DRANOUTER VERSLAG EN RECENSIES



Willem Vermandere was top

Dranouter: voor de echte folkie geen grote trekkers

Hier enkele algemene opmerkingen uit verhalen die na afloop over het Dranouterfestival zijn geschreven. Daarna citaten uit recensies per optredende groep.

Eindhovens Dagblad:
…Dranouter heeft aan het festival niet alleen de Festivalstraat overgehouden, maar ook het fraaie Muziekcentrum 't Folk en zelfs een cd-winkeltje. De cd's van Louis Neefs c.s. zijn uit de etalage gehaald en vervangen door die van artiesten die op het festival spelen. En dat waren er weer veel.
Ruim honderd concerten over zeven podia verspreid. Folk in alle soorten en maten. Er waren natuurlijk doedelzakken en accordeons. Maar folk is in Dranouter al lang verder geëvolueerd dan deze stereotiepen (…) Dranouter toont de jongste ontwikkelingen richting dance en avantgarde. Er is een tent waar trendy publiek - strakke blik en ontblote navel - onafgebroken danst op door dj's gemixte beats met world en trance.
Subtiele tripfolk is er van het Zweedse Bazar Bla en tegendraadse akoestische dansmuziek van het Belgische Bal des Boiteux. Waar de vernieuwing hier nog de reuk van het laboratorium met zich draagt, ligt die in de Keltische muziek dichter bij het gevoel: opzienbarend energiek.
Het vurigst klinkt Michael McGoldrick. Deze Engelse fluitist/piper omringt zich niet alleen met de fine fleur van de Schotse folk, maar ook met de Sting-trompettist en een Indiase percussionist die opzwepende beats en upbeats uit zijn dholak ranselt. (…) Dranouter is vernieuwing, maar het mooiste moment ligt daar waar ontroering zich meester maakt van twaalfduizend mensen in een van de concerttenten.
Willem Vermandere zingt zijn liedjes ondersteund door de gedragen klanken van de vijftigkoppige harmonie Ypriani. De zestigjarige zanger/beeldhouwer krijgt er zelf kiekevel van. En dat voelt 't publiek...

DJ.Jak:
…Zoals elk jaar hoorde ik mensen klagen dat er toch weinig folk te zien was op dit folkfestival. En telkens hoor ik dezelfde namen : K's Choice, Ray Davies, Zita Swoon, Ozark Henry en Thé Lau. Welnu, dat zijn 5 groepen op een totaal van bijna 100 groepen. Is dat nu echt zo dramatisch ?…
…de chaos aan de ingang vlakbij de grote concerttent is volledig verdwenen door de ingang en uitgang 100 m van elkaar te leggen. De coctail-bar met technomuziek werd verplaatst richting dranktent waardoor er in de grote concerttent geen geluidsoverlast meer was. Toiletten waren dit jaar ook voor de vrouwen gratis. Er gingen stemmen op om nog meer toilet-eilanden in te bouwen, maar daar tegenover staat dat de geurhinder (dit jaar vooral in de kleine concerttent) dan ook verder zou stijgen. En het onvermijdelijke modderbad na enkele stortvlagen werd heel goed opgevangen door de aanvoer van vele tonnen stro….
…Vlaanderen deed het trouwens vooral op vrijdag erg goed : OBLOMOV's fusie van Arabische en Westerse muziek was prachtig, De donkere muziek van DAAU & HARMONIE YPRIANA ronduit imponerend, AEDO's rockerige traditionele dansmuziek erg veelbelovend en de avant-garde folk van BAL DES BOITEUX (ietwat misplaatst in de danstent) was wellicht het beste optreden van de avond. Op zaterdag kregen het BOOMBALORKEST en MADIGMA de danstent zonder enige moeite in beweging, net zoals ASHELS en BALBROZIJN de dag erna, en we werden aangenaam verast door de sinds vorig jaar sterk geëvolueerde BRISE L'AME. De SNAKES IN EXILE hadden de eer het festival te mogen afsluiten (in de dranktent) en dat hebben ze in schoonheid gedaan….

