|
Dranouter érg heet,
maar gaaf
- door Henk -
De dertigste editie van folkfestival Dranouter was een heet feest. De festivalweide in de fraaie Westhoek is vanaf nu nooit meer hetzelfde. Ooit veroorzaakte de IJstijd de fraaie groene heuvels. Nu vertoont de kleigrond barsten van de hitte en is ie in een paar dagen verzilt door het hittegolfzweet van Dranouter 2004.
Wat een zon. Qua sfeer was het mede daardoor een van de betere edities. Qua muzikale hoogtepunten was het aardig, niet bijzonder. Je zou kunnen zeggen dat deze jubileum-editie een folkier karakter had dan de poppy afgelopen edities.
Links en rechts klaagden mensen over het gebrek aan toppers. Anderzijds werd het programma comercieel bevonden. Ja, wat moet je dan. In ieder geval kwamen er bijna evenveel mensen op af als op de record-editie van vorig jaar. Toen 85.000 bezoekers; nu 1000 minder. Nadat vorige jaren de kritiek luidde dat het festival teveel de rockkant opging hadden de programmeurs nu meer folk geprogrammeerd. Maandenlang is geprobeerd écht grote folknamen naar Dranouter te halen. Veel energie is - uiteindelijk tevergeefs - gestoken in het overhalen van Christy Moore. Deze beroemde Ier stond hoog in de pol onder de bezoekers waarin ze aangaven welke groep of artiest van de afgelopen dertig jaar op deze jubileumeditie niet mocht ontbreken. Maar Christy kampt al jaren met te hoge bloeddruk en voor hem hoeven al die lange trips eigenlijk niet meer. Muziek maakt hij nog als de beste zoals blijkt op de dvd en cd die gemaakt werd van een Planxty-reünie begin dit jaar. Ook Bob Dylan was niet te vermurwen. Manu Chao had andere verplichtingen. En ga zo maar door. Toch werd het een gaaf festival. Hoogtepunten? Niet Alan Stivell die een new age achtige brei produceerde, ook niet Calexico dat meer feestachtig dan spannend klonk, ook niet The Chieftains met hun weliswaar jachtige maar ook plichtmatige ambiance-folk (met als gast o.a. Kadril-doedelzakspeler Bart de Cock), ook niet de slaapverwekkende Moya Brennan. Maar wel de Passchendaele Suite, Mariza, Kadril met een gedeelte van het La Paloma Negra programma en Folk Kwadraat.
De liefhebbers deinden subtiel mee op de warme klanken van Orchestre Baobab of gingen uit hun bol bij de strakke opzwepende balkanblazers rond Goran Bregovic. Naast Folk Kwadraat en Kadril maakten meer Vlaamse muzikanten furore zoals Laïs met een hoogzwangere Annelies (compleet met reusachtige schommels, bellenblaas en als begeleiders o.a. Wouter Vandenabeele en Didier Laloy). Zeker ook de jeugdige maar nu al mega-populaire singer-songwriter Sioen maakte iets los. Deze jongste Belgische muziekster had als gast de oudste uitgenodigd Toots Thielemans; een niet enkel ontroerend maar ook muzikaal hoogstaand treffen!
Aangrenzende genres als humor en rock deden het bij een groot deel van het publiek goed. Bij De Nieuwe Snaar en De Dolfijntjes (vrij platte humor en covers) hingen ze met de benen buiten, zoals ook bij de Britpoppers van Starsailor. Voor Folkforum waren Henk en Paul op het festivalterrein. Paul neemt de recensie voor zijn rekening. Henk bekeek het festival vanaf de zijkant. Hij sprak met tal van betrokkenen en zet zijn indrukken neer in een aantal impressies.
Onze fotograaf Martijn Lieffers leverde enkele foto's. Zie ook :
Mariza en Passchendaele Suite: topklasse!!
De achterkant van een groot festival
|
