|
Celtic Nights 2004
van ingetogen tot opzwepend Laatste nieuws Mes Souliers Sont Rouges laat het afweten op Celtic Nights De Celtic Nights in Hoogeveen, Den Helder, Tiel en Leeuwarden moeten het dezer dagen doen zonder topact Mes Souliers Sont Rouges. Deze Franse klasse feestband heeft het op 't allerlaatste moment laten afweten en bezorgt daarmee deze fraaie serie keltische festivals een gevoelige aderlating. Vanaf januari dit jaar lagen de concerten die ze zouden geven in het kader van de Celtic Nights al vast, maar een communicatiestoornis tussen eigen management en de groep zorgt nu voor absentie van MSSR. Het contracteren van gerenommeerde invallers als Debout Sur Le Zinc of Les Nomades bleek op zo'n korte termijn - vanaf afgelopen zaterdag is gezocht naar een alternatief - niet meer mogelijk. Het programma van de eerste drie festivals is nu gecompleteerd met Ogham uit Goirle (Tilburg). Zaterdag treedt in Leeuwarden als alternatief de knotsgekke Waalse feestband Shrapnel aan met een opwindende mix van celtische en arabische muziek.
----------------------------------------------------------------------------------------- Een breed aanbod van Keltische muziek is van 17 tot en met 20 november te genieten tijdens vier Celtic Nights. De programma's van deze Celtic Nights in Hoogenveen (17/11) Den Helder (18/11), Tiel (19/11) en Leeuwarden (20/11) draaien voor een belangrijk deel om dezelfde groepen. Er is folk uit alle Keltische windstreken en varieert van kippevel-ballads tot opzwepende feestmuziek. In beide categorieën komt het neusje van de zalm.
De Celtic Night in Hoogeveen kent met vijf acts al een behoorlijk programma. Maar dat in De Harmonie van Leeuwarden spant de kroon met tien namen! In deze special belichten we de belangrijkste groepen wat uitgebreider. Het gaat dan om de Franse topband Mes Souliers Sont Rouges en de Ierse ingetogen zangeres Niamh Parsons die op alle edities staan en het Spaans/Galicische Berrogüetto dat op drie van de vier Celtic Nights optreedt.
Ook de andere formaties komen - zij het in iets beknoptere vorm - aan bod: Corquiéu (Spanje/Asturië), Tom McFarland & Tomás Lynch(Ierl), Comas(Be/Ierl/Bretagne), Urban Trad(Be), J enny Crook & Henry Sears (GB), A Contrabanda (Be/Galicië) en Fling (Ned). De programma's van de vier Celtic Nights:
17/11: Hoogeveen: Mes Souliers Sont Rouges (Fr), Niamh Parsons (Ierl),
Corquiéu (Sp-Asturië), Tom McFarland & Tomás Lynch (Ierl), Comas (Ierl,
Bret, Be).
http://www.detamboer.nl/2004/index.html 18/11: Den Helder, De Kampanje: Berrogüetto (Sp-Galicië), Mes Souliers Sont
Rouges (Fr), Comas (Ierl, Bret., Be) Urban Trad (Be), Corquieu
(Sp-Asturië), Niamh Parsons (Ierl), Jenny Crook & Henry Sears (GB).
http://www.kampanje.nl/index.html?product_id=2&todo=more_info&projecten_id=38&parentmenu_id=9 19/11: Tiel, Agnietenhof: Mes Souliers Sont Rouges (Fr), Berroguetto
(Sp-Galicië), Niamh Parsons (Ierl), Corquieu (Sp-Asturië), Comas (Ierl.
Bret, Be), Tom McFarland & Tomas Lynch (Ierl).
http://www.agnietenhof.nl/Details.php?Code=779 20/11: Leeuwarden, De Harmonie: Berroguetto (Sp-Galicië), Mes Souliers Sont
Rouges (Fr), Fling (Nl), A Contrabanda (Be/Sp), Comas (Ierl, Bret, Be),
Urban Trad (Be), Niamh Parsons (Ierl), Jenny Crook en Henry Sears (GB),
Corquiéu (Sp-Asturië), Tom McFarland & Tomás Lynch (Ierl),
http://www.harmonie.nl/detail.asp?Id=1043
Mes Souliers Sont Rouges (Fr)
een wervelend spektakel
Elk optreden van deze groep uit het Franse Normandië Franstalig Canada is een spektakel. Het vijftal speelt muziek die geïnspireerd is door traditionele muziek uit Franstalig Canada. Niet voor niets worden wel eens vergelijkingen gemaakt met de bekendste band uit dat gebied: La Bottine Souriante.