De Morgen:
…De tendens is al een paar jaar aan de gang, maar deze zomer heeft ze zich helemaal voltrokken: terwijl festivals vroeger een duidelijk profiel hadden, zijn de grenzen inmiddels vrijwel volledig vervaagd. Het is een evolutie die puristen wellicht met lede ogen gade slaan, maar het schetst in elk geval een goed beeld van hoe er vandaag naar muziek wordt geluisterd (…) De gemiddelde platenkast is tegenwoordig een soort United Colours Of Benetton: een bonte verzameling stijlen en artiesten die met een rustgevende vanzelfsprekendheid naast elkaar staan. Het ligt dus voor de hand dat die grensvervaging zich ook op de concertpodia aftekent. Dranouter is een van de eerste festivals die bewust op die trend heeft ingespeeld. Jaren geleden werd al breder geprogrammeerd dan de traditionele folk uit de begindagen. (…) Dit jaar is de organisatie nog een stapje verder gegaan en heeft ze zowaar een heuse ethnogroove-stage in elkaar getimmerd, waar zelfs een figuur als Buscemi plaatjes komt draaien. En waarom niet? Op die manier is een multiculturele samenleving alvast een feit in het beschermde micro-klimaat van de festivalweide…

Folkforum:
…Het programma bood voor de echte folkliefhebber geen grote trekkers. Onder de Vlaamse groepen viel veul schoons te beleven in de kleinere tenten en Oblomov in de Kleine Concerttent was niet gek.
Qua buitenlandse folkies was de zaterdag in de kleine concerttent top met Baltinget, Bazar Bla, Alain Genty en vooral Michael McGoldrick top. De theatertent was zeer in trek. Wellicht volgend jaar twee theatertenten. Mensen hebben kennelijk behoefte aan kleinschaliger werk op zo'n grootschalig festival. Nu was die ene theatertent vaak zo afgeladen vol, dat van kleinschalig intiem geen sprake meer was….
… De enige echte folkies die in de grote concerttent stonden waren Värttinä, Willem Vermandere & Harmonie Ypriana, Gjallarhorn en Mercedes Peón. Wel erg weinig. Värttinä viel niet mee en Mercedes Peón begint in navolging van vele Spaanse voorgangers al snel meer poppy trekjes te vertonen, dus dat is geen lang leven beschoren.
Vermandere was een hoogtepunt evenals Gjallarhorn. Sterker, na Gjallarhorn, dat als eerste op zondagmiddag geprogrammeert stond, hadden we eigelijk beter kunnen vertrekken...

De Standaard:
…Ondanks het zeer wisselvallige weer was de sfeer opvallend optimistisch en relaxt. Het publiek was zeer avontuurlijk aangelegd en drie generaties festivalgangers stonden broederlijk naast elkaar tijdens optredens van Willem Vermandere en Zita Swoon. Er was meer folk te horen, zowel op de gespecialiseerde podia als in de muziek van popgroepen als Indigo Girls of K's Choice. (…) Muzikaal was dit een zeer sterke editie, veel meer dan het vlakke festival van vorig jaar. De geslaagde concerten waren niet te tellen: naast de voornoemde waren er uitstekende optredens van The Hothouse Flowers, Ozark Henry, Ray Davies en Thé Lau. Overigens brachten veel artiesten elkaar, in de geest van het festival, een bezoekje tijdens een concert, wat leidde tot opvallende combinaties op het podium. Zita Swoon met Flip Kowlier, om er maar één te noemen…

Recensies vrijdagprogramma Dranouter

Urban Trad
DJ.Jak:
...Traditiegetrouw waren er op de vooravond van het festival al twee optredens en een fuif in de dranktent. CAJOLE en SHANTALLA gaven er het beste van zichzelf, en dit viel duidelijk in de smaak bij het jonge volkje. Het eigenlijke Dranouter folkfestival werd op vrijdag geopend door URBAN TRAD. Heel wat fans mistten dit optreden door de openingsfiles aan de ingang. Jammer, want voor wie Urban Trad al een poosje niet meer gezien had was het optreden echt wel de moeite. Zo zijn er nu twee nieuwe zangeressen. De meisjes ontbreken misschien nog wat podiumpresence en komen minder opzwepend uit de hoek dan de meiden van Ialma, maar hun bij momenten ingetogen zang is toch wel heel knap.
De Standaard:
…In de grote concerttent richtte het eerste optreden zich op het danslustige publiek van Dranouter, dat een stevige jig of reel altijd op prijs stelt. Urban Trad is stadsfolk, zoals zijn naam al aangeeft, met een stevige ritmesectie. De groep speelde naast materiaal uit zijn de One o four ook veel nieuwe nummers. Op de wei was vrijdag trouwens al een verschuiving te horen van etno naar techno: de dj's in de danstent viseerden, naar analogie met de world groove tent op Sfinks, het jongere publiek van het festival…

