Winterfolk 18 maart in sfeervol oud kerkje in Landgraaf

De organisatie Triskell Folk is vrijdag 18 maart toe aan het eerste van haar vier festivals in 2005. Dit Triskell Winterfolkfestival heeft plaats in Theater Landgraaf. Dit theater is gevestigd in een oud sfeervol kerkje dat plaats biedt aan ruim 200 bezoekers. De toegangskaarten à 10 euro vliegen de deur uit, dus wees snel.
Caulfield (Nl/Ierl), Ambrozijn (B) en Wizz Jones (GB) spelen vanaf 19 uur ieder een uur. Hoofdact The Tannahill Waevers (Sch) sluit de avond af met een volledig concert van 23:15 uur tot 01:00 uur.

Praktisch
Theater Landgraaf ligt aan de Kerkberg 4 in Waubach (een deelgemeente van Landgraaf). De de site van Triskell staat een uitvoerige routebeschrijving: www.triskellfolk.nl/routebeschrijvinglandgraaf.htm
Zie ook: www.theaterlandgraaf.nl
Zie voor de kaartverkoop: www.triskellfolk.nl

Programma:
19.00 tot 20.00 uur: Caulfield
20.30 tot 21.30 uur: Ambrozijn
22.00 tot 23.00 uur: Wizz Jones
23.15 tot 01.00 uur: Tannahill Weavers

Caulfield
De drie muzikanten van Caulfield zijn in Zuid-Limburg al lang geen onbekenden meer. Ze waren al eerder te gast op een van de Triskell-festivals en zijn kind aan huis in tal van Heerlense etablisementen zoals café Bijsmans. Een maand geleden traden ze nog op in het Heerlense café De Kroniek.

Ze zijn goed voor akoestsiche Ierse muziek. Vrolijke en serieuze songs worden afgewisseld met opzwepende tunes. Ze putten veel uit de rijke Ierse traditie maar brengen ook eigen werk en materiaal van ondermeer The Pogues. Bij dit alles voert de Ierse spirit de boventoon.

Caulfeld

De raszuivere Ier Kevin komt uit Waterford en bracht vandaar de nadrukkelijk aanwezige zangtraditie mee. Kevin speelt verder gitaar, banjo en tin-whistle.
Prosper is al jaren een muzikale kompaan van Kevin, en beiden maakten deel uit van de formatie Paddy's Heroes. Prosper speelt banjo, mandoline en gitaar, en neemt een aantal songs voor zijn rekening.
Ron (Janssen) leerde in Co. Clare de fijne kneepjes van het Ierse accordeonspel. De fiddle maakt tevens deel uit van zijn instrumentarium.

Ambrozijn
Ambrozijn brengt een aantal nieuwe nummers voor het eerst live, samen met materiaal uit de 5 albums die de groep tot nu toe heeft uitgebracht. Ambrozijn is naast Laïs dé voortrekker van de Vlaamse folkrevival. Het trio staat in de muziekpers hoog aangeschreven. Het vooraanstaande Engelse folk -en wereldmuziektijdschrift fROOTS beschouwt Ambrozijn als "one of the finest European acoustic folk bands of today". Zelf kwalificeren we op Folkforum.nl Ambrozijn als een van de beste Europese live-folkbands van dit moment. De drie muzikanten zijn dan ook niet de minsten. Hun instrumentbeheersing is opmerkelijk. Zelfs in razendsnelle instrumentaaltjes is plaats voor verfijnde detaillering.

Ambrozijn test nu materiaal uit voor hun volgende album dat begin 2006 uitkomt. Wat dat precies gaat opleveren weet gitarist en zanger/liedschrijver Tom Theuns nog niet zeker: "Dit soort concerten dient eigenlijk om de nieuwe ideeën te toetsen en te laten groeien. Momenteel willen we zoveel mogelijk onze originele sound nastreven, proberen een ‘ambrozijn-vibe' rechtstreeks op de schijf te zetten: viool, accordeon, gitaar en stem.'

De drie muzikanten zijn ook buiten Ambrozijn muzikaal bijzonder actief. Accordeonist Wim Claeys speelt in de groepen GOZE en Tref. België kent hem daarnaast als humoristische grondlegger van het populaire Boombal, dat wekelijks her en der in België honderden tieners aan 't dansen krijgt op traditionele dansmelodieën met een eigentijdse groove.

