Ton Engels - Achteraaf Bekeke - Vulcanomusic PLATCD7218
Een beproefd recept van hoge kwaliteit, maar er is meer te vertellen over dit nieuwe album van de Limburgse liedkunstenaar…
Ton Engels schrijft, zingt en speelt gitaar. Hij is onder de liefhebbers bekend als een geweldige gitarist en songwriter. Buitencategorie wat mij betreft. Het recept is bekend: zorgvuldig geschreven, vaak ietwat melancholische melodieën, teksten met altijd een diepere laag, doorgewinterde kanjers Eric Coenen, Arthur Lijten en Mike Roelofs op respectievelijk basgitaar, drums en toetsen, smaakvolle achtergrondvocalen. Kortom, kwaliteit zoals we van Ton Engels gewend zijn.
Maar er is meer te zeggen over dit album. De opdracht die eraan voorafging, namelijk liedjes schrijven bij een serie korte films die in het Venlose Limburgs Museum werden getoond, laat de hierboven genoemde ingrediënten nog organischer op hun plek vallen. Maar ook als je zonder voorkennis luistert hoor je weer die karakteristieke stem met het bijbehorende dialect (grote dank voor de vertaling in het boekje) en word je simpelweg meegenomen in bijna filmische voorstellingen over het leven in al z’n facetten. Ontroerende details uit zijn ongetwijfeld rijke leven die voor iedereen invoelbaar zijn. De manier waarop Engels zijn miniaturen vaak doorspekt met muzikale en tekstuele grappen heeft me in het verleden nog wel eens afgeleid van de melancholie en emotionele diepte die in zijn beschouwingen zit. Zijn manier van kijken en beschrijven is altijd bijzonder raak geweest maar voor mij voelt Achteraaf Bekeke aan alsof er een filter verdwenen is. Het lijkt iets losser gespeeld. Iets minder geproduceerd misschien. De glimlach zit de ontroering nergens in de weg. Precies goed. Je mag mee op een reis door de tijd. Een gezongen documentaire. Prachtig is wat mij betreft het juiste woord.
Arianne Knegt