Indigo Girls:
De Morgen:
…Saliers en Ray wisselden elkaar af achter de microfoon en kleurden de nummers om beurten in met eenm fraaie tweede stem. Soms - en tijdens 'Chicken Man' in het bijzondr - had je de indruk dat de tweelingzussen van Melissa Etheridge op het podium stonden… …Waar iedereen op zat te wachten was natuurlijk nog meer goed volk op het podium. En dat kwam er. Eerst met Gert Bettens, die Michael Stipe mocht vervangen in 'Kid Fears', dan met Hothouse Flowers en Sarah Bettens, die samen 'Closer To Fine' tot een gebeurtenis maakten…
De Standaard:
…De Hothouse Flowers, Indigo Girls en K's Choice maakten er vrijdagavond een onderonsje van. Eerst kwam Gert Bettens vocale versterking verlenen bij Indigo Girls. Voor het podium zag hij vast zijn eigen publiek zitten, want het militante duo Amy Ray en Emily Saliers trok een paar duizend luisteraars die hun kinderen hadden kunnen zijn. Toch wel opvallend, voor hun folky mix van akoestische gitaren, mandoline en banjo en tweestemmige zang. Voor ,,Closer to fine'', nog steeds het bekendste nummer van het duo, kwamen Sarah Bettens en drie leden van Hothouse Flowers op het podium. De hele tent zong mee, een eerste hoogtepunt in het amper begonnen festival….
Folkforum:
…Wat een verademing tussen al die folkgroepen die hun muziek zo overvol arrangeren. De Indigo Girls: twee gitaren, twee stemmen. Lekker doorzichtig allemaal. En wat een pit. Ze worden wel eens vergeleken met Simon & Carfunkel maar dat zijn watjes vergeleken met May en Emily…

Hothouse Flowers:
De Morgen:
…Als er zoiets als Ierse gospel bestaat, hebben de Hothouse Flowers er vast het patent op, getuige daarvan bloedstollende spirituals als 'Give it Up' en 'Sweet Marie'. O'Maonlai, blootsvoets, losjes in de broek en met een jeans-jasje over zijn blote kippenborst, ontpopte zich tijdens zijn beste momenten als een soort versmelting van de twee beroemdste Morrisons uit de popmuziek. Met Jim heeft hij een beklijvende podiumpr'sence gemeen, terwijl Van hem een gevoel voor poëzie heeft megegeven dat alleen Ieren ten volle kunnen benutten….
…De Presley-cover 'Suspicious Minds' was even verrassend als geslaagd, en de versie die Hothouse Flowers van 'I Can See Clearly Now' in de vingers had, overklaste niet alleen het origineel van Johnny Nash maar ook - mocht u daar nog aan twijfelen - de uitvoering van Lee Towers, Wonderlijk, trouwens, hoe tienduizend mensen uit volle borst zongen dat het een 'bright, bright sunny day'zou worden, terwijl zich boven het tentzeil op datzelfde moment een bescheiden wolkbreuk voltrok die het festivalterrein op sommige plaatsen in een spekgladde piste veranderde. Met positivisme kun je bergen verzetten…
…De vibes bleven ook tijdens afsluiter 'Don't Go'joviaal. Het nummer werd ingekleurd door een aanstekelijke Afrikaanse riedel en de Indigo Girls sprongen bij in het refrein…
De Standaard:
….Terwijl Hothouse Flowers optraden, goot het, maar de zanger Fiachna O'Broainain hield het publiek gekluisterd met doorleefde vertolkingen van eenvoudige melodieuze nummers zoals Elvis Presley's ,,Suspicious minds'' of ,,I can see clearly now'' van Johnny Nash. De Indigo Girls kwamen op ,,Don't go'' meezingen….
Folkforum:
…Die aanstellerij met dat open hangend bloesje en die losse broek, het zegt me niets….

Värttinä
De Morgen:
…De huidige bezetting wordt door de leden de beste ooit genoemd., al hebben wij beslist al eerder geïnspireerder concerten van het gezelschap meegemaakt. Het doorgedreven professionalsime, de knullige tafereeltjes die de drie zangeressen nauwkeurig hadden ingestudeerd, de uitgebreide instrumentale pauzemuziekjes: het allemaal veel weg van een soortement K3-show, maar dan voor grote mensen…
De Standaard:
…Het was een vrolijk weerzien met Värttinä, dat met nieuweling Johanna Virtanen nu drie blonde zangeressen heeft. De groep bracht zijn repertoire nogal routineus, speelde bijna de hele live-cd 6.12., maar heeft ook een bewonderenswaardige podiumvastheid: onze Laïs, nog steeds op zoek naar een eigen band, kan er enkel van dromen…