Gitarist en zanger/liedschrijver Tom Theuns speelt in tal van groepen en duo's. Zo staat hij samen met violist Wouter Vandenabeele wel eens op het podium als Griebo (7 april in het Muziekcentrum Eindhoven).
Theuns is verantwoordelijk voor de nieuwe koers die Ambrozijn een jaar geleden insloeg. Eind 2003 verliet leadzanger Ludo Vandeau de groep. Theuns heeft zijn rol overgenomen. Daarmee veranderde ook het repertoire van hoofdzakelijk Franstalige en Vlaamse folk naar een evenzeer merkwaardige als aansprekende mix van swingende Vlaamse deunen en merendeels Angelsaksische songs, zoals vastgelegd op het jongste album Botsjeribo ('04).
Violist Wouter Vandenabeele is eveneens bandleider en arrangeur/componist van wereld-bigband Olla Vogala. Daarmee maakt hij furore op podia in heel Europa en Afrika. Ook werkt hij projectmatig met grootheden uit de Afrikaanse of Arabische muziek en geeft hij concerten met formaties als Horizonto en Griebo. Alsof dat niet genoeg is speelt hij in de begeleidingsband van de drie zangeressen van Laïs. Zeer succesvol dus, maar hij is het nog steeds die op een festival of in de kroeg een sessie op gang trekt. "De sessies vroeger waren mijn basis. Ik zat laatst toch weer reels te jammen in een Gents café. Muziek blijft muziek, en de energie van het ene voedt het andere."
Zie ook: www.ambrozijn.be

Wizz Jones
De legendarische Engelse skiffle/blues/folk-gitarist en -songwriter Wizz Jones stond in 2003 ook op het winterfolkfestival van Triskell. Hij toonde toen dat hij terecht beschouwd wordt als één van de peetvaders van de Engelse folk- en bluesgitaristen. Hij maakte samen met o.m. Davy Graham deel uit van de eerste golf van jonge gitaarhelden die op het einde van jaren '50 opdaagden als gevolg van de toenmalige skiffle boom en folk revival. Alhoewel hij nooit die grote bekendheid verwierf als enkele opvolgers wordt hij door deze volgende generatie als één van de grote leermeesters erkend. Bert Jansch beschouwt Wizz als "the most underrated guitarist ever" en John Renbourn beschrijft hem als "the great granddaddy, an excellent guitarist".

Wizz Jones

Na een concert dat Wizz Jones twee jaar terug in het Antwerpse folkcafé De Heksenketel gaf schreef Jan van Rymenant in onze rubriek Recensies Concerten: 'Wizz Jones is een sublieme gitarist die zonder veel franjes pure muziek brengt. Blues en folk aan mekaar gebreid met die typische Britse humor, genieten en lachen, wat moet een mens nog meer hebben.
Enkele songs met een banjo op de schoot en een echt akoestische song waarbij Wizz midden in het nummer besefte dat zijn gitaar niet ingeplugd zat. Allemaal kleine anekdotes die er voor zorgden dat we het ganse concert met een zalige glimlach uitgezeten hebben. Wat kan muziek mooi zijn.'
Wizz Jones heeft nogal wat elpees en cd's op zijn naam staan. Een paar jaar geleden verscheen zijn laatste studio-album "Lucky the man", waarop hij wordt bijgestaan door vele "compagnons de route" uit zijn lange carrière, zoals John Renbourn en Jacqui McShee (van Pentangle), Clive Palmer (Incredible Sting Band), Gerry Conway (Fairport Convention) en vele anderen. Zijn oudere werk is hier moeilijk te krijgen met uitzondering van Late nights and long days (samen met Simeon Jones) en The village things tapes. Wizz Jones is ook op tal van verzamelaars te horen. Een bijzonder album waaraan hij zijn medewerking verleende is 'Banjoman, a tribute to Derroll Adams' (Blue Groove CD BG-1420). Vrienden wereldwijd betonen met deze tribute-cd hulde aan Derroll Adams, de Amerikaanse banjospeler en performer die na vele omzwervingen een vaste stek vond in Antwerpen en daar in 2000 overleed. Wiz Jones staat er op tussen mensen als Ramblin' Jack Elliott, Arlo Guthrie, Donovan, Dolly Parton, Ralph McTell, Hans Theessink, Allan Taylor, Billy Connolly en Tucker Zimmerman.
info op www.wizzjones.com

The Tannahill Weavers
Het is eigenlijk ongelooflijk dat The Tannahill Weavers nog steeds zalen plat spelen. Ze deden dat immers een kleine dertig jaar geleden ook al. Toen walsten zij net als hun even jeugdige Schotse collega's van Silly Wizard het complete Nederlandse circuit van jongerencentra en folkclubs plat. Dat ging in een dermate hoog tempo, dag in dag uit, week in week uit, dat je zou verwachten dat zo'n groep het hooguit een paar jaar vol zou houden.
Zo'n twintigtal albums verder is het echter nog steeds een geliefde folkband. Opzwepende traditionele Schotse songs en tunes op highlandpipes, fiddle, flute, bouzouki, gitaar en zang.

