Ranarim, Mes Souliers Sont Rouges en The Big Session dé folktoppers op Dranouter

Dranouter beleefde een topeditie. Zowel qua bezoekersaantal als qua artistiek niveau. Nog even over de enorme toeloop. Ruim 80.000 bezoekers in 3 dagen. PR-man Piet Lesage: "Prachtig, maar vooral leuk voor de financiën. We hebben de afgelopen jaren zoveel geïnvesteerd in de Muziekcentrum 't Folk en onlangs nog in ons museum Folk Experience. Ook drukken de personeelskosten daarvan zwaar. Die moeten we in dit ene weekeinde zien te verdienen…". Maar goed, laten we ons in dit artikel beperken tot de concerten. Met name die van de internationale namen, want de Belgische groepen kwamen al aan bod in Henk's artikel 'Van meidenkoor Scala tot gemengd koor Daanlais'

- door Paul en Henk -
De groep Mes Souliers Sont Rouges, een vijftal (percussie, accordeon, contrabas en snaren) uit Normandië, verenigt het beste in zich van La Bottine Souriante en Debout Sur Le Zinc. In hun meerstemmige zang zijn ze minstens zo begaafd als Tri Yann. Daarmee is de toon gezet. In de Kleine Concerttent werd dit het meest bewogen concert van het festival. Dynamiek te over. Een presentatie om U tegen te zeggen. Goed opgebouwd. Eerst een ongeïnteresseerde slome pose: de twee snarenmannen (Stéphane Duvineau en Yannik Duhamel) onderuitgezakt op tuinstoeltjes aan een klein rond tafeltje met een afzichtelijk tijgervelletje en een bloemstukje. Maar een theekransje wordt 't allerminst. Op de rustige accordeonist na (Ludovic Syffert op diatonische 2-rijer) springt uiteindelijk iedereen over het podium, zwiert de contrabas (Denys Lefrancois) vervaarlijk boven de hoofden van het publiek en wordt een bodhran vervangen door een blikke wasteil. Swingende muziek, zeer perfect gespeeld, maar met een ogenschijnlijke nonchalance gebracht. Evengoed chanson, traditioneel, Bretons, gypsie, rock als klassiek. De percussionist is een duizendpoot. Hij zorgt met zijn voeten voor het aanstekelijke Quebec Footstamp werk (a la La Bottine). Wat vooral bijblijft zijn de vocale hoogstandjes. Geluiden die je zou verwachten uit een drumcomputer en didgeredoo worden moeiteloos via de mond en een uitstekende microfoontechniek voortgebracht. Vooral in het nummer Eau Trouble wordt op die manier een fraaie a capella begeleiding opgebouwd onder de wonderschone zang van percussionist Francois Boros. Eau Trouble stamt van de jongste cd '5', waarvan nogal wat nummers werden gespeeld. Een groep om te onthouden. Misschien iets als afsluiter van de keltische avond tijdens het Folkfestival Tilburg? (H & P)

R a n a r i m
Bij het Zweedse Ranarim werd het geluid geregeld gestoord door een beat vanuit de belendende kinderanimatie. Ranarim bracht een uitgekiende set waarin op de millimeter precies werd gemusiceerd. De twee stemmen van Ulrike Bodén en Sofia Sanden klonken perfect in hun samenzang en in hun interpretaties van oude ballades, religieuze- en traditionele songs. Maar ook instrumentaal had de groep veel te bieden. Een dwingende bas, precieze nyckelharpa, subtiele gitaar en verzorgde percussie (inclusief verbijsterende solo op tamboerijn) zorgden mede voor een van de beste concerten van het festival. (P)

N a k e d R a v e n
Ook Naked Raven kampte met tijdelijke geluidsoverlast vanuit de kinderanimatie. Maar dat niet alleen. Een haastige soundcheque bleek onvoldoende. Daardoor klonk het geluid van Naked Raven minder evenwichtig dan op een onlangs uitgebrachte live-cd. Cello en viool moesten het duidelijk afleggen tegen drums/percussie en gitaar. Wie ons wel overtuigde was zangeres Janice Maunder. Intens en breekbaar klonk haar stem in Happening en erg mooi in haar duetten met violiste/vocaliste Stephanie Lindner (St. Kilda Pier en Paper Boy). Opmerkelijk was de afwezigheid van oprichter/gitarist Russ Pinney. Steven Joyce toonde zich een waardig vervanger. Zijn gitaarpartijen, hier en daar met veel effecten klonken nauwelijks anders dan die van Pinney op Live Girl. De groep besloot haar optreden met een swingende uitvoering van de Eurythmics klassieker Who's that Girl. Ondanks de aanvankelijke geluidsproblemen ook een van de hoogtepunten van Dranouter 2003. (P)