K's Choice:
Eindhovens Dagblad:
…Dranouter programmeert rock mits de sfeer folky is. Buiten die categorie valt Ray Davies, maar niemand die daar om maalt. Ook rock, maar meer op z'n plaats is K's Choice met de aanbiddelijke zangeres Sarah Bettens….
De Morgen:
…Het enkel door piano begeleide 'Dad' was een verstild hoogtepunt en ook de nieuwe single 'Someone To Say Hi To' maakte een goede beurt. Alleen bleef het jammer dat de groep te vaak terugviel op songs als 'A Sound That Only You Can Hear' en 'Everything For Free', terwijl die geen van beide tot hun sterkste werk behoren. 'Almost Happy' ontbeerde dan weer het subtiele arrangement dat het nummer op de plaat zo knap maakt….
…De enige nieuwigheid in de set, een lied dat zo te horen geworteld was in Amerikaanse seventies rock, kon daarentegen wel overtuigen, en 'Another Year', waarbij de Indigo Girls een potje kwamen meezingen, getuigde zelfs van grote klasse. Al bij al waren die uitschieters evenwel te zeldzaam om van een vlekkeloos concert te kunnen spreken….
Folkforum:
…Veel tieners stonden in aanbidding mee te zingen. Meisjes van 13, 14 jaar scandeerden Sarah, we love you. Wat zullen ze opgekeken hebben bij de innige omhelzing tussen Sarah en Amy van de Indigo Girls. Zou het dan toch waar zijn? En als Amy's levensgezellin Indigo-Emily bij die omhelzing doet alsof ze niets ziet en snel haar gitaar pakt, lijkt dat een bevestiging van wat de Amerikaanse tabloids suggereren: er is een opbloeiende liefde tussen die twee. Ja, zelfs in de folk wordt geroddeld…

The Dhol Foundation
De Standaard:
…De percussionist Johnny Kalsi van Afro-Celt Sound System ging er met zijn eigen groep Dhol Foundation zwaar tegenaan. Meteen na hun set renden ze naar de Etno-Groove tent, waar dj Simon Emmerson van Afro-Celt plaatjes draaide. Samen zorgden ze daar voor een uitgelaten sfeer, tot de organisator om vier uur 's ochtends besloot de stekker uit te trekken….

Galldubh
De Morgen:
…Dat de kleine concerttent in en wip volliep, had veeleer met een plotselinge plensbui te maken dan met de verdiensten van de Ierse folkrockgroep Galldubh. Duidelijk nog een zoekende band, die soms wat te bruusk overschakelde van traditie naar
moderne (jazz-)rock…
DJ.Jak:
…In de Ierse GALLDUBH waren we wat ontgoocheld. Er was ons een vernieuwend Keltisch geluid beloofd, maar daar hebben we toch maar weinig van gemerkt…

Oblomow
De Morgen:
…Hoe boeiend het er op papier ook allemaal uit ziet, de doordachte benadering is net het voornaamste euvel van het project (…) De vurigheid die het verschil maakt tussen een interessant luisterconcert en een muzikaal feest ontbrak nogal eens. Neem nu de versie van Richard Thompsons 'King Of Bohemia'. Ondanks het uitgesproken mijmerend karakter van die song konden we ons niet van de indruk ontdoen dat de muzikanten vooral hard hun best deden om zo braaf mogelijk te spelen, wat enkel tot een ietwat grijs getokkel leidde…
De Standaard:
…De nieuwe Vlaamse hoop Oblomov treedt relatief weinig op. De tent zat daarom vol nieuwsgierigen, die werden getrakteerd op de brede wereldmuziek van de groep. Zangeres Eva de Roovere, Gery De Mol op luit, en Matthias Laga op sax waren goed op dreef, en nieuw nummer ,,Je lacht naar mij'' veroorzaakte zowaar wild enthousiasme in de tent…

Bal Des Boiteux
DJ.Jak:
…de avant-garde folk van BAL DES BOITEUX (ietwat misplaatst in de danstent) was wellicht het beste optreden van de avond…
Folkforum:
…het tegendraadse Bal Des Boiteux stond in de Danstent. Maar bij de ingenieuze avantgardistische aanpak van dansjes viel weinig te dansen. Het was knappe muziek die de nodige concentratie vereiste, niet alleen van de muzikanten, maar ook van de luisteraar. Deze groep had beter verdiend dan een concert in de Danstent. Je zou haast denken dat de organisatie alleen afgegaan is op de term Bal in de naam van groep…

