun set goed op te bouwen naar een daverende climax: een lange solo op bodhrán. Met hun laatste album The Incident stonden ze afgelopen jaar op de nominatie voor een Grammy, die wonnen ze niet, maar dat ze kwaliteit in huis hebben laten ze zeker horen. Bij de solo vergeet je dat dit Iers is, Eamonn Murray laat het tegelijk ritmisch en speels klinken, en eindigt met I Like To Move It, ooit een hit uit de hiphophoek. Beoga is energiek en dynamisch en zet zeker aan het eind de tent op zijn kop.

In de baltent sluit VOLT! af, en hielden ze op Orfest de muziek nog lekker spannend, nu gaat het er wat intiemer aan toe (of lijkt dat maar zo door het late uur?). Met de zeer aanstekelijke klanken van DJ Bob (die wat mij betreft ook zo op het Gipsyfestival had kunnen staan) verlaten we het terrein om ons bedje op te zoeken. De vrijdag was dit jaar een feestelijke avond met een goede programmering om erin te komen.