The Tannahill Weavers

Ze zijn er dus nog steeds. Mét muzikanten van toen zoals fluitist Phil Smilley, zanger/gitarist/frontman Roy Gullane en violist John Martin (ooit Ossian). En de iets jongere bouzoukispeler/zanger Leslie Wilson plus het broekie Colin Melville (23) op doedelzak.

De Tannahill Weavers zijn onlosmakelijk verbonden met de highland pipes. Slechts in hun eerste jaren deden ze het zonder. Op hun debuutalbum 'Are You Sleeping Maggie waren het nog gitaar, bouzouki, viool, dwarsfluit en zang. Dougie MacLean die in die eerste bezetting viool speelde ging al snel zijn eigen weg ondermeer in een duo met Alan Roberts. In de plaats van MacLean kwam violist Mike Ward, maar ook doedelzakspeler Alan MacLeod schoof aan. Daarna zijn de bagpipes constant gebleven. Ze werden bespeeld door mensen als Ian McInnes, Kenny Forsyth, Duncan J.Nicholson en vanaf het laatste album 'Arnish Light' (2003) door het jonge talent Colin Melville.
Roy Gullane en Phil Smilley hebben steeds het hart gevormd van de 'Weavers'. Ook Les Wilson en John Martin blijven de groep al vanaf eind jaren tachtig trouw. Bouzoukispeler Hudson Swan, een man van het eerste uur, haakte eind jaren zeventig af, maar hij maakt nog steeds muziek met zijn Hudsin Swan Band. Het gaat dan om traditionele muziek met een elektronische component.

Dat de Tannahill Weavers met hun drive altijd weer nieuw en jonger publiek voor zich innemen bleek een jaar geleden nog eens tijdens een concert dat ze gaven in de Groningse Kroeg van Klaas. Het concert in deze kleine kroeg was eigenlijk uitzonderlijk en te beschouwen als een vriendendienst voor de kroegbaas. De frontman van de groep, Roy Gullane, blijkt namelijk verrassend genoeg in Groningen te wonen. Op de site www.moorsmagazine.com lazen we een enthousiast verslag waaruit het volgende citaat komt:

...Het gaat om traditionele muziek, maar die wordt hier zeer pittig en ruig onder het stof vandaan gehaald. De zanger en frontman Roy Gullane speelt bijvoorbeeld fenomenaal slaggitaar, stuwend en tegelijkertijd stevig en subtiel, moeiteloos midden in een nummer van het ene ingewikkelde ritme naar het andere switchend. Daarnaast zingt hij voortreffelijk, met een mooie gruizige stem. De twee mannen links en rechts naast hem zetten daar zeer regelmatig een spannende tweede en derde stem naast. Dat betekent dat alleen de zangpartijen al klasse waren. Dan was daar de bagpiper, Colin Melville, de jongste aanwinst van de groep, 22 jaar jong en zeer goed. Een doedelzakspeler in zo'n kleine bezetting zie je niet veel, maar als je ook maar een beetje van doedelzak houdt was je hier in het walhalla terechtgekomen. Hij speelde afwisselend de highland bagpipes, een kleine elleboogdoedelzak en een pennywhistle, en hij was vooral in de snelle stukken onovertroffen. De fiddler, John Martin en de fluitspeler Phil Smilly speelden niet gelijk met hem op, maar legden er hun eigen stukje tapijt onder, met net weer een iets andere melodie of een andere wending. En dan was er nog de bouzouki, die door Leslie Wilson meestal ook als slaginstrument bespeeld werd, en die een prachtige basis legde voor de rest. Wilson speelt daarnaast ook keyboards en zingt ook een paar stukken als leadvocalist....



Tannahill Weavers:
Roy Gullane - guitar, vocals
John Martin - fiddle, viola, mandola, mandolin, cello
Colin Melville - Highland bagpipes, Scottish small pipes, whistles, guitar, keyboard, djembe
Phil Smillie - flute, whistles, bodhran, djembe, vocals
Les Wilson - bouzouki, keyboards, guitar, vocals
Zie ook: www.tannahillweavers.com