Recensies zaterdagprogramma Dranouter

Willem Vermandere
De Morgen:
… In de Westhoek heeft God niet alleen een baard, hij praat er bovendien met een
vreemd accent….
…Hij had voor de gelegenheid een uniek concert voorbereid, waarbij hij zioch liet omringen door de Harmonie Ypriana. En het moet gezegd: de combinatie van akoestische klezmer met een enorme blazerssectie werkte boven verwachting. Vooral 'Blanche en zijn peird' en het als bisnummer bewaarde 'Laat mi moar lopen' profiteerden van de nieuwe omkadering en klonken als een passage in een film waar de muziek aanzwelt terwijl; het verhaal naar een climax klimt…
…De overvolle concerttent genoot met volle teugen en zong ieder refrein mee alsof ze daar de afgelopen weken thuis iedere avond op geoefend had. Tussen de songs door voerde Vermandere hilarische dialogen met het dak van de tent, vertelde hij over verfranste Vlamingen die perfect tweetalig klunnen vloeken en had hij ghet over talloze tekortkomingen van de mens…
De Standaard:
…De muzikale hoogtepunten waren dik gezaaid, maar Willem Vermandere klopte iedereen. (…) Vermandere en de vijfenveertig man sterke Harmonie Ypriana jutten elkaar wederzijds op tot grote muzikale prestaties. Een bij voorbaat gewonnen match in de overvolle grote concerttent, zeker, maar toch een verdiende die eindigde met een grand slam van meezingers als ,,Blanche en zijn paard'', ,,Bange blanke man'' en ,,Laat mij maar lopen''…
Eindhovens Dagblad:
…Dranouter is vernieuwing, maar het mooiste moment ligt daar waar ontroering zich meester maakt van twaalfduizend mensen in een van de concerttenten. Willem Vermandere zingt zijn liedjes ondersteund door de gedragen klanken van de vijftigkoppige harmonie Ypriani. De zestigjarige zanger/beeldhouwer krijgt er zelf kiekevel van. En dat voelt 't publiek….

Kate Rusby Band
De Standaard:
…McGoldrick begeleidde de zangeres Kate Rusby op het grote podium. Weer een goede band, met onder meer Andy Cutting op accordeon, maar de intimistische, poëtische folk van Rusby kon het publiek in de grote tent niet echt geboeid houden. Rusby is een oudgediende van Dranouter, maar de doorgroei naar het grootste podium was voor haar duidelijk een vergiftigd cadeau…

Femi Kuti
De Standaard:
…Femi Kuti, met vier verschrikkelijk welgevormde danseressen naast zich en prima blazers en percussie achteraan, verzekerde ons: ,,Deze muziek is honderd procent politiek. We willen van Afrika weer een groots continent maken.'' Dat deed hij door een uur lang puike afrobeat te spelen, zonder hiphop- of jazz-invloeden maar vaak met een snuif bossa, en gevoelig te zingen in de nummers die wat gas terugnamen. De technici haalden de drums al weg, toen het publiek nog stond na te zingen….
De Morgen:
…drie bloedmooie danseresjes huppelden - schaars gekleed en bijzonder goed gebouwd - naar hun plekje en begonen ongevraagd met hun kontje te wiebelen….
…Femi Kuti beende met zelfverzekerde tred op de microfoon af, plaatste zijn saxofoon in de houder en liet er geen twijfel over bestaan dat hij een man met een missie was…. …Opgezweept door de enthousiaste respons steeg Kuti boven zichzelf uit. De combinatie van funky grooves, snelle ritmes en een bezwerende zangstijl resulteerde in een knap concert dat best wat langer had mogen duren…

Ray Davies:
De Morgen:
…Davies heeft zoveel classics geschreven dat hij zich moeiteloos kon veroorloven om zijn set te beginnen met Sunny Afternoon, Waterloo Sunset en Dead End Street…
…Het meisje naast me - een jaar of twintig, wellicht - vroeg aan haar vader waarom die oude vent op het podium alleen maar covers speelde. Toen ze vernam dat Davies al die nummers zelf geschreven had, was de ongelovige blik in haar ogen geld waard. En inderdaad: het viel nauwelijks te bevatten dat 'All Day And All Of The Night', 'You Really Got Me' , 'Dedicated Follower Of Fashion' en - natuurlijk - het luidkeels meegescandeerde 'Lola' door dezelfde pen wearen geschreven…
Folkforum:
…Davies mag dan oud zijn, hij is nog verre van oudbakken. Hij is nog even gek als in zijn Kings-tijd en zijn speciale stemgeluid heeft nog niet ingeboet. Opvallend was hoe Belgische tieners de teksten van nummers als Lola letterlijk konden meezingen…
De Standaard:
…Een verrassing was het optreden van Ray Davies. Natuurlijk is de voorman van The Kinks een klasbak én auteur van een hele rits rockklassiekers. Maar als hij voor een cluboptreden naar ons land komt, trekt hij een paar honderd toeschouwers. Hier zongen tienduizend man van alle leeftijden niet alleen woord voor woord ,,Sunny afternoon'' mee, wat overigens de opener was, maar ook het minder bekende ,,Dead end street''. (…) Een sneer naar broer Dave, die ,,gitaar speelt zoals een hond blaft'' kon er ook vanaf. Klein, maar we hebben wél allemaal gelachen…

Baltinget
De Standaard:
…de jonge Denen van Baltinget verrasten door hun frisse, toegankelijke muziek. Daarop werd zowaar gedanst….
DJ.Jak:
…hun muziek is feestelijke dansmuziek, en dat is precies wat er gebeurde in de kleine concerttent op een nochtans pijnlijk vroeg uur: er werd volop gedanst….