T h e B i g S e s s i o n
The Oysterband hoefde voor mij eigenlijk niet zo nodig, maar het werd in de vorm van The Big Session een daverende verrassing. The Big Session betreft een samenwerkingsverband in met een aantal gasten. Ze hadden er dit keer twee meegenomen die de band een gigantische upswing gaven: Eliza Carthy (fiddle en zang) en Peatbog Faeries-man Ben Ivitsky op gitaar en fiddle. (Waar bleven trouwens de beloofde Benji Kirkpatrick en Rose Kemp? Tijdens de The Big Session-tour die het gezelschap eerder in Groot-Brittannië maakte waren ze er nog wel bij). Ook een niet onaanzienlijke versterking onderging The Oysterband onlangs met de komst van de jonge talentvolle Ierse piper James O'Grady. Zijn invloed zorgt voor een traditioneler geluid.
Zodra Eliza Carthy het podium betrad vormde ze het middelpunt van de band. Ze trok de rockers zonder probleem meer in een ballroomsfeertje. Haar stem groeit met de maand. Ze zong nog beter (10.000 miles) dan toen ik haar afgelopen keren hoorde op Folkwoods en het Tilburg Folkfestival. Ik had nooit verwacht de ouwe rockers van The Oysterband nog eens te zien in een samenstelling die bij bepaalde nummers leidde tot een line-up met vier fiddles, cello, accordeon, gitaar en drums, zoals in de toegift A New Morning. Maar The Oysterband zou The Oysterband niet zijn als niet ook de vonken ervan af zouden spatten. Dan deden ze me denken aan de vroege Albion Band. Het hitgevoelige Everyone I Know werd luid meegezongen en Jimmy Hendrix zal vanuit het hiernamaals met genoegen geluisterd hebben naar de rockende cello in het afsluitende All Along The Watchtower. (H)

D a y n a K u r t z
De Amerikaanse singer-songwriter Dayna Kurtz moest op het allerlaatste moment Linda Thompson vervangen, die vanwege stemproblemen afhaakte. In Nederland is Dayna Kurtz afgelopen maanden een hype geweest. Nu moet ze het in België gaan maken. Ze stond hetzelfde weekeinde op Klinkers in Brugge. Maar in Dranouter kende weinig mensen haar. Moederziel alleen stond ze daar op het grote podium van een zeer matig gevulde concerttent. Was dit wel de juiste plek? Was ze niet beter tot haar recht gekomen in de Kleine Concerttent? Van haar concert heb ik zes nummer gehoord. Het waren over het algemeen bluesy ballads. Mooie uitvoeringen van songs waarvan de meeste ook op haar succesvolle album Postcards from Downtown te horen zijn. Muisstil werd het tijdens de prachtige cover Parlez moi d'Amour. Dayna Kurtz heeft een geweldige stem waar ze veel kanten mee op kan, maar met name haar spel op de gitaar met de bottleneck imponeerde mij. (P)

C o m a s
Comas leverde zaterdagavond in de Kleine Concerttent Ierse muziek in de hoogste versnelling. Een internationaal gezelschap met o.a. Philip Masure op gitaar. Ook in hun midden een van de allerbeste fluitisten die we ooit zagen. Sylvan Barou (Bretagne) is de naam. Met zijn spel, adequaat ondersteund door de ritme-tandem Masur en Jackie Moran (percussie) zette hij de kleine Concerttent op z'n kop. Ook fiddler Aiden Burke imponeerde in een felle vioolsolo met onmiskenbare Amerikaanse invloeden. Comas is een dynamische band, die jigs en reels minder voorspelbaar doet klinken door te variëren in ritmische accenten. De aanwezigheid van zanger Daithi Rua zorgde vor de nodige rustpunten in een overigens spetterende set. (P).