Waar Mes Souliers Sont Rouges zich enkele jaren terug nog beperkte tot die muziek uit Québec bespeur je tegenwoordig ook invloeden uit het Franse chanson. Geen wonder, want de vijf heren zijn naast voortreffelijke instrumentalisten ook allemaal goede zangers.
In hun meerstemmige zang zijn ze minstens zo begaafd alsde legendarische Bretonse groep Tri Yann. In 2003 was MSSR na het verschijnen van hun succesvolle album '5' dé revelatie van het grote Dranouter Folkfestival in België. De pers was unaniem lyrisch. Op Folkforum schreven we ondermeer: …het meest bewogen concert van het festival. Dynamiek te over. Een presentatie om U tegen te zeggen. Goed opgebouwd (…) Op de rustige accordeonist na (Ludovic Syffert op diatonische 2-rijer) springt uiteindelijk iedereen over het podium, zwiert de contrabas (Denys Lefrancois) vervaarlijk boven de hoofden van het publiek en wordt een bodhran vervangen door een blikke wasteil. Swingende muziek, zeer perfect gespeeld, maar met een ogenschijnlijke nonchalance gebracht. Evengoed chanson, traditioneel, Bretons, gypsie, rock als klassiek. De percussionist is een duizendpoot. Hij zorgt met zijn voeten voor het aanstekelijke Quebec Footstamp werk (a la La Bottine). Wat vooral bijblijft zijn de vocale hoogstandjes. Geluiden die je zou verwachten uit een drumcomputer en didgeredoo worden moeiteloos via de mond en een uitstekende microfoontechniek voortgebracht. … Op de Vlaamse site www.folkroddels.be schreef DJ.Jåk ondermeer:
…Het groepsgeluid is gemakkelijk te herkennen door het ritmische klikken van de schoenen van de percussionist/gitarist. Stel je verder nog een banjo voor, een fluit, enkele gitaren, en een contrabassist die zijn instrument woest boven zijn hoofd zwaait. 'Turelute' en vooral 'Saint-Cécile' zorgden voor een uitzinnige publiek in de kleine concerttent… Afgelopen jaar kwam MSSR opnieuw naar België en speelde daar het Deerlycke Festival plat. Onze recensent Paul schreef op Folkforum.nl: …Het beste concert van het festivalseizoen. Een andere conclusie kan ik niet trekken. (…) De groep wordt vergeleken met La Bottine Souriante, maar is in haar aanpak vele malen gevarieerder dan dit gezelschap.
Wat me ook zeer bevalt aan MSSR is de manier waarop ze communiceert met het publiek. Alle middelen worden ingezet om het publiek middels dans of zang bij het optreden te be- trekken. Daarbij legt bassist Lefrançois een tomeloze energie aan de dag. Het publiek wilde wel. Geweldige stemming!! Wie nog niet zeiknat was van het swingen werd het daarna wel toen de condens van het tentdak druppelde. Bijna 2 uur duurde dit concert. Daarbij inbegrepen 5(!!) toegiften…. DJ.Jåk had het op www.folkroddels.be over 'een wervelend spektakel' en
Wouter schreef op Folksport.be: 'De heren van Mes Souliers Sont Rouges staan duidelijk met zeer veel zin op het podium en ze weten het publiek te bespelen als geen ander. Het zijn bovendien alle vijf zeer degelijke muzikanten die allemaal meer dan één instrument bespelen: gitaar, mandoline, banjo, viool, accordeon, percussie, bodhran, tin whistle... Slechts weinig instrumenten zijn toe te wijzen aan één enkel groepslid. Dat ze allemaal kunnen zingen bewijzen ze ook verschillende malen, onder andere in Eau Trouble en Sur l'eau, sur la rivière, twee knap gearrangeerde a capella nummers…. Bezetting:
· Stéphane Devineau (Grumô): zang, viool, gitaar, banjo, mandoline,
· Denys Lefrançois: zang, contrabas, piano en gitaar,
· Ludovic Syffert (Lulu): zang, accordeons, low whistles, bodhran,
· François Boros : zang, mandoline, voeten (podorythmie),
· Yannick Duhamel: zang en gitaar
www.souliers-rouges.com
Berrogüetto (Galicië)
zeldzaam hechte groep
De Galicische muziek staat sinds enkele jaren behoorlijk in de belangstelling. Carlos Nuñez, Susanne Seivane, Mercedes Péon, Ialma... Ook Berrogüetto zal zonder twijfel snel een prominente plaats op dit lijstje verwerven. Live laat de groep zich gaan op de golven van hun temperament en energie.. Alle groepsleden hebben in het verleden al baanbrekend werk verricht toen bij andere belangrijke Galicische roepen zoals Matto Congrio, Fia na Roca en Armeguin, etc. De groep werd opgericht in 1995. Hun muziek kan worden omschreven als hedendaags Galicisch. Berrogüetto werkt met zowel elementen uit de traditie als met een open experiment-mentaliteit. Na twee swingende albums kwamen ze begin vorig jaar met het meer relaxte album Hepta. Bijna klassieke invloeden werden vermengd met traditionele Galicische muziek. Toen ze in de zomer van 2003 op het grote podium van het Dranouter Festival in België verschenen, speelden ze onverwacht weer veel swingender dan op Hepta.