Maire Ní Chathasaigh & Chris Newman
De Morgen:
De Ierse harpiste Máire Ní Chathasaig bood samen met de Britse akoestische meestergitarist Chris Newman een bij wijlen verbluffende reis door Ierse en Schotse folkmuziek (…) het was met volle teugen genieten van afwisselend uitgelaten en ingetogen snaarberoeringen…
…Chris Newman, wiens vingervlugheid een jazzverleden openbaarde (…) Chathasaigh wierp zich bovendien op als een beklijvende zangeres, zoals in het slaapliedjes 'Deírín Dé'...

Bazar Bla
De Morgen:
…Het Zweedse Bazar Bla en de Bretoense folkrocker Alain Genty slagen er niet in een vonk te doen overslaan…
De Standaard:
…De esthetisch-artistieke folk van Bazar Blå is niet meteen vanzelfsprekende festivalmuziek…
DJ.Jak:
…BAZAR BlÅ was in grote vorm. Hun cd Tripfolk vonden we intertijd wel mooi, maar mistte toch nog iets. Welnu, ze hebben duidelijk gevonden wat ze mistten. Hun trage Zweedse lounge-achtige Scandinavische muziek (met net als bij Gjallarhorn Afrikaanse percussie) deed de ganse kleine concerttent collectief langzaam wegdromen…
Folkforum:
…De subtiele tripfolk van het Zweedse Bazar Bla voldeed volledig aan de verwachtingen. Eindelijk weer eens smullen van zo'n vertegenwoordiger van die bijzondere vernieuwende lichting van scandinavische groepen, die met haar eigentijdse aanpak folkmuziek tegenwoordig zo interessant en mooi maakt. Het trio deed in de verte denken aan Väsen. Percussie, Nyckelharpa en een gedreven gitarist op akoestische basgitaar. Geen zang, maar instrumentale muziek die wat moeite vereist om naar te luisteren. Maar als je er voor gaat zitten pakt het je…

Michael McGoldrick Band
Folkforum:
…De beste keltische band, die we sinds jaren gezien hebben….
De Morgen:
…Hoewel McGoldricks stijl duidelijk in traditionele Keltische folk is geworteld, beperkt hij zich daar liever niet toe. Hij laat het aan zijn medemuzikanten over om andere zachte latin-, funk- en jazzaccenten aan te brengen, hetgeen er zijn muziek een tikje universeler op maakt. Nietemin blijft het resultaat nog ver van de globale smeltkroesmuziek van Afro-Celt Sound System…
…Tijdens passages als 'The Log' en 'Watermans' viel er volop te genieten: zo onvermoeibaar suisden de dartelende, poëtische noten langs onze oren dat we ervan overtuigd raakten dat McGoldrick over een derde long moest beschikken…
…Een minpunt (of beter verkwisting van geld en talent) was dat de bandleider zijn volk nogal strak aan de leiband hield. Waarom bijvoorbeeld een trompettist en violist meebrengen als die toch krek dezelfde partij spelen? Waarom het tablaspel van Johnny Kalsi laten overstemmen door een drummer? Maar goed, toen zangeres Karan Casey zich bij het gezelschap aansloot en trompettist Neil Yates dan toch het kielzog van zijn baas mocht verlaten, konden we opwindende momenten optekenen, zoals tijdens John Spillanes 'Buile Mo Chroi (The Madness of My Heart)'. Dat leidde ertoe dat Michael McGoldrick de volle tent alsnog massaal deed rechtveren…
DJ.Jak:
…MICHAEL McGOLDRICK wordt door velen dé muzikant van dit festival genoemd. Zijn virtuoze fluitspel konden we ook horen bij KATE RUSBY (waar we ook geïmponeerd werden door multi-instrumentalist John McCusker), en we wisten dat hij nog bij Flook, Afro Celt Sound System en Lunasa gespeeld had, maar het is toch vooral in zijn eigen groep dat de genialiteit van zijn hedendaagse arrangementen echt naar voor komt….
De Standaard:
…Wie dook er zaterdagavond om tien uur op bij de Ierse fluitist Michael McGoldrick? Johnny Kalsi, op nadrukkelijk verzoek van McGoldricks -- schitterende -- band, waarin de zangeres Karen Casey als gast was ingehaald. (…) Ooit leek Dranouter een Ierse invasie, dit jaar stonden er maar vier acts uit dat land. Maar McGoldrick was meteen de beste die we in lang hadden gezien…
Eindhovens Dagblad:
…Subtiele tripfolk is er van het Zweedse Bazar Bla en tegendraadse akoestische dansmuziek van het Belgische Bal des Boiteux. Waar de vernieuwing hier nog de reuk van het laboratorium met zich draagt, ligt die in de Keltische muziek dichter bij het gevoel: opzienbarend energiek. Het vurigst klinkt Michael McGoldrick. Deze Engelse fluitist/piper omringt zich niet alleen met de fine fleur van de Schotse folk, maar ook met de Sting-trompettist en een Indiase percussionist die opzwepende beats en upbeats uit zijn dholak ranselt….

