-door Mirjam Adriaans, foto's Ronald Rietman-
Op de zaterdag van Folkwoods 2010 is er een mooi traditioneel optreden van ENE, dient zich jong en fris talent aan in de persoon van singer-songwriter Floor Hofman en schittert Lo Còr De La Plana tot besluit. Wel komt een paar keer de vraag bij me op hoe puristisch folk moet zijn.

De Hongaarse groep Misztral moet nog even op gang komen, maar blijkt toch een stel goede multi-instrumentalisten in huis te hebben met drie verschillende zangers. Ze zetten onder mer Hongaarse gedichten op muziek en die begeleiden ze op: gitaar, mandoline, bouzouki, contrabas, mondharp, ud, cajón en andere percussie, cello...

Het Belgische Yevgueni zet een lekker optreden neer, dat weinig met folk van doen heeft. Overigens geven de leden dat zelf als eerste toe, maar ze doen het goed op folkfestivals en ook op Folkwoods krijgen ze een flink deel van het publiek mee met toegankelijke popliedjes en aansprekende teksten.

De cd Go van zangeres en gitariste Annemarieke Coenders is net klaar, mooi op tijd om hem vast te presenteren op Folkwoods, al is hij officieel nog niet uit. Haar optreden met Wim Sebo op elektronische drums en Hans Battenberg op viool is goed, maar in de festivaltent gaan helaas enkele subtiliteiten van de samples verloren. De viool klinkt mooi, maar maakt het verder meer naar het alternatieve neigende spel soms wat (te) lieflijk. Nu ik in een week tijd beide ex-zangeressen van Ygdrassil heb gezien kan ik me voorstellen dat ze elk hun eigen muzikale weg zijn gegaan. Waar Linde Nijland de folky kant heeft opgezocht is Annemarieke juist richting alternatieve pop en het singer-songwritersgenre gegaan.

Het orkest Transpiradansa! onder leiding van voormalig Ambrozijn-violist Wouter Vandenabeele is voor het eerst in ons land te zien en bouwt de set rustig op. De jonge muzikanten brengen mooi gezongen kleine liedjes en instrumentalen worden uitgebreid naar een groot orkestgeluid dat heel wat dansers voor het podium krijgt en het terrein is op dit moment van de dag het dichtst bevolkt. Fijne primeur voor Folkwoods.

Gitarist Philip Masure blijkt een prettig rafelige zangstem te hebben in het trio Masure / Flaherty / De Jong, waarin overigens Helen Flaherty de meeste vocalen voor haar rekening neemt. Na de dynamiek van Beoga op vrijdag komt nu de meer balladegerichte Keltische folk aan bod, al kan het natuurlijk nog steeds lekker stomen met bodhran en een fijne viool van Siard de Jong.

Maar ik wil ook even kijken bij de singer-songwriters in de Groovy Movie Picture House (geheel op zonne-energie draaiend) en zie daar Floor Hofman. Ze doet covers van Alicia Keys en John Mayer, maar ook eigen songs en blijkt een talent. Ze speelt gitaar en heeft een mooie heldere stem met een fijn hees randje. Aan het eind hoor ik dat ze pas 15 jaar is. Als ik haar vraag waar ze inspiratie opdoet zegt ze dat ze nog te jong is om veel meegemaakt te hebben, maar ze kijkt wel om zich heen naar wat er gebeurt met andere mensen en soms is het haar fantasie die leidt tot een liedje. Echte voorbeelden heeft ze niet, maar ze heeft wel een favoriete groep uit een geheel andere hoek: Pete Philly & Perquisite. Inderdaad, het gaat hier om hiphop, terwijl ze met haar kompanen op bas en percussie toch vooral intieme muziek maakt. Misschien is het een van de redenen dat ze origineel klinkt? Floor vertelt ook dat ze meedeed aan de FolkTalk discussie eerder op de dag, waar enkele mensen vonden dat je de traditie vooral moet bewaren. Zelf vindt ze dat je het best op een eigen manier toegankelijker mag maken voor de hedendaagse jeugd. Dat ben ik alvast met haar eens en de vraag komt bij me op hoe puristisch folk eigenlijk moet zijn, wie dat bepaalt en waarom.

Meteen daarna is er een verrassend optreden van de Zweedse groep ENE, die juist een heel traditionele benadering hebben van folk. Twee nyckelharpa's en een gitaar brengen oude deunen en eigen werk. Het klinkt verfijnd en juist door de liefde en het plezier waarmee gespeeld wordt ook heel fris. Op de dansvloer wordt iemand gevraagd om niet in de weg te lopen bij degenen die een echte polska willen doen. Opnieuw komt de vraag op hoe puristisch folk (of dansen op folk) eigenlijk moet zijn. Folkwoods is toch een festival waar mensen elkaar de ruimte geven en vrijlaten in hoe ze willen genieten van muziek?

Met de aanstekelijke klanken van 3 Daft Monkeys op de achtergrond luister ik naar de soundcheck van Lo Còr De La Plana. De set van de Britse groep komt jammer genoeg abrupt aan zijn eind als plots de stroom wegvalt op het terrein. Gelukkig is het euvel snel verholpen en kunnen de Fransen gaan zorgen voor een spetterend hoogtepunt van het festival. Hoewel ik ze al twee keer eerder zag wil ik ook dit optreden niet missen. Ze zijn met zijn vijven dit keer, meerstemmige samenzang in het Occitaans en handpercussie. En opnieuw maken ze grote indruk, ze zijn in vorm en spelen graag voor een publiek dat al snel de vloer voor het podium opzoekt om te dansen. Een bruisend getrommeld Tant Deman (titelnummer van hun laatste cd) of een a capella gezongen Provençaalse wals, ze draaien hun hand er niet voor om. "Hé, dit is veel leuker dan dat het in het boekje staat!", klinkt het en wie blijft zitten klapt enthousiast mee. Slechts een enkeling ziet al dat gedans niet zitten. Op het eind geeft de band zelfs instructies voor een lange kettingdans, die dan ook de hele tent doorgaat. Een toegift is niet genoeg, de band moet nog een keer terugkomen. Jammer dat ze geen cd's bij zich hebben, belangstelling was er genoeg na deze schitterende afsluiter van de avond.