In onze recensie schreven we toen ondermeer: …de organisatie had de Spaanse topperBerrogüetto zondagmiddag om 13 uur in de Grote Concerttent geprogrammeerd. Geen gek idee, gezien de ingetogenheid en welhaast klassieke aanpak van de Galicische muziek op hun laatste cd. Maar het pakte geheel anders uit. Het swingde een uur lang en Dranouter was snel wakker. Het aangename aanBerreguetto is dat ze om heftig uit te pakken niet het elektronische pad opgaan, iets wat nogal wat van hun beroemde streekgenoten wél nodig achten. Goed, de drum wordt hard bespeeld, maar voor de rest is het redelijk akoestisch. De drive en de instrumentbeheersing zijn voldoende. Het zevental bespeelt een breed scala aan instrumenten: accordeon, mandocello, draailier, sopraansax, gaita's, viool, bodhran, drums, gitaren en piano. Bovendien hebben ze een kanjer van 'n zangeres mét uitstraling:Guadi Galego. De hoofdzakelijk traditionele Galicische dansen werden met de nodige afwisseling gebracht. Er zaten slim jazzy arrangementen in verweven (duet gaita/sopraansax!) en hier en daar hoorde je een gedurfd dissonantje door de violist (…) Een zeldzaam hechte badn… Berrogüetto: Santiago Cribeiro: Accordion, keyboards
Guillermo Fernández: Gitaar
Quico Comesaña: Bouzouki, Celtic harp
Quim Farinha: Viool
Isaac Palacín: Drums, percussie
Anxo Pintos: Gaita, draailier, sax, fluiten, viool
Guadi Galego: Zang, gaita
www.berroguetto.com 
Niamh Parsons (Ierland)
Traditionals betekenen veel voor mij
Niamh Parsons heeft één van de krachtigste en mooiste stemmen om de traditie van de Ierse muziek over te brengen. The New York Times noemt haar bewonderswaardige 'a cappela zangeres ' en de bekende Schotse artiest Archie Fischer vindt “dat een stem als de hare slechts één keer in een generatie voor kan komen, zo uniek is het”. Haar laatste album ‘Heart’s Desire’ is uitgeroepen tot Keltisch album van het jaar.
Parsons is een van de weinige Ierse zangeressen die vrijwel enkel traditionele songs zingen. Zij houdt de traditie van de Ierse liedkunst in ere. "Ik was al een jaar of twintig toen ik me voor het eerst echt voor de volksmuziek van mijn land begon te interesseren en ik raakte meteen verslaafd. In de loop der jaren heb ik heel wat traditionele liedjes verzameld met de meest bizarre onderwerpen. En ze betekenen veel voor mij. Wat mij vooral zo boeit is dat een liedje zo lang kan bestaan. Dat vind ik fascinerend." De struise Parsons is in staat om de diepste emoties uit de traditionele songs over te brengen. Uit haar presentatie proef je haar betrokkenheid. En zoals het voor veel kunstenaars en muzikanten geldt, je moet door diepe dalen gegaan zijn wil je de emotie in je kunstuiting voelbaar kunnen maken. Ooit zong Niamh in de band Kilera met John Doyle op gitaar en Ronan Browne op uillean pipes. Later in '97 kreeg ze succes met de band Loose Connections, waarmee ze de gelijknamige cd uitbracht. Maar de band ging uit elkaar, haar huwelijk liep stuk en haar vader overleed. Twee jaar geleden trouwde ze met gitarist/songwriter Graham Dunne, met wie ze haar carrière weer uit het slop trok. Samen met hem nam ze het fraaie ingetogen album 'Hearts Desire' op. In 2003 kwam het duo op tournee in Nederland. Het werd een succes. Journalist Marcel Haerkens was in Maastricht getuige van het concert dat Niamh Parsons daar gaf. Hij omschreef in Dagblad De Limburger Niamh Parsons als 'een zangeres die qua grootsheid een gelijkgestemde landgenote als Mary Black moeiteloos overtreft'. Henk Hoogenstraaten schrijft na een concert in het Eindhovense Muziekcentrum in het Eindhovens Dagblad: …Wat 'n stem, wat 'n gevoel. Uit haar presentatie proef je betrokkenheid. 