Gezellig Onderuit Zonder Elektriek
Folkforum:
Wim Clays op doedelzak. Dat moesten we horen. We hebben drie nummers ons best gedaan, maar het geluid was dermate shit, dat we de gitarist en bassist nauwelijks hoorden. Jammer….

Thé Lau
De Morgen:
…Als gitarist schudt hij veeleer een akkoord te weinig dan een te veel uit zijn mouw. Aan die eenvoud viel in bezwerende liedjes als 'De God van Nederland' en 'Waar de mensen wonen' de hand van een meester te herkennen….
….De felle publieksreactie tijdens 'Iedereen is van de wereld' was uiteraard te verwachten: even ging de Nederlander zelfs in de coulissen staan toen zijn zangpartij door duizenden kelen werd overgenomen. Daardoor ontging het ons bijna dat het kwintet eigenlijke het peinzende 'De Vriendschap' binnensmokkelde, om daarna op furieuze en triomfantelijke wijze naar 'Iedereen.…' terug te keren. Kijk, zo worden herinneringen geschapen, waarmee je ooit nog de kleinkinderen zult lastig vallen…
…Ook 'Slapen, Dromen, Zweten ' sleurde je onverbiddelijk mee, waarna het denderende 'Samen' zoveel rillingen in je deed opwellen dat je haast van de grond werd getild. Geen wonder dat de massa er maar geen genoeg van kon krijgen…

Recensies zondagprogramma Dranouter

Gjallarhorn
DJ.Jak:
…de eerste prijs voor Scandinavische muziek geven we toch aan GJALLARHORN. Hun hypnotiserende fusie van wereldmuziek (Afrikaanse percussie en Australische didgeridoo) met Finse traditionele muziek is ronduit schitterend. En in een nummer waarin zangeres Jenny Wilhems illustreerde hoe boerinnen al millennia lang hun geiten roepen konden we horen welk enorm stembereik ze heeft…
Folkforum:
…jeetje, wat gaf Gjallarhorn een prachtig concert. Samen met de moderne aanpak van Keltsiche folk door Michael McGoldrick was dit het allerbeste wat Dranouter op folkgebied te bieden had. Didgeredoo, viool en percussie, gecombineerd met de stem van Jenny Wilhelms, die nu en dan een kristalbrekende hoogte bereikte. De bijna avantgardistische Finse muziek zinderde van de spanning. Dat de groep hier en daar een voorbespeelde band liet meeklinken was acceptabel omdat ze daar niet geheimzinnig over deden. Jenny is een kordate tante, gezien de manier waarop ze de geluidsmensen in het gareel wist te krijgen. Vorig jaar lukte haar dat niet op Folkwoods. Dat concert was dan ook een stuk minder dan dit hoogstandje op Dranouter….
De Standaard:
…De muziek van Gjallarhorn heeft een zekere moeilijkheidsgraad…

Neeka
De Standaard:
…Als Neeka eerlijk is, zal ze tot de conclusie komen: haar mooie luisterliedjes houden de aandacht gaande in een club, maar misten de dynamiek die voor een
festivalconcert nodig is…
Folkforum:
…Neeka is een Vlaamse Suzanne Vega. Ze heeft talent. Op Dranouter omringde ze zich met een gigantische band. Maar op haar sterkst was ze als de blazers zwegen. Alleen zang met piano, of met gitaar. Dan is Neeka heerlijk om naar te luisteren. Ze begon haar set met een aantal nummers achter elkaar met een volle begeleiding, dan is daarna zo'n verstild nummer een verademing. Het is dus doseren geblazen met dat geschetter….

Mercedes Peón
De Morgen:
…Sinds ze een paar jaar geleden op Sfinks optrad, is haar geluid weer een beetje verwesterd en heeft ze de nummers ook aangedikt met een dikke laag fuink… …Geruggesteund door een zevenkoppige groep - waarbij de twee zangeressen een uitgedunde versie van Le Mystère des Voix Bulgares vormden - won ze er na ieder nummer nieuwe fans bij en wist ze met virtuoos bagpipes-spel zelfs de traditioneel nogal enggeestige folkpuristen over de streep te trekken…
Folkforum:
… Peón kan net als de meeste Spaanse groepen de verleiding niet weerstaan om met poppy elementen en een showy uitstraling het publiek te pleasen. Over een jaar wil ze in grote stadions spelen, aanbeden door duizenden fans.
Nu nog af en toe mooie muziek, maar hoe lang nog?….

