R E C E N S I E

Topoptredens van
Mes Souliers Sont Rouges en Baka Beyond

- door Paul -
Voor het eerst afgereisd naar Deerlycke om daar het jaarlijkse festival te bezoeken. En dan speciaal het concert van Mes Souliers Sont Rouges. Die zagen we vorig jaar aan het werk op Dranouter in een zinderende set.
Verder was het uitkijken naar gevestigde namen als Ambrozijn, Baka Beyond en Hevia. Van de minder bekende groepen bereikten ons goede berichten over het duo Othmar.

Een geschaarde vrachtwagencombinatie bij Turnhout en de gebruikelijke verkeers- ellende in Antwerpen maakten dat we enigszins vertraagd in Deerlycke arriveerden. Zodoende misten we een groot gedeelte van het concert van Embrun. Een mudvolle dansvloer, enthousiast publiek dat "nog een liedje" scandeerde, maakte wel duidelijk dat Toon van Mierlo en consorten al vroeg voor ambiance zorgden.

Het concert van Ambrozijn viel niet mee. Dat had voornamelijk te maken met falende geluidstechniek. Zeer slordig gemixt deze set. De accordeon van Wim Claeys was af en toe onhoorbaar, de gitaar van Tom Theuns veel te luid. Dan komen de verfijnde songs van hun voortreffelijke CD "Botsjeribo" nauwelijks tot hun recht. Een gecombineerde bar/concerttent (evenals op Folkwoods) is dan ook verre van optimaal voor de soms zo intieme muziek van Ambrozijn. In een Theater of Cultureel Centrum komt Ambrozijn veel beter tot zijn recht.

Die matige geluidstechniek beloofde niet veel goeds voor het concert van Mes Souliers Sont Rouges. Dat bleek enorm mee te vallen. De Normandiërs hadden hun eigen geluids- mensen meegenomen. Het resultaat: perfect geluid. Het beste concert van het festivalseizoen. Een andere conclusie kan ik niet trekken.
Hypnotiserende ritmes in "Eau Trouble", prachtig slide-spel van gitarist Yannick Duhanel in "Sortis de Bois" en messcherpe samenzang in "Petite Galiote". En dan is daar de ritme-tandem Denys Lefrançois (bas) en François Boros (gitaar, voeten- werk).
Boros (hij werd nog even toegezongen vanwege zijn verjaardag), beschikt over een zeer verfijnde motoriek en dito coördinatievermogen. Hij zingt, speelt gitaar en zorgt met beide voeten voor een opzwepend ritme. Drie handelingen die hij zonder veel moeite gelijktijdig uitvoert. De groep wordt vergeleken met La Bottine Souriante, maar is in haar aanpak vele malen gevarieerder dan dit gezelschap.
Wat me ook zeer bevalt aan MSSR is de manier waarop ze communiceert met het publiek. Alle middelen worden ingezet om het publiek middels dans of zang bij het optreden te be- trekken. Daarbij legt bassist Lefrançois een tomeloze energie aan de dag. Het publiek wilde wel. Geweldige stemming!! Wie nog niet zeiknat was van het swingen werd het daarna wel toen de condens van het tentdak druppelde. Bijna 2 uur duurde dit concert. Daarbij inbegrepen 5(!!) toegiften. Daarmee was de avond nog niet ten einde.

Ik hoorde voor het eerst DJ Bryzze aan het werk in een opzienbarende, swingende set. Zo'n beetje de Godfather van alle folkdj's hoorden we van DJ Jåk. Om 03.30 trapte wij het af.

Op zaterdag heel even bij de dansiniatie onder begeleiding van Les Muchards gaan kijken. Niet echt mijn ding maar ik ben wel nieuwsgierig hoe een oud nummer van AR LOG (Wales), in het repertoire van deze Waalse band verzeild is geraakt.

Het bij ons onbekende duo Othmar verraste. Een duo met gitaar en saxofoon. Duidelijk hoorbaar dat saxofonist Jan Noerens uit de jazz-hoek komt. Ik was zeer gecharmeerd van hun set met eigen materiaal maar ook covers van (Christy Moore) klassiekers als "Ordinary man" en "Black is the Colour". "De mooiste love-song ooit geschreven", aldus zanger/gitarist Herby. Excellente sax-partij in "Fisherman's Blues" (Waterboys) en een zeer sterke toegift "I am stretched on your grave". Af en toe maakt Herby zich schuldig aan "mooizangerij" en de uitvoering van Willie McBride was mij iets te haastig, maar het geheel maakte een verzorgde en vooral muzikale indruk.

Baka Beyond was verrassend goed. Hun cross-over van Keltische en Afrikaanse muziek klinkt op de CD "East to West" enigszins kunstmatig. Live is dat een heel ander verhaal. Twee fanatieke zangeressen/danseressen (Sue Hart/Denise Row) een geweldige ritme-sectie en solo-gitarist Martin Cradick die traditioneel Keltisch materiaal voorziet van typisch Afrikaanse akkoorden. Ierse nummers als "Rakish Paddy" of "Braighe Locheil" krijgen een heel nieuw, maar herkenbaar gezicht Folkwoods-organisator Tinus Kanters zag nog een staartje van hun optreden en meldde dat hij de groep voor Folkwoods 2005 wilde vastleggen. Als afsluiter op de zondag. Met Garmarna, Ambrozijn en de Transsylvanians zijn dat al 4 toppers.

Hevia stelde mij teleur. Ik heb de groep nu drie keer aan het werk gezien en muzikaal is Hevia niet interessant. Zeer voorspelbaar met elke keer hetzelfde kunstje. Een dreunende harde beat waar met een doedelzak overheen gesoleerd wordt. Jammer want die band heeft volgens mij veel meer in hun mars. Het publiek maalde er niet om. De tent stond weer volledig op zijn kop.

Heel leuk weekend gehad daar in Deerlijk. Veel kwaliteit voor een vriendenprijsje. Ik heb nog wel een opmerking. Wie dacht na een avond swingen de volgende morgen eens lekker onder een douche te springen kwam bedrogen uit. Die waren er namelijk niet. Kijk, niet iedereen kan zich de luxe van Folkwoods permitteren, maar een eenvoudige douchegelegenheid moet te fabriceren zijn. Sla de kosten van zo'n voorziening om via de toegangsprijs en het is geregeld.
Voor de rest: wij komen zeker terug!!

Paul