'My Lagan Love' leerde ze van vader Jack, die anderhalf jaar geleden overleed, vertelt ze. 'Met mijn vader, moeder en mijn zus Anne gingen we elke vrijdagavond naar een bar om de hoek bij ons thuis in Dublin, naar de zangclub. Daar kwam je met zo'n honderd man bij elkaar om te zingen. Alles a capella. Om de beurt. Iedereen deed mee. 'It was pure Heaven'.' Geen wonder dat Ierland groot zangtalent voortbrengt…. In de Twentsche Courant/Tubantia zei ze op de vaststelling van Theo Hakkert dat op de plaat traditionals samen brengt met nieuwe songs ondermeer: 'De emoties van honderd jaar geleden zijn dezelfde als van tegenwoordig. Liefde, trouw en ontrouw, schuld en boete - in wezen is niets van dit alles ooit anders geweest.' www.niamhparsons.com
Corquiéu (Sp/Asturië)
Het Spaans-Asturische Corquiéu werd in de zomer van 1998 door vijf mensen opgericht. Omdat ze geen studio ter beschikking hadden, repeteerden ze op het strand van Ribadesella. Hun eerste kansen om voor een groot publiek op te treden kregen zij in de Folixa de la sidra de Ribadesella. Daarna groeide hun faam op grote festivals in de regio. In 2000 sloten zij zichzelf op in een garage om hun eerste cd op te nemen, met composities als “Andarina, Lo suelto de Aller”, “La gaita”. Tevens maakten zij deel uit van een verzamelalbum Asturische folk onder de titel “Xeneration Folk”. Vervolgens voegde zich de stem van Gema Garcia toe aan de groep en daarmee verstevigde ook de samenwerking met schrijver Xandru Martin. Hun cd “La Barquera“ werd omschreven als geniale mix van moderne muzikale trends met hun specifieke folk stijl. Inmiddels is Corquiéu een graag geziene gast op festivals in heel Europa. Zo stond de groep ondermeer op het Lorient Festival, Tonder Fest Denemarken en het Shettland Festival. Corquieu:
Roberto Suarez: Doedelzak (leerling van Hevia)
Pablo Valdés: Akoestische gitaar, zang
Paul Balmori: Bouzouki
David Mateos: Percussie
Gema Garcia: Zang
Frankie Delgado: Viool (voorheen ondermeer Llan de Cubel en Hevia)
Xurde Fernandez: Fluit www.corquieu.com A Contrabanda (Be/Galicië) De gaita (doedelzak) en de pandeireta (tamboerijn) zijn de typische instrumenten van de Galicische traditionele muziek. Ook nu nog fleuren in het Noord-Spaanse Galicië 'bandas de gaitas' straten en feesten op met swingende ritmes als muiñeira, pasodoble, jota, rumba of wals. Tijdens de cursussen gaita en pandeireta van Muziekpublique in Brussel is deze banda ontstaan, onder leiding van leraar Gregorio Melgosa: A Contrabanda.
De groep brengt levendige, uiterst dansbare Spaanse muziek die weinig uit te staan heeft met flamenco maar eerder met Ierse, Bretonse of zelfs Belgische traditionele muziek. Maar dan wel met Spaans temperament. A Contrabanda is trouwens niet uitsluitend Galicisch, maar een multiculturele groep met leden uit verschillende Spaanse regio's, Vlaanderen, Wallonië,... Traditioneel bespelen de mannen in Galicië de gaita en de vrouwen de pandeireta, maar dit zou geen contrabanda zijn als het rolpatroon niet af en toe zou doorbroken worden. Tom McFarland & Tomás Lynch (Ierland) Al jaren vormen Tom McFarland en Tomás Lynch (Ierland) een duo. De uit Belfast afkomstige Tom McFarland had al van jongs af aan een grote interesse in drummen. Inmiddels bespeelt hij de djembé, conga’s, bongo’s, bodhrán, noem maar op. Hij werkte onder andere samen met Finbar Furey en Ben Sands (van de Sands Family). en Tomás Lynch.
Tomás Lynch (a Dubliner living in Glasgow) vermengt in zijn muziek het oude en het nieuwe Ierland. Deze zanger, gitarist, doedelzakspeler en fluitist werkte mee aan albums van Shane McGowan and the Popes, The Oyster Band, Alias Ron Kavana Bands en Rory McCloud. Tomás Lynch zou afgeliopen zomer optreden tijdens het Folkwoods Festival in Nuenen, maar het overlijden van zijn echtgenote enkele maanden daarvoor - en de zorg voor hun dochter - stond een overtocht naar Nederland toen nog in de weg. Comas (Ierland, Bretagne, België) Comas is het Ierse woord voor kracht en deze muzikale explosie met swingende muziek raakt je tot in het binnenste van je ziel. Een Keltisch virus dat maar doorraast, verrast, vernieuwt en overal bewondering afdwingt. De muzikanten komen overal vandaan, maar voelen zich door de muziek enorm verbonden met elkaar en hun publiek. Dit gezelschap speelt echt alsof al het mooie van het nog wachtende leven vandaag nog moet.
Comas is een internationaal gezelschap met o.a. de Belg Philip Masure op gitaar. Masure heeft een druk bestaan. Naast zijn baan als gitaar-docent speelde al in groepen als Laïs, Orion, het VRT-orkest, als begeleider van Helen Flaherty en nu staat hij als vast lid in de band Urban Trad, op de Celtic Nights van Den Helder en Leeuwarden.
Comas beschikt ook over een van de allerbeste fluitisten die we ooit zagen. Sylvan Barou (Bretagne) is de naam. Met zijn spel, adequaat ondersteund door de ritme-tandem Masur en Jackie Moran (percussie) zet hij elke concertzaal op z'n kop. Ook fiddler Aiden Burke imponeert in felle vioolsolo's met onmiskenbare Amerikaanse invloeden. Aiden werd al op z'n achtste aangezet tot vioolspelen door zijn neef Kevin Burke, de violist van oa. The Bothy Band. Comas:
Sylvain Barou: uilleann pipes, houten fluiten, low whistles
Aidan Burke: viool
Philip Masure: gitaar, zang
Jackie Moran: bodhran, percussie http://www.folk.be/comas
Urban Trad (België) Urban Trad is het geesteskind van de jonge Belgische componist Yves Barbieux. Yves had één grote wens… zijn muziek laten vertolken door verschillende artiesten met roots in de folk en traditionele muziek. Hij wil de traditionele en uit het volk geïnspireerde muziek verstedelijken en bekendmaken bij het grotere publiek, dat meer vertrouwd is met de actuele, moderne techno sound. De typische Urban Trad-sound ligt diep geworteld in de traditie van de volksmuziek. Urban Trad overtuigt niet alleen op cd, maar ook op het podium: de groep wordt enthousiast onthaald op de festivals. De internationale doorbraak van Urban Trad kwam na 24 mei 2003: op die dag mochten Yves Barbieux & co België vertegenwoordigen tijdens het Eurovisie Songfestival in Riga (Letland). Onlangs brachten ze het album Elem uit. Op de Celtic Nights van Den Helder en Leeuwarden presenteren de Belgen deze cd. Urban Trad:
Yves Barbieux: fluiten, doedelzak
Veronica Codesal: zang
Soetkin Collier: zang
Sophie Cavez: accordeon
Philip Masure: akoestische gitaar
Michel Morvan: drums
Dirk Naessens : viool
Marie-Sophie Talbot: zang, piano & percussies
Cédric Waterschoot: bas www.urbantrad.com Jenny Crook & Henry Sears (GB) Jenny Crook en Henry Sears zijn multi-intrumentalisten uit Engeland. Ze spelen de Keltische harp, fiddle, viool, mandoline, gitaar en ze zingen. Jenny heeft gespeeld met onder andere Peter Gabriël, Susana Baca en Joji Hirota. Ze was ook te horen in een productie van The English National Opera.
Voordat ze samen speelden, waren Jenny and Henry lid van verschillende groepen zoals Afterhours, Madigan en Cythara. Nu staat het duo te boek als een van de beste akoestische duo’s van Groot Britannië. Fling (Ned) De Nederlandse groep Fling is in slechts een paar jaar tijd uitgegroeid tot een band die volle zalen trekt en overal lovende kritieken krijgt. “A group who sounds like a great live act”, schreef Irish Music Magazine naar aanleiding van het tweede album ‘The Blackbird’. Ballades en dansmuziek uit de rijke Keltische traditie leveren bij Fling een afwisselend en sprankelend geheel op. De muziek kenmerkt zich door eigenwijze arrangementen en verrassende improvisaties. Fling:
Evertjan ‘t Hart -Uilleann Pipes, fluiten
Peter Zijlstra - Viool
Peter Rechsteiner - Zang, gitaar, bouzouki
Annemarie de Bie - Zang, gitaar, bodhran www.flingmusic.com
|