Johannes Kerkorrel
De Standaard:
…In de kleine concerttent kreeg de Zuid-Afrikaan Johannes Kerkorrel na de regenbuien zijn keyboards niet aan de praat, zodat hij al snel een half uur achter lag op het schema. Hij maakte het allemaal weer goed met tonnen charisma en songs als ,,Te gek die paradijs,'' ,,Ijskasvers'' of ,,Sit dit af''…

Omara Portuondo
De Standaard:
Nummer één is de zangeres Omara Portuondo, zonder meer het grootste showbeest onder alle voormannen (m/v) van de Buena Vista Social Club. Met haar herkenbare fiftieskapsel, een vervaarlijk boven haar voorhoofd zwevende chignon, en een glinsterende kaftan aan, leidde ze het uitgebreide orkest door alle klassiekers. Toch weet ze zelfs platgespeelde nummers volledig op te frissen. De ouwe taaie ,,Besame mucho'' rekte ze tot een kwartier en het publiek juichte haar toe tot de laatste dramatische hoge noot. Cesaria Evora, die het nummer tegenwoordig ook brengt, kan hier een puntje aan zuigen. Portuondo schittert in de tranentrekkers als ,,Dos gardenias'', maar ging het danswerk weer niet uit de weg. Letterlijk: een paar gewaagde mambopassen van de zingende oma leidden tot hysterie in de tent. Wie niet blij wordt van de blazers van Buena Vista en hun synchrone danspasjes, dreigt trouwens voortijdig te verzuren…
Folkforum:
…Wie kan er nou nog enthousiast worden voor zo'n verlopen restaurant-muziek. We zijn die blije grote concerttent ontvlucht. Maar waar naar toe? Dan maar wat eten….

Patti Smith
De Morgen:
…een concert dat vooral naar het einde toe zinderde van opwinding… …Het geladen 'Beneath the Southern Cross' droeg Smith op aan de gesneuvelden in Flanders Fields, niet voor het laatst die avond dat ze haar woorden gebruikte om de toeschouwers aan het denken te zetten….
…De aanloop naar de gescandeerde letters van G-L-O-R-I-A blijft een van de mooiste rockfragmenten uit de jaren zeventig. En bleek onder het immense West-Vlaamse tentzeil nog geen greintje aan gloeiende passie te hebben ingeboet. Je voelde hoe het gebeuren dan toch ontvlamde, en je wist dat het nekhaar van je buren overeind was gekomen…
Het Nieuwsblad:
…De fee van de verschoppelingen, de heks van goede wil en de moeder van de jarige gitarist Jackson, had het over de gesneuvelden in Flanders Fields, hield een pleidooi voor vrede en schudde handjes. Maar de 56-jarige ontketende als vanouds haar duivels op een manier waarbij Anneke Pierlés Mud en andere Stories verbleekten aan het
andere eind van het Heuvelland….
De Standaard:
…Tot ,,Frederick'', de ode aan haar overleden man, Fred Smith, hield ze het intiem. Toen ze haar band voorstelde, bleek dat de onbekende tweede gitarist haar zoon Jackson was. De tent zong hem toe voor zijn verjaardag. ,,Hij vergeeft me niet dat ik jullie dit heb verteld,'' zuchtte de trotse moeder. Die daarop maar bewees dat ze ook nog kan rocken. Na overleg met drummer J.D. Daugherty besloot ze ,,25th floor'' op te dragen aan Fred Smith en greep ze zelf een gitaar voor wat extra feedback…..
…Nu de tent goed opgewarmd was, was het tijd voor wat stuntwerk. Zowel in ,,Dancing barefoot'' als ,,Gloria'' sprong Smith van het podium om handjes te geven aan fans. Ondertussen zong ze aangrijpende versies van ,,Because the night'', gaf het publiek een preekje voor ,,People have the power'' en speelde haar gitaar in puin tijdens het laatste nummer, ,,Rock'n'roll nigger''. Nog goed dat het voor de vrede was…

The Real Ones
DJ.Jak:
…De muziek van de Noorse REAL ONES klinkt bij momenten erg poppy, maar de jongens slagen er telkens in om hun publiek helemaal uit de bol te doen gaan. Hun eigen enthousiasme, en de vele stratigisch ingebouwde tempoversnellingen zullen daar wel niet vreemd aan zijn….