|
VOORBESCHOUWING 2 Breed internationaal scala
met zowel toppers als hiaten -door Henk-
Het programma van een groot festival laat zich niet altijd even gemakkelijk sturen. Soms wordt er jaren geaasd op de komst van een topper en soms komen er op één editie een stel kanjers tegelijk. De programmeurs van Dranouter hebben daar ook mee te kampen. Het is niet altijd eenvoudig een goed evenwicht te vinden. Natuurlijk heeft Dranouter het voordeel te kunnen kiezen uit een groot contingent uitstekende Belgische groepen (zie ons artikel over het mooie Belgische aandeel). Maar op internationaal vlak wordt dit keer wellicht iets te gemakkelijk teruggegrepen op groepen als Afro Celts (voorheen Afro Celt Soundsystem), Bratch en The Levellers en is bijvoorbeeld Afrika en Scandinavië zwaar ondervertegenwoordigd. De Yahoband komt weliswaar uit het Noorse Bergen , maar hun muziek heeft meer van doen met rock en outlaw-country dan met Noorse folk. Gelukkig is er nog Ranarim rond Ulrika Bodén met Zweedse folk in de nieuwe traditie.
Grote internationale namen op deze 29ste editie zijn naast de hierboven reeds genoemden: de Canadese zanger/muzikant/songschrijver en topproducer (Bob Dylan, Emmylou Harris, U2) Daniel Lanois, singer/songwriter Beth Orton, de Frans/Argentijnse tangodance-formatie Gotan Project en zangeres Beth Gibbons van triphopgezelschap Portishead met ex-Talk Talk-muzikant Paul Webb (Rustin' Man), die samen een klasse-album opnamen. Wellicht bij een groot publiek minder bekend maar voor de kenners een must is de 'kamerfolk' van het Australische Naked Raven (al twee jaar geleden schitterend in Rudolstadt, en al twee keer in '00 en '01 op Deerlycke Folkfestival) en het trio rond de Bretonse gitarist Soig Siberil met Karl Gouriou (saxen) en Alain Genty (Bas). Bovendien kan Mes Souliers Sont Rouges (ook Frankrijk) voor een verrassing zorgen. Deze groep, bekend van haar swingende Frans-Canadese repertoire heeft zich in een moderne richting doorontwikkeld en waagt zich ook op het chanson-pad. Exotisch
Excotische kanjers zijn de Tuvaanse keelzangers van Huun-Huur-Tu, de wereldmuziek van de Algerijn Abdelli, de Brits-Indiase percussionist Trilok Gurtu (van Bhangra elektronica tot juju soul en van Afro-Asian funk tot raga-pop) en het Wit-Russische fiolklore ensemble Gramnitsy. Britse top
Dan is er eindelijk Linda Thompson. Nadat zij vorig jaar vriend en vijand verraste met misschien wel de beste folkplaat van 2002 was ze met geen mogelijkheid deze kant op te krijgen. In hetzelfde weekeinde als Dranouter staat ze in haar geboorteland op het Cambridge-festival, maar dat is pas haar tweede Engelse optreden na het succes van Fashionably Late, voor de rest verzilverde ze liever haar succes in de VS.
Andere Britse folktoppers zijn The Equation, maar meer nog het project The Big Session waerin zich verenigen: The Oysterband, Eliza Carthy en nog enkele gastmuzikanten onder wie Benji Kirkpatrick op gitaar (inderdaad de zoon van), zangeres Rose Kemp (dochter van Rick Kemp en Maddy Prior) en Jim Morray (22) die met zijn technofolk zaterdagmiddag de kleine concerttent ook al zal laten opkijken.
The Levellers geven twee concerten. Eén op het hoofdpodium en één bijzonder kleinschalig akoestisch concert op zaterdagavond in de concertzaal van Muziekcentrum 't Folk in de Dikkebusstraat. Mediterraan
Italië en Griekenland zijn matig vertegenwoordigd, Spanje beter. Een topper die hier nog nauwelijks te zien was is Beregüetto. De groep werd opgericht in 1995 en hun muziek kan worden omschreven als hedendaags Galicisch. Ook uit Spanje en al op donderdagavond in de dranktent is Amparanoïa met uitbundige feestmuziek van de bloeiende 'mestizo'-scene in Spanje (Macaco, Ojos de Brujo, Dusminguet). Luz Casal is in Spanje al 20 jaar een gevestigde waarde. Al horen veel van haar nummers thuis bij de rock, haar bekendste nummers zijn eerder te plaatsen in de categorie singer-songwriter.
Uit Italië komt het vlammende Napolitaanse gezelschap Scappanapoli en uit Griekenland Nikos Lliakis. Keltisch
Keltische folk is er ook met bijvoorbeeld met Mairead Nesbitt violiste uit o.m. 'Riverdance', 'Lord of the Dance' en 'Feet of Flames'. Téada wordt genoemd als een van de meest opwindende jonge Ierse groepen sinds jaren. Téada is een traditioneel snarenkwartet. Nog zo'n Ierse naam waar juichend over wordt gedaan is die van Emer Mayock. Afwisselend tussen fluit, cello, uilleann pipes, tin whistle en de fiddle brengt ze een zeer gevarieerd gamma van walsen, reels en jigs. Een nieuwe rijzende ster in het muzikale firmament, zegt men. Interessanter lijkt ons Gráda (waarvan Emer Mayock ook deel uitmaakt) die jazzy improvisaties combineert met de rauwe passie van de traditionele Ierse dansmuziek. Het Schotse Shooglenifty krijgt ongetwijfeld het publiek in beweging. En dan zijn er nog de Nederlandse Ier Danny Guinan, het Engelse/Duitse Perfect (ooit Pogues) en het internationale gezelschap Comas: Sylvain Barou, Philip Masure, Aidan Burke en Jackie Mora. Speciaal voor het festival aangevuld met Daithi Rua. Singer/songwriter
In de sfeer van singer/songwriter muziek is een optreden van Elliot Murphy niet te missen. En dat Daniel Lanois op tal van snaarinstrumenten een topper is moge duidelijk zijn. Josephine Oniyama, wordt de Britse Tracey Chapman genoemd. Beth Orton (ooit Chemical Brothers) zou al eerder komen, maar staat er nu toch met band.
Dranouter levert ook nog een onsje curieuze nostalgie in de vorm van de Eindhovense protestzanger Armand. Zie Hoofdprogramma
|
