-door Mirjam Adriaans, foto's Ronald Rietman-
De bescheidener opzet van Trad.it! heeft het festival goed gedaan. Vaste bezoekers waren zeer te spreken over het ontspannen kunnen luisteren naar de muziek, zonder op en neer te hoeven rennen tussen zalen of te dringen voor een te kleine kelder. Er waren maar liefst twee staande ovaties, voor het Zweedse trio Nordic en de Britse folkbigband Bellowhead.

De avond begint met balfolk, de Britse groep Blowzabella staat maar liefst twee uur lang op het podium, gaf soms uitleg bij bepaalde dansen en zette al snel een lekkere sfeer neer. Ik ben niet zo'n danser, dus ging ik naar het optreden van Zar uit Denemarken en werd meteen aangenaam verrast. De jonge groep combineert traditie met eigengeschreven werk en laat deze avond redelijk wat Amerikaanse (folk-)invloeden horen. Ze zijn dan ook in muziekhoofdstad Austin geweest om nieuwe nummers te schrijven, waarvan er eentje zo door Ilse de Lange zou kunnen worden vertolkt. Zangeres Sine Lauritsen heeft een fijne warme stem die een lekkere begeleiding krijgt van viool, gitaar en contrabas. Naast het eigen werk is er ook traditioneel Deens materiaal en er wordt besloten met Erie Canal, een nummer van Pete Seeger dat de band vorig jaar in Kopenhagen ook al had vertolkt bij een eerbetoon aan deze Amerikaanse folkicoon ter gelegenheid van zijn 90ste verjaardag. Op Youtube is die uitvoering nog te bekijken.

Bij binnenkomst in de Oosterpoort staat een bescheiden bebaarde jongen bij de cd-stand met een doosje cd's van het Zweedse trio Nordic. Een van de schijfjes op tafel trekt zijn aandacht en wordt aangeschaft. Later blijkt hij een virtuoos mandolinespeler, die samen met zijn twee kompanen een erg sterke set neerzet. Ook Nordic verwerkt graag andere invloeden in de muziek en begint na zichzelf te hebben voorgesteld als een traditionele folkgroep uit Stockholm gelijk met het allesbehalve Zweeds klinkende Variación Andina, tevens openingsnummer van het album Metropol. De bekende traditional Pretty Polly is verwerkt in een Zweedse reggaedeun met close harmony zang, een ander nummer heeft zelfs een soort hiphop ritme. Enkele dansers verwelkomen een polka of een scottisch, maar ook de luisteraars raken al snel overtuigd door het inventieve en heerlijk dynamische spel van mandoline, cello en nyckelharpa. Die wordt door Erik Rydvall niet alleen met een strijkstok bespeeld, maar ook met handen en vingers, aanvullende percussie is zodoende niet eens nodig en indien gewenst kan het publiek daarvoor zorgen met ritmisch geklap. Het was het eerste concert van dit trio in Nederland en hun cd's waren na afloop in een oogwenk uitverkocht, wie ze deze avond gemist heeft kan op 31 oktober nog naar RASA in Utrecht of 1 november naar het Concertgebouw in Amsterdam.

Hoewel de Youtubefilmpjes van het Oostenrijkse damestrio Netnakisum veelbelovend waren, konden ze me nu niet echt boeien. Misschien was het omdat de dynamiek van Nordic nog nazinderde, lag het aan de weinig sfeervolle omgeving van de foyer, of hadden ze gewoon hun dag niet. Het kwam in elk geval niet door een gebrek aan muzikale kwaliteiten; viola, cello en viool werden strak bespeeld, de zang was ietsje minder maar zeker niet slecht. Toch bleef ik me afvragen wanneer het nou echt begon en besloot vast naar de kleine zaal te gaan, die zich al aardig had gevuld terwijl Bellowhead nog aan het soundchecken was.

Het afsluitende concert bevat diverse primeurs: het is de eerste keer dat Bellowhead in Nederland speelt, ze krijgen de vloer vol met dansende mensen en ze houden de zaal geboeid tot het einde, waar andere jaren zo rond twaalven een grote uittocht plaatshad. Met de seashanty Roll Her Down The Bay zetten ze er gelijk een lekker tempo in, volgende week viert de groep zijn zesde verjaardag, dus geven ze nu alvast een feestje "and you are all invited". De eerste nummers is het publiek nog wat afwachtend, maar Bellowhead heeft niet voor niets al 4 keer de BBC Folk Award voor beste live act gewonnen. Hun enthousiasme op het podium werkt aanstekelijk en de vloer vult zich meer en meer met dansende mensen. Wie blijft zitten knikt of tikt mee met de muziek. Bij de Sloe Gin Set begeven bandleden zich tussen de dansers. Accordeonist John Spiers brengt op een knie een theatrale serenade aan een dame, maar zij staat met haar rug naar hem toe, gaat zo op in het dansen dat ze het niet ziet en hij druipt met een quasi wanhopig gebaar weer af naar het podium. Whisky Is The Life Of Man en London Town slaan direct aan, maar ook het nieuwe New York Girls mag er zijn en omdat ze in Nederland zijn vinden ze dat een nummer niet mag ontbreken, "by a guy named Jack Brail". Even vraag ik me af wie ze bedoelen, maar dan zet zanger Jon Boden in: "In the port of Amsterdam, there's a sailor who sings..." Prachtig. En het past perfect in het repertoire van de groep dat volgens eigen zeggen wel vaker nummers bevat 'about men being ripped of by prostitutes'. Ik zag ze al eens eerder in Brussel, het is minstens zo energiek en ook worden er weer clowneske fratsen uitgehaald, alleen krijgt het publiek dit keer wel een toegift.

Programmeur Geert Oude Weernink sluit vervolgens het festival af, en belooft ook voor volgend jaar een mooi project. Drie Europese accordeonhelden gaan samen een programma in elkaar zetten, noteer 2 april 2011 vast in je agenda om de Bask Kepa Junkera, de Brit John Kirkpatrick en Italiaan Riccardo Tesi aan het werk te zien.