B e r r o g u e t t o
De organisatie had de Spaanse topper Berrogüetto zondagmiddag om 13 uur in de Grote Concerttent geprogrammeerd. Geen gek idee, gezien de ingetogenheid en welhaast klassieke aanpak van de Galicische muziek op hun laatste cd. Maar het pakte geheel anders uit. Het swingde een uur lang en Dranouter was snel wakker. Het aangename aan Berreguetto is dat ze om heftig uit te pakken niet het elektronische pad opgaan, iets wat nogal wat van hun beroemde streekgenoten wél nodig achten. Goed, de drum wordt hard bespeeld, maar voor de rest is het redelijk akoestisch. De drive en de instrumentbeheersing zijn voldoende. Het zevental bespeelt een breed scala aan instrumenten: accordeon, mandocello, draailier, sopraansax, gaita's, viool, bodhran, drums, gitaren en piano. Bovendien hebben ze een kanjer van 'n zangeres mét uitstraling: Guadi Galego. De hoofdzakelijk traditionele Galicische dansen werden met de nodige afwisseling gebracht. Er zaten slim jazzy arrangementen in verweven (duet gaita/sopraansax!) en hier en daar hoorde je een gedurfd dissonantje door de violist. In de song Pailabo groepeerden vijf man zich met percussie-instrumenten dicht rond de drummer. Een zeldzaam hechte band. Maar toch miste ik de mooie rustige stukken…. (H)

S o i g S i b e r i l
Meestergitarist Soig Siberil werd onder andere geflankeerd door Camel Zekri. Die zorgde voor een Afrikaanse touche in de intelligente cross-over tussen jazz en folk. Het concert van Breton Siberil vereiste nogal wat concentratie bij het publiek: lang uitgesponnen nummers met complexe gitaarpartijen waarin voortdurend gesoleerd en geïmproviseerd werd. Eén van de hoogtepunten uit deze set was een muzikale reis die begon in Vigo (Galicië) en eindigde in Bretagne met een fraai gestileerde Gwerz.
De vijf muzikanten, met een uitblinkende Karl Gouriou op saxen, eisten individueel de ruimte voor uitgekiende solo's. Maar ook als geheel klonk de band hecht en doortimmerd. (P)

E m e r M a y o c k
In de Kleine Concerttent hoorde ik vrijdagavond een stukje van Emer Mayock. Ze bespeelt de uillean pipes, de d-flute en de houten dwarsfluit. Ze werd begeleid door een bodhran-speler en een gitarist. Het repertoire was niet opzienbarend, het bekende Ierse idioom. Maar het spel van Emer maakte wel degelijk indruk. Zij laat met name de d-flute en de houten dwarsfluit prachtig zingen. Ierland schudt de talenten kennelijk zo uit de mouw. (H)

D a n i e l L a n o i s
Daniel Lanois kende ik als producer, maar nauwelijks als uitvoerend gitarist/zanger. Als een oude rocker betrad hij het podium. Zijn hoofd bedekt met een zwarte ijsmuts. Na de eerste nummers begreep ik waarom hij U2 produceerde. The Edge moet Lanois aanbidden om zijn gitaartechniek. Bovendien had de Canadees de drie hardrockers van Mother Superior als begeleiders meegenomen. De herrie ontvlucht, hoorde ik in de perstent dat het concert zich ontwikkelde in een richting die mij wél aansprak. Uiteindelijk werd duidelijk waarom hij ook producer was van Bob Dylan en Emmylou Harris. Met z'n viertjes rond een microfoon zongen ze As Tears Roll By. Lanois greep terug op zijn roots uit franstalige Canada. En ook Crosby Stills Nash & Young waren niet meer ver weg. Wie Lanois gemist heeft krijgt 26 oktober nog een herkansing. Dan staat hij begeleid door enkele een drummer in de AB in Brussel. (H)

A f r o C e l t
Afro Celt Soundsystem heeft een wat akoestischer weg ingeslagen en haar naam ingekort. Zo werd de band aangekondigd die al tweemaal eerder Dranouter plat walste met haar stomende combinatie van Afrikaanse en Ierse muziek. Inderdaad liepen er geen voorgeprogrammeerde beats mee, maar werd er stevig gedrumd en gebast. Dranouter dreunde bij dit afsluitend concert op haar grondvesten. Het totaalgeluid was nauwelijks anders dan voorheen. Tamelijk voorspelbaar en dan maakt het niet uit of je Emer Mayock op pipes en de blonde violiste Mairea Nesbitt aan het gezelschap toevoegt. Het swingt als een trein, maar we hebben het al té vaak gehoord om er nog geboeid door